Weer voor de dag gehaald

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag

~ sinds 11-11-2017 / ~  voorheen bij Marja sinds 17-11-2012

     29 juni 2019

 

Vandaag haal ik iets uit de oude doos, een heel oude doos maar wel eentje met schitterende herinneringen!
In de jaren 80 ontmoette ik ze voor het eerst en was acuut een nog grotere fan dan dat ik al was, ik kende ze tot dan toe alleen van de tv. Het Deep River Quartet, opgericht in 1972 door Siebe Vink met Otmar Kortman, Eric Suyderhoud en Ton Eykelenboom. Toen ik ze ontdekte was van dat oorspronkelijke viertal alleen Siebe nog aanwezig, de andere drie waren vervangen door Dick Rietveld, Wout Bijker en Kees Hendriks. Ik volgde het quartet jaar in en jaar uit en maakte dus ook diverse castwisselingen mee. Door het onverwachte overlijden van Dick Rietveld op 8 november 2014 , slechts 58 jaar jong, viel de groep uit elkaar en stopte het quartet te bestaan.
Midden jaren 90 zat ik op een gegeven moment bij een concert in Den Haag in Hotel Des Indes en werd ik, en natuurlijk de andere vaste fans maar ook het overige publiek verrast met een extra toevoeging, een dame met een stem die mij kippenvel bezorgde, en nee niet van afschuw. *glimlach*.  Zo af en toe komen de cd’s / lp’s uit de kast en beluister ik ze nog. Shine On uit 1990 dan eigenlijk het vaakst… omdat de zangeres in kwestie dan ook voorbij komt met 1 van mijn favo nummers. Helaas zijn hier geen beelden noch opnames van, behalve wanneer je spotify hebt. Haar stem en charisma zitten nog steeds vers in mijn geheugen alsof ik haar gisteren voor het eerst voor mij zag staan.  Ik  plaats dan ook 2 video’s vandaag.. eentje uit die tijd en eentje van haar solo tegenwoordig…

 

 

Van dit lied zet ik de tekst eronder:

 

Als het zwaar wordt om je hart
Als de tranen bijna stromen
Als de wanhoop aan je trekt
Met een brok in je keel
En een knoop in je maag
Als het zwaar wordt om je hart
En je weet niet wat het is
Dan moet je komen
Als de herfst je overvalt
Als de zomer is verdwenen
Als de angst je overmant
Met een brok in je keel
En een knoop in je maag
Als de herfst je overvalt
En je weet niet wat je moet
Dan moet je komen
Ik geef je een glas wijn
En een zakdoek om te snuiten
Ik draai een mooie plaat
En de kachel gaat op tien
Ik leg je op de bank
Onder een warme deken
De gordijnen zal ik sluiten
En binnen maak ik licht
En we gaan nog niet naar buiten
En we drinken en we wachten
En we wachten en we drinken
En we drinken en we wachten
Tot het voorbij is
Als het koud is in je ziel
Als je moeder is begraven
En je bang bent voor de nacht
Met een brok in je keel
En een knoop in je maag
Als het koud is in je ziel
En je weet niet wat te doen
Kom dan bij mij

 

 

Eindelijk gezien….

8 Januari was het toen in NaturZoo Rheine tijgerin Naga beviel van haar eerste nestje welpjes, 3 maar liefst, en natuurlijk wilde ik ze wel gaan bekijken maar dat lukte gewoonweg niet doordat er telkens van alles op onze deurmat landde en ook het rooster van mijn schoonmeisje roet in het spreekwoordelijke foto-eten gooide. Vandaag dan eindelijk lukte het en dus toog ik in alle vroegte naar Emmen om haar op te halen. En weer een klein uur later liepen we door de ingang en gingen we eerst op weg naar maagvulling in vaste en vloeibare vorm. Bij het restaurant in dat park lopen altijd pauwen rond, het park heeft een behoorlijk aantal ervan. Die pauwen zijn natuurlijk volop gewend aan publiek en dol op ze, vooral als ze ‘per ongeluk’ iets laten vallen. Niet dat ons dat overkomt want wij weten wel beter, ook al is het nog zo aanlokkelijk want dan komen ze heel dichtbij.

 

NaturZoo Rheine is een prachtig park om te bezoeken, niet alleen vanwege de dieren maar ook vanwege de prachtige natuur en niet te vergeten de authentieke wijze van zoutwinning in dat gebied. Je ziet veel lelies in het park, in alle soorten en maten en kleuren, Voor mij altijd een feestje want ik vind ze prachtig maar kan ze niet in huis hebben vanwege mans allergie voor hen.

