94

Al is het groepje dan in de loop der jaren kleiner geworden… Zijn verjaardag niet vieren is er niet bij.

Gisteren werd hij 94 en had hij zijn familie op bezoek… Vandaag was er een feestje voor zijn vriendinnen. Na wat telefoontjes over en weer had ik geregeld dat de dames vanochtend allemaal tegelijkertijd aankwamen op het gewenste tijdstip. Ondanks dat hij een prachtig appartement heeft vond ik toch niet handig om de dames in dat appartement te ontvangen en dat hoefde gelukkig ook niet want het tehuis waar hij nu woont wil maar wat graag het hun bewoners naar de zin maken en bieden dus ook diverse mogelijkheden om een feestje te vieren. Voor alles wordt dan gezorgd, koffie met gebak en een drankje, een tafel en wat al niet meer zij. Prima geregeld toch?!

92… 88… 82… 84… De dames in het rond van links naar rechts. Vroeger waren het echtparen die jaar in jaar uit bij elkaar woonden, allemaal vers getrouwd en aan het begin van hun levens. Er is een lange geschiedenis ontstaan en als je zo oud bent is er altijd wel veel te bepraten natuurlijk. Zeker als je geen buren meer van elkaar bent en niet meer zo gemakkelijk als vroeger even door de tuin naar de buren heen en weer wipt voor een babbeltje en een bakkie.

Zo zaten we dus met ons groepje aan een tafeltje gezellig bij te kletsen en nam ik op zeker moment de dames mee naar boven om het appartement te laten zien aan hen die nog niet op bezoek waren geweest. Het is allemaal niet zo eenvoudig als je slecht ter been bent en niet meer bij elkaar in de buurt woont, van zoveel afhankelijk bent etc. Gelukkig zijn er altijd wel welwillende mensen tot hulp bereid en alles lukte prima zoals hij (en ik voor hem) het graag wilde.
Het verliep allemaal prima en het was gezellig en de oude baas kan op zijn 94e terug kijken op een leuke ochtend met talloze opgehaalde herinneringen van vroeger ondanks het feit dat ik natuurlijk zo’n 60 jaar achter hen aanhobbel als het gaat om ‘gedeelde herinneringen’.

Hij woont er nu 2 maanden en is nog steeds niet gewend. De zorg is daar prima, zijn appartement is prachtig en heel ruim dus veel van zijn eigen spulletjes konden gelukkig mee verhuizen maar emotioneel is het toch wel een heel andere zaak. Als je heel je leven (nou ja, vanaf zijn midden 20 tot aan zijn ruim 93e) in 1 plaats hebt gewoond en dan naar een andere plaats moet omdat je niemand kent… en jouw vrienden allemaal ook beperkingen hebben en behoorlijk oud zijn en zich dus ook niet meer zo gemakkelijk kunnen verplaatsen is toch wel een aderlating die eenzaamheid in de hand werkt. Dat gaat me wel aan het hart maar ja wat kan ik doen? Onmachtig als je als ‘buitenstaander’ bent kun je nog zo veel willen en je uiterste best doen maar dat is maar halfhalf. Zijn enige wens kan simpelweg niet vervuld worden. Elke dag is er eentje, op zijn fysieke ongemakken na gaat het verder goed maar de eenzaamheid en de onvrede met de verhuizing hakken er wel in. Ik ben dus wel blij dat hij vandaag een leuke ochtend had ook al was dat extreem vermoeiend.

Over Melody

❤️-elijk Welkom én voel je vrij om je ❤️ te luchten. (mag ook in: mel62ko@gmail.com)
Voeg toe aan je favorieten: Permalink.

Lucht je ❤️

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.