5 + 2


… weken + … dagen … geleden alweer… kwam ik rond deze tijd (dat ik dit schrijf, 12.30) weer thuis na een schokkende ervaring en invulling van dagen zo anders dan ik vooraf in mijn hoofd had gehad. Even pas op de plaats en je wel héél erg bewust worden van hoe snel iets compleet kan veranderen.
Sinds die 5… + 2… ben ik hartpatiënt. Ken je dat? Een etiket opgeplakt krijgen waarvan je in de stress schiet omdat je vindt dat het niet bij je hoort noch bij je past, het niet klopt dat men jou als dusdanig categoriseert? Onmogelijk! Toch? Toch is het zo!
Dat je dat weer even onder de neus gewreven krijgt is de dag enkele weken later, (vandaag dus) dat je mag komen opdraven voor tal van onderzoeken en gesprekken met diverse professionals in het specifieke medisch gebied en op zeker moment ook in een hokje van 1 a 1,5 vierkante meter je staat te ontdoen van het merendeel van je outfit omdat je even later, beplakt met allerlei stickers met daaraan draden op een fiets rondjes trapt. Het begint licht maar elke 2 minuten wordt het verzwaard… pfffffff.
Uiteindelijk wordt je ontdaan van al die technische dingen en mag je je weer aankleden en vertrekken.
We hadden 5 kwartier uur over… naar de laatste afspraak van de dag, met de cardioloog.
Op en neer naar huis of in de koffiecorner blijven? Het laatste dus maar, want tja op en neer rijden kost geld, levert stikstof op, oh nee we rijden binnen de bebouwde kom dus we rijden niet 130 en bovendien is het geen nacht maar overdag… maar toch, in het ziekenhuis blijven dan maar, iets doen voor het milieu toch?!
Ruim op tijd terug naar de wachtkamer van de cardioloog want stel je voor dat hij niet uitgelopen is? Utopie. Uitloop was er dus wel, 30 minuten zelfs. Werd wel voor verontschuldigd overigens toen ik eenmaal tegenover de betreffende meneer zat.
De resultaten waren wel oké maar niet om over naar huis te schrijven.
Bloeddruk te laag, hartslag te traag, met enkele cm’s verlies en enkele kg’s toename (dankzij stoppen met roken) is mijn BMI nog op het randje oké.
Nadat ik dan vertel wat ik doe aan lichamelijke beweging elke dag krijg ik weer wel te horen dat dat prima is, dat ik goed bezig ben etc.
Mijn gewicht moet ik in de gaten blijven houden, dat wordt me op het hart gedrukt (die kan dát wel aan hoor *grijns*). Tja gelukkig zijn we geen snoepers en is er zelden iets te snaaien in huis maar ehhh als men nu denkt dat ik alles op alles ga zetten om ‘gezond’ te leven dan heeft men het wel mis natuurlijk. Dat het niet-roken me zo gemakkelijk afgaat is mooi meegenomen maar als ik zin in iets lekkers krijg zal ik het niet laten staan… het enige waar ik 99% van de tijd wel rekening mee hou zijn de intoleranties en allergieën want met spuit-je-weet-wel constant op een, al is ie nog zo zacht als je er te lang op zit voelt het snel genoeg hard, bril zitten is niet fijn! Buikpijn en pijn op zekere andere plek ook niet.

Kortom… sinds vandaag volgens ziekenhuismetingen ben ik 1.75 lang en weeg ik 76.0 kg en is mijn bmi 24,5 …

Zie zo… en nu?
Nu ga ik schoenen aandoen, met man de auto in boodschappen halen… en wie weet neem ik zelfs wel iets lekkers mee ook *glimlach*.

24 thoughts on “5 + 2

  1. Ja dat is ineens heel anders dan ervoor…ook ik kreeg een etiket opgeplakt maar ben hard aan het werk om daar verandering in te brengen en tot nu toe lukt het me ook goed.
    Tja en dat ze je onder controle blijven houden is alleen maar goed toch. En eens zal je het los kunnen laten om er steeds met je neus bovenop te moeten zitten
    Tot die tijd mak an 😉
    Liefs

    • Jah…. lichamelijk voel ik me oké maar mentaal nog steeds niet helemaal weer op orde … niet dat ik dat ooit was, ook ervoor niet, maar toch .

      Fijn dat het je goed afgaat, houden zo, ik zal voor je blijven duimen.

      Liefs terug

  2. ha die Melody
    dus je moest sporten in het ziekenhuis , ja je zit in de tredmolen van de hartpatiënt
    maar als ik zo je gegevens lees , is het helemaal niet slecht
    ik kwam in totaal 10kg aan na het stoppen met roken
    ja ik snoep dan wel natuurlijk , maar dan geen snoep hihi
    mazzel

  3. Ha die Karel

    Ja joh… viel nog wel tegen ook hoor.

    We zijn nu net thuis na een rondje fietsen op ons gemak… 15km ruim, goed he?!