 

Qua weer was het perfect, halverwege de 20 graden dus prima in de zon en niet te fris in de schaduw. Er waren 3 schoolreisjes dus ook dat viel wel mee. Qua drukte van ander publiek viel het ook reuze mee dus met regelmaat waanden we ons ‘Remi’ *glimlach*. Ook dit park is volop bezig met uitbreiding en verbetering en bovenal verrijking voor hun dieren en dat zie ik natuurlijk graag. De dieren hebben het allemaal prima naar hun zin en je ziet echt geen stereotype gedrag. Zelfs de meest nerveuze en hooggevoelige diersoorten voelen zich ogenschijnlijk helemaal thuis.

 

 

 

Inmiddels was er al weer een ruime tijd verstreken en knorden onze magen weer dus zochten we het terras van eerder weer op. Weer even later zaten we heerlijk te smullen en deden we nieuwe energie op voor de rest van de ronde. Het hoofddoel van ons bezoek was nog niet aan de orde gekomen en we zouden uiteraard niet vertrekken voordat we die gespot en vastgelegd hadden, dus gingen we weer op weg…

 

 

 

 

 

 

Vele voetstappen en nog veel kliks kwamen we dan uiteindelijk bij het tijgerverblijf aan. In 1e instantie zagen we alleen mama maar… en toen dook er ineens 1 van de 3 welpen op. Die lieten zich zien en filmen dus daar zie je wel wat van in de fotomap en zo meteen in het filmpje dat ik hieronder plaatsen zal. Vader en ander duo leken onzichtbaar. Weer een aantal stappen later en vooral goed speuren en tussen het vele groen iets hopen te ontdekken spotten we dan uiteindelijk toch nog vader en 1 van de andere 2, waar nr. 3 was bleef een mysterie.

 

 

Nadat we nog net niet helemaal weggesmolten waren liepen we verder, het laatste stuk. Daar zit een grote kolonie Gelada Apen. Ze lijken op Bavianen maar van dichtbij toch ook weer niet. Ze zijn wel minstens zo indrukwekkend kan ik je vertellen, vooral als ze poses van dreiging aan gaan nemen.

 

 

De dag was al weer grotendeels voorbij toen we het park verlieten… we zochten een supermarkt op voor de dingen die we beiden nodig hadden maar die in Nederland of niet verkrijgbaar zijn of veel te duur… en na die inkopen gedaan te hebben gingen we verder op weg naar huis. We kregen nog een omleiding voor de kiezen want er was een groot ongeluk gebeurd. Daarna konden we probleemloos doorrijden naar het huis van mijn jeugd. IK dronk nog een bakkie, hielp mijn meisje nog even met een klein tuinklusje en ging toen ook huiswaarts. Midden in de eindemiddag/beginavond spits duurt dat een uur, *zucht*, ik verafschuw én b-wegen én regelneukertjes grrrrrr maar ja het is zoals het is, via allerlei dorpjes en streekjes omrijden is ook niet mijn ding, zeker niet aan het einde van een lange dag in een heel drukke, fysiek intensieve, week. Ongeacht hoe mooi deze provincie ook is.

 

Rest mij nog de link te geven van het foto-album waarin alle foto’s, 200 deze keer, staan en te bekijken zijn, klik maar HIER

Morgen gaan we dan waarschijnlijk samen naar Emmen om met de jeugd in hun voor- & achtertuin aan de slag te gaan om de woestenij te fatsoeneren. Morgen is dus ook vol en dan is deze week alweer om. Het weekend heb ik nog geen plannen, en al vind ik ad hoc nog zo leuk, ik heb er nu geen bezwaar tegen als het weekend mij 2 rustige dagen oplevert zodat ik mijn eigen bedoeninkje kan aanpakken en ook mijn maandagmeneer met een bezoek kan vereren. Tijd zal het wijzen, of niet dan?

 

Terwijl ik bezig ben dit bericht te maken bliept bij mailbox en weet ik dat WE-transfer zijn werk weer heeft gedaan en heb ik dus ook de foto’s van Daphne binnen. Die dus ook maar uploaden.. en door op onderstaande foto te klikken opent zich die map met 225 foto’s

 

 

 

Er is er één jarig hoera hoera…

Vanochtend in alle vroegte toog ik weer naar het Oosten om een uur later met mijn Emmens duo door de poorten te hobbelen, op weg naar een verjaardagsfeestje want de jonge bull van onze olifantenkudde, Manoa, werd vandaag 1 jaar en dat moest uiteraard gevierd worden. Het feestje zou om 11 uur beginnen en even na tienen verzekerden we ons van prachtige plekken op de 1e rij. Al snel voegde ook mijn schoonmeisje zich bij ons, die was op de fiets want dat kan zij nu natuurlijk sinds een paar weken, slechts enkele minuten en ze is er.

