Ik niet naar mijn ‘2e thuis’ … dat kán natuurlijk niet… maar als het lijf het opgeeft kan de geest nog zoveel willen maar dan is het niet wijs het hart te volgen en het verstand te negeren toch? Kortom, ik was er al even niet geweest en gisteren vond ik dat meer dan lang genoeg geduurd hebben dus sprak ik, onder voorbehoud weliswaar, af dat ik vandaag zou komen. Kort overleg met Anita, die ook nog in de staart van die nare griep zit, maakte dat ik niet alleen naar het Emmense hoefde tuffen en om even voor half tien parkeerden we de auto bij Herman & Daniëlle. Na een bakkie leut aldaar staken we de weg over nadat we onze lunch bij de Appie hadden gescoord. De weersvoorspellingen waren verre van goed dus we verwachtten geen drukte, die was er ook inderdaad niet al was het wel iets drukker dan we verwacht hadden.
We hoopten natuurlijk vooral Elmo te mogen begroeten…de nieuwe Kroonduif-man die Pino gezelschap is komen houden in de hoop op nageslacht nadat Pino als enige achterbleef toen haar vader en moeder Theo en Thea verhuisden een maandje terug. Dat lukte helaas niet, Elmo blijkt nog heel schuw en liet zich amper zien laat staan fotograferen. Geeft niks, andere keer meer geluk. Het geluk hadden we dan weer in de birdybush toen de Zoembawalijster in beeld kwam die is snel gewend, is 2 weken geleden uitgezet.
Ook zijn er nieuwe planten geplaatst die geschonken waren, oa een mega-gr0te dadelpalm.
Er zijn nog bomen onderweg… de ruimte is al gemaakt… ze moeten alleen nog geplaatst worden…

Zoals altijd begonnen we in de Vlindertempel want de poppenkast had een nieuwe bewoner gekregen, een soort die we nog niet eerder gehad hebben, Het Huismoedertje om precies te zijn.

Ook probeerden we wat close-upjes te maken… nou ben ik te lui om met de lenzen te gaan wisselen, zeker in deze dagen en al helemaal als je weet dat je over een gsm beschikt waarmee dat ook heel goed kan. We vonden een Papyrus en wilden diens koppie van heel dichtbij bekijken…

Een Grote Mormoon fladderde om ons heen en even later ontdekte Herman op zijn camera 3 eitjes. Vanaf hem vloog zij naar Daniëlle en landde op haar rolstoel en legde daar vervolgens ook nog een eitje neer. Die eitjes namen we mee de grote kas van Rimbula in en in het stille deel van de Birdy Bush hebben we die eitjes op plantenbladeren gezet, die foto kom je in het album wel tegen. En natuurlijk houden we ze in de gaten en mocht er nieuws over te melden zijn zullen we dat zeker doen.

Inmiddels hongerig en dorstig streken we op het Rimbula-terras neer en aten en dronken op ons gemakkie, onderwijl gezellig kleppend, alles op. Niet compleet gefocused overigens want in de Dadelboom op het terras ziten sinds een paar dagen een aantal van de vleerhonden en tja hen (of 1 van hen) in de vlucht fotograferen staat als wens op ons aller lijstje… H & D is het inmiddels gelukt, mij nog niet.

Daarna verder…. nou ja gewoon in de kas blijven want veel puf hebben we geen van allen en in de kas in het droog en warm aangenaam, dieren zat dus onze camera’s hoeven daar echt niet werkloos om onze schouders te blijven hangen. We hadden mazzel in de zin van vogels… .velen kwamen dichtbij en bleven keurig zitten alsof ze voor ons poseerden, zelfs de nieuwste aanwinst, nog redelijk schuwe, Zoembawa Lijster liet zich ‘vastleggen’. Ook de Bali-Spreeuw en Toerako’s vonden ons kennelijk aardig genoeg om dichtbij te komen.

Het werd tijd om huiswaarts te keren en dus liepen we langs Maya en Ernie, die lieflijk samen op de kist zaten. Een soort van koppeltje nu even tijdelijk, Ernie heeft 24 vrouwen tot zijn beschikking en hij springt er niet zachtzinnig mee om. We zagen niet alleen daar maar ook elders balts- & paargedrag (kom je in de map wel tegen) … toen naar buiten langs de Olifantendelta alwaar we nog even konden genieten van de dolle capriolen van Manoa die probeerde zijn vader uit te dagen tot dollen maar die had er kennelijk geen zin in. Zelfs Manoa’s kreetjes konden hem niet tot het spelen verleiden.

De druppels die waren begonnen te vallen namen in aantal toe en net op tijd bereikten we de auto. Amper onderweg barstte het los en konden mijn ruitenwissers er amper tegen vegen. Zelfs de windvlagen waren heftig en wel zodanig dat ik op een zeker moment kramp in de polsen kreeg van het tegensturen, terwijl de lichtflitsen ons om de oren vlogen. Gelukkig kwamen we veilig en wel thuis aan, nadat ik Anita gedropt had bij haar huis, reed ik ook snel door.
Foto’s op pc, selecteren en uploaden en hoppa in DEZE map…
Het nu ‘op’ zijn heeft zijn redens en één ervan was weer superleuk en hartstikke gezellig!

8 thoughts on “Apart Samen”

  1. mafketel hier 🙂
    ik ben soms wel verstandig hoor 🙂
    was wel ff naar de grote stad Utreg om kadobonnen in te ruilen en ik kocht een treinkartje bij ns internationaal , alles onder dak 🙂
    jullie een fijne dag las ik wel , maar nu helemaal op van vermoeidheid
    slaap wel zal ik dan maar zeggen

    1. SOms is vaak genoeg hoor 😉

      Groot gelijk!!

      Ja klopt… was hartstikke gezellig, we hebben het ook nog over jou gehad ook…. nu al ruime tijd plat op bank, zo het bed in .

    1. Dank je wel !!

      Absoluut….. ik ben er niet voor niets zo vaak mogelijk…. en zodra manlief met pensioen verhuizen we erheen zodat ik nog vaker kan gaan 😉

    1. 😉 Samsung Galaxy S9+ … ja ik ben er heel blij mee…. je ziet steeds vaker mensen met hun gsm fotograferen en niet (meer) met een camera…. die switch ga ik zelf niet maken want ik zie het verschil wel degelijk en plaats maar zelden foto’s van mijn gsm tov die van mijn camera

Laat een reactie achter bij Plato Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.