    Neuhhhhh al hoop ik wel dat het hierbij blijft want anders moet ik weerrrrr kleding gaan kopen en dat gaat moeilijk als je blut bent ;_-)

    Proost dan mazzelaar 🙂

  4. Je hebt maar één hart, wees er zuinig op. Gun jezelf met enige regelmaat iets lekkers, dan hou je heus vol. Als je lijf aan de nieuwe situatie is gewend stop het groeien waarschijnlijk ook wel. Nicotine zorgt nou eenmaal voor een verhoogde stofwisseling en dat goedje krijg je niet meer binnen. Tja en dat etiket, daar laat de lijm ook wel een keer van los.

    • Dat klopt en dat doe ik ook heus wel maar wel binnen, voor mij, leefbare normen.

      Tijd zal het wijzen maar ik ga niet dingen doen/laten die niet bij mij passen en het leven voor mij *minder leuk* maken…

  5. Maar al met al toch best wel netjes allemaal. Natuurlijk moet het leven nog wel een beetje leuk blijven en je gaat zelf wel vinden welke verdeling daarvoor nodig is. De artsen hadden je wel eens een heel groot compliment mogen geven dat het stoppen met roken zo goed gelukt is, menig patiënt paft er na een week weer lustig op los

  6. Ik voel met je mee en ik herken het ook heel goed want ik kreeg wat tijden geleden dat ik zowel een hart als een ernstig vaatpatiënt bent en dat was ook even slikken na de kanker die ik al eens had mogen ontvangen in mijn leven. Wellicht door de chemo’s van toen zijn ook de goed dingen geraakt. Want het is echt rotzooi hoor. Maar ik ben gewoon blij dat ik er nog bent en mag zijn al doe ik het nu ook wat rustig aan. Ook steeds veel artsen bezoeken hier en dan maar hopen en wensen dat alles goed is want de angst is zeker wel aanwezig. Als je mijn startpagina heeft gelezen dan weet je het vast wel hoe mijn leven was en nu is. Ik slik veel medicamenten en niet alles is altijd even fijn. Veel bijwerkingen maar wat moet dat moet want zonder kan ik helaas niet.

    Maar ik geniet van de kleine dingen die ik wel kan en mag doen. En dat is soms een korte wandeling en het schrijven.Want schrijven is altijd al een passie geweest. Ik ben een doorzetter ook al verzet ik soms helemaal geen stap en komt de vermoeidheid op de gekste tijden opzetten, maar dan is het gewoon even stapjes terug om daarna weer in de aanval te gaan. Maar het accepteren dat je iets niet meer kan is wel heel belangrijk en als jij dit ook kan ben je al heel ver. Ik wens je veel liefs en kracht om ook dit te ondergaan. Je bent ook sterk dat weet ik na al je blogjes die ik las. LG, Tine en kijk wat je wel kan en niet terug wat je niet meer kunt.

    • Hallo Tine, het spijt me te moeten lezen dat jij ook ‘bekend’ bent met gezondheidsproblematiek! ik herken het, zit daar zelf vanaf mijn 10e mee dus nu zo’n 46 jaar.
      Op zich ben ik nu wel blij dat ik er nog ben maar tegelijkertijd hang ik daar niet zo heel veel waarde aan, ik heb niet voor het leven gekozen, heb er niet om gevraagd en tot dusver was het zelden echt leuk .
      Accepteren is de truc, daar draait het allemaal op… en dan het beste doen wat je kunt zonder jezelf over de kop te werken lichamelijk en geestelijk om aan verwachtingspatronen te voldoen.

      Terugkijken en treuren om wat ik niet kan heb ik al lang geleden afgeleerd, ergens in mijn 20ers al dus daar heb ik gelukkig geen last meer vna.

      Dank je wel hoor, wens jou ook alles goeds !

  7. Ha lieve Melody,

    eindelijk heb ik je blog te pakken…
    En je verhaal gelezen.
    Dat is allemaal niet niks!
    Ik vind het knap van je dat je er zo goed over schrijven kunt.
    Het lijkt me zoooo schrikken als je hart niet doet wat jij wilt…!
    Je hebt er maar één en dat moet het gewoon goed doen.
    Ik vind het fantastisch dat je niet meer rookt. Hou vol!!!
    Scheelt je ook nog eens een smak in je portemonnee!

    Dagdag..
    Hou je haaks en nogmaals: hou vol!Dikke pakkerd van Marlou

    .

    • Ha lieve Marlou
      Wat fijn, welkom !!

      Over iets schrijven heb ik gelukkig altijd al heel goed gekund, het was in mijn kindertijd al de uitlaatklep omdat ik niemand had.

      Het is zeker schrikken, de hele wereld staat op zijn kop en in een flits van een seconde schiet echt alles door je heen en dan pas snap je echt wat anderen bedoelen als ze zoiets zeggen 😉

      Haha ja dat vind ik ook wel eigenlijk als ik eerlijk ben grijnsssss , het lukt gewoon probleemloos dus het volhouden zal wel gaan… ik doe mijn best in ieder geval.