 

Manoa… op de dag dat hij het eerste licht zag:

 

Manoa vandaag: (Een wereld van verschil qua formaat)

 

Net als dat andere fans ons spotten en vastleggen, gebeurt ons dat natuurlijk ook. 2 lieve dames die naar de namen Janny en Herma luisteren stonden tegenover ons, ook 1e rij maar dan aan de overkant en uiteraard begroetten we elkaar.

 

 

Zo kun je dus zomaar betrapt worden als het ware betrapt op het ‘straf’= rokersbankje terwijl je je meisje de haren vlecht zodat ze haar nek droger kan houden *glimlach*.

 

 

We gingen de kas in want onze magen begonnen te knorren. Langs het theater van Jungle Jim spotten we iets dat er niet hoort, jawel, ook 1 van de Bonte Vari’s was op ontdekkingstocht gegaan.

 

 

Na het eten weer naar buiten de frisse lucht in. Herman heeft zonne-allergie dus die voelde zich niet zo heel erg lekker. Dus besloten we richting de uitgang te gaan zodat hij en Daniëlle huiswaarts konden keren. Daphne en ik gingen Nortica op want zij was al heel lang niet meer met de camera in het park onderweg geweest en had van alle veranderingen op Nortica dus nog niets gezien. Gelukkig kon ik haar alles wijzen. In 1e instantie leken de 4 meiden niet aanwezig maar gelukkig bleek dat een vergissing. Lale spotten we het eerst en even later kwam Nela om de hoek en tja die waterrat weet als geen ander het publiek te vermaken, wat ze dus ook volop deed, daarbij af en toe gestoord door Noordje.

 

 

Via de doorsteek, Het Meridianenpad staken Daphne en ik over naar Serenga en ook daar stond zij natuurlijk te glunderen bij de jonge Onagers. Op ons gemakkie deden we het rondje en namen ook deze keer de Savannatruck mee. Daarna langs de leeuwen terug. Mister Dudley liet zich door het vrouwelijk schoon inspireren en het mooie weer motiveerde hem tot iets 18+ dat met veel kabaal gepaard ging maar ik uiteraard niet fotografeerde *grijns*. Ook zagen we de Nijlganzen maar ik spotte hun jeugd niet, tot ik even verder inzoomde en het grut op een hoopje/rijtje zag staan met mama ernaast, het leek alsof ze zwemles kregen.

 

 

Onder begeleiding van een kraaiende haan slopen we langs Mama Kip met een aantal kuikens en zochten de uitgang weer op. We namen nog een drankje op het terras bij Travellers en staken toen de weg over naar de Appie. Onze beide heren hebben late dienst dus we moesten onszelf vandaag met voedsel bedruipen… Er ligt daar genoeg dus dat is geen probleem en weer even later namen we afscheid toen ik bij mijn Emmens duo de auto uit de garage haalde en huiswaarts keerde. Met een tussenstop bij mijn maandagmeneer met wie het niet zo heel goed gaat maar daar kom ik tzt nog wel op terug. Eenmaal thuis werd ik omver gelopen door een 6-tal 4-voeters die allemaal om eten blerden alsof ze tot stervens toe aan het verhongeren waren, wat natuurlijk niet aan de orde is want ik had ze zelf nog gevoerd vanochtend om 7.30

 

 

De map van vandaag bevat meer foto’s dan anders, maar ja wat wil je. Aan de ene kant een verjaardagsfeestje en aan de andere kant het hele park door. Er komt later nog een aanvulling want Daniëlle heeft het feestgebeuren bij Manoa gefilmd en ook Daphne heeft natuurlijk veel prachtige foto’s gemaakt maar ja omdat zij hier niet meer woont kan ik ze niet gelijk zelf op de pc zetten maar moet ik wachten totdat zij ze mij gemaild heeft.

 

 

Met een beker koffie dook ik op de bank en strekte mijn moeie pootjes, de handen gingen met flap aan de slag en zodoende kan ik jullie HIER de foto’s laten bekijken.

 

Door op onderstaande foto te klikken opent zich het foto-album van Daphne van vandaag en het bevat 355 foto’s.

 

Filmpje van Daniëlle: