5 + 2


… weken + … dagen … geleden alweer… kwam ik rond deze tijd (dat ik dit schrijf, 12.30) weer thuis na een schokkende ervaring en invulling van dagen zo anders dan ik vooraf in mijn hoofd had gehad. Even pas op de plaats en je wel héél erg bewust worden van hoe snel iets compleet kan veranderen.
Sinds die 5… + 2… ben ik hartpatiënt. Ken je dat? Een etiket opgeplakt krijgen waarvan je in de stress schiet omdat je vindt dat het niet bij je hoort noch bij je past, het niet klopt dat men jou als dusdanig categoriseert? Onmogelijk! Toch? Toch is het zo!
Dat je dat weer even onder de neus gewreven krijgt is de dag enkele weken later, (vandaag dus) dat je mag komen opdraven voor tal van onderzoeken en gesprekken met diverse professionals in het specifieke medisch gebied en op zeker moment ook in een hokje van 1 a 1,5 vierkante meter je staat te ontdoen van het merendeel van je outfit omdat je even later, beplakt met allerlei stickers met daaraan draden op een fiets rondjes trapt. Het begint licht maar elke 2 minuten wordt het verzwaard… pfffffff.
Uiteindelijk wordt je ontdaan van al die technische dingen en mag je je weer aankleden en vertrekken.
We hadden 5 kwartier uur over… naar de laatste afspraak van de dag, met de cardioloog.
Op en neer naar huis of in de koffiecorner blijven? Het laatste dus maar, want tja op en neer rijden kost geld, levert stikstof op, oh nee we rijden binnen de bebouwde kom dus we rijden niet 130 en bovendien is het geen nacht maar overdag… maar toch, in het ziekenhuis blijven dan maar, iets doen voor het milieu toch?!
Ruim op tijd terug naar de wachtkamer van de cardioloog want stel je voor dat hij niet uitgelopen is? Utopie. Uitloop was er dus wel, 30 minuten zelfs. Werd wel voor verontschuldigd overigens toen ik eenmaal tegenover de betreffende meneer zat.
De resultaten waren wel oké maar niet om over naar huis te schrijven.
Bloeddruk te laag, hartslag te traag, met enkele cm’s verlies en enkele kg’s toename (dankzij stoppen met roken) is mijn BMI nog op het randje oké.
Nadat ik dan vertel wat ik doe aan lichamelijke beweging elke dag krijg ik weer wel te horen dat dat prima is, dat ik goed bezig ben etc.
Mijn gewicht moet ik in de gaten blijven houden, dat wordt me op het hart gedrukt (die kan dát wel aan hoor *grijns*). Tja gelukkig zijn we geen snoepers en is er zelden iets te snaaien in huis maar ehhh als men nu denkt dat ik alles op alles ga zetten om ‘gezond’ te leven dan heeft men het wel mis natuurlijk. Dat het niet-roken me zo gemakkelijk afgaat is mooi meegenomen maar als ik zin in iets lekkers krijg zal ik het niet laten staan… het enige waar ik 99% van de tijd wel rekening mee hou zijn de intoleranties en allergieën want met spuit-je-weet-wel constant op een, al is ie nog zo zacht als je er te lang op zit voelt het snel genoeg hard, bril zitten is niet fijn! Buikpijn en pijn op zekere andere plek ook niet.

Kortom… sinds vandaag volgens ziekenhuismetingen ben ik 1.75 lang en weeg ik 76.0 kg en is mijn bmi 24,5 …

Zie zo… en nu?
Nu ga ik schoenen aandoen, met man de auto in boodschappen halen… en wie weet neem ik zelfs wel iets lekkers mee ook *glimlach*.

3 Comments

  1. Ik voel met je mee en ik herken het ook heel goed want ik kreeg wat tijden geleden dat ik zowel een hart als een ernstig vaatpatiënt bent en dat was ook even slikken na de kanker die ik al eens had mogen ontvangen in mijn leven. Wellicht door de chemo’s van toen zijn ook de goed dingen geraakt. Want het is echt rotzooi hoor. Maar ik ben gewoon blij dat ik er nog bent en mag zijn al doe ik het nu ook wat rustig aan. Ook steeds veel artsen bezoeken hier en dan maar hopen en wensen dat alles goed is want de angst is zeker wel aanwezig. Als je mijn startpagina heeft gelezen dan weet je het vast wel hoe mijn leven was en nu is. Ik slik veel medicamenten en niet alles is altijd even fijn. Veel bijwerkingen maar wat moet dat moet want zonder kan ik helaas niet.

    Maar ik geniet van de kleine dingen die ik wel kan en mag doen. En dat is soms een korte wandeling en het schrijven.Want schrijven is altijd al een passie geweest. Ik ben een doorzetter ook al verzet ik soms helemaal geen stap en komt de vermoeidheid op de gekste tijden opzetten, maar dan is het gewoon even stapjes terug om daarna weer in de aanval te gaan. Maar het accepteren dat je iets niet meer kan is wel heel belangrijk en als jij dit ook kan ben je al heel ver. Ik wens je veel liefs en kracht om ook dit te ondergaan. Je bent ook sterk dat weet ik na al je blogjes die ik las. LG, Tine en kijk wat je wel kan en niet terug wat je niet meer kunt.

  2. Marlou

    Ha lieve Melody,

    eindelijk heb ik je blog te pakken…
    En je verhaal gelezen.
    Dat is allemaal niet niks!
    Ik vind het knap van je dat je er zo goed over schrijven kunt.
    Het lijkt me zoooo schrikken als je hart niet doet wat jij wilt…!
    Je hebt er maar één en dat moet het gewoon goed doen.
    Ik vind het fantastisch dat je niet meer rookt. Hou vol!!!
    Scheelt je ook nog eens een smak in je portemonnee!

    Dagdag..
    Hou je haaks en nogmaals: hou vol!Dikke pakkerd van Marlou

    .

  3. Kakel

    Ik blijf erbij: de arts had veel enthousiaster moeten zijn! Gestopt met roken en zonder fysio je eigen conditie opbouwen. Wat je hebt bereikt in vijf weken tijd. Ik vind die arts maar een chagrijn. Met stimuleren kom je verder dan met een zo-zo-instelling. Sommige artsen vergeten dat ze met mensen werken… Trek je er nulkommanul iets van aan en lekker je eigen gezonde dingen blijven doen. Tuurlijk haal je iets lekkers! Het leven is toch geen strafkamp?
    Dikke knuffel ♥

Voel je welkom & vrij om je ❤️ te luchten...

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.