      Ja dat is waar…. zo’n 50 euro in de week…

      Zwaaaaiiiiiii gaan we doen toch, knuffel terug

  8. Jij bent een dappere persoon! Training is wel belangrijk, maar jij beweegt veel.

    Ongelooflijk dat je zomaar kon stoppen met roken. En je man ook dacht ik? Anderen hebben daar zo immens veel moeite mee….

    • 😉 EH ja misschien wel maar zo zie ik het zelf niet…. ik zie het zelf als “opgeven kan altijd nog”

      Ja dat is inderdaad ongelofelijk, klopt hoor, allebei en beiden probleemloos! Ja weet ik, wij gelukkig niet.

  9. Maar Melody, jouw BMI is toch goed? En daarbij dan nog zo knap dat je stopte met roken. Het is normaal dat je dan wat aankomt in het begin. Dokters zijn wel héél streng hoor. Kijk nu vooral naar wat je al hebt bereikt. Dat is toch knap?

    • Precies meis…. ik had er de 1e dag ook wel behoorlijk last van omdat zijn opmerkingen in mijn hoofd bleven rondzingen maar gisteren dacht ik ‘schijt’ het is mijn leven en ik vul het in zoals ik wil… dan maar geen 100 😉

      • Ik weet precies wat je bedoelt. Ik ben in mei ook zo aangesproken door een gynaecoloog. Het was echt grof, ook de manier waarop hij het vertelde. Mijn BMI is 22-23. Hij vond dat er 5 kg af moest??!!! Voortdurend krijg ik complimenten omdat ik zo slank ben. Ik was echt in de war en ben speciaal naar de huisarts gegaan om te vragen hoe het nu zat want dat mijn zelfbeeld helemaal in duigen lag. Qua eten kan ik niet beter en met minder ga ik het ook niet doen. Ik eet al meer dan 3 jaar KH-arm. Geen tussendoortjes etc, maar op een feestje of als het gezellig is, zondig ik weleens. Anders is het toch geen leven? Als je niet gelukkig bent, haal je de 100 ook niet. Mijn steun heb je.

        • NOu precies! Die ellende met zo’n man had ik ook, tot hij met pensioen ging en ik acuut een afspraak regelde met zijn opvolger , ik was de 1e patiënte met wie die nieuwe kennismaakte… en zonder ook maar enige vorm van discussie willigde hij in wat ik al jaren versmeekt had en weer een week later was die operatie al uitgevoerd.

          ‘Ideaal’ gewicht – eten – leven – etc… waarom???? Om 100 te worden of nog ouder terwijl je stokongelukkig bent? WIens leven leef je, als individu, dat van een ander of dat van je zelf… en daarbij, zodra jij hun spreekkamer uit bent zijn ze jou al weer vergeten ook. Trouwens… goed of fout levend.. niemand weet zijn sterfdag op voorhand toch? Dus hoezo leven verkorten of verlengen? Een een lang leven met handhaven van geboden en verboden is een leven dat te verkiezen is…. nou ik dacht het niet!

          Ik probeer ook gezond te leven maar sla de zonde niet over…. en als het gaat zoals het nu gepland staat, komt de zonde dinsdag weer om de hoek, ik verheug me er al op *glimlach*

  10. Ik blijf erbij: de arts had veel enthousiaster moeten zijn! Gestopt met roken en zonder fysio je eigen conditie opbouwen. Wat je hebt bereikt in vijf weken tijd. Ik vind die arts maar een chagrijn. Met stimuleren kom je verder dan met een zo-zo-instelling. Sommige artsen vergeten dat ze met mensen werken… Trek je er nulkommanul iets van aan en lekker je eigen gezonde dingen blijven doen. Tuurlijk haal je iets lekkers! Het leven is toch geen strafkamp?
    Dikke knuffel ♥

    • Jah ik ook. zijn opmerkingen hebben me wel bezig gehouden, bleven in mijn hoofd rondzingen… tot ik besloot ‘schijt! mijn leven!’.

      Nou precies, jij kent me goed, weet meer dan de rest hier en je weet dus ook hoe het was tot nu toe … eerdaags jarig, 57, hoeveel jaar moet ik nog? Dus nee, ik doe min best, zoals het goed voelt maar ik weiger pertinent mezelf te belasten met zelfverkozen bagage die ik weiger te dragen omdat dat ‘gezonder’ zou zijn.

      Zo’n snoeper ben ik al niet maar als ik zin aan iets lekkers heb haal/neem ik het wel… zij het dan met de beperking van suiker/lactose/gluten

  11. Het was zeker schrikken. Al voor mij, dus hoe vreselijk zul jij geschrokken zijn. Je bent supergoed bezig. Ik heb er alle vertrouwen in. Geniet en neem dus zeker wat lekkers en geniet daarvan met elke hap

    • 😉 Ja best wel he…

      Dat vind ik dus ook. en dus neem ik ook zonder schaamte iets lekkers en ga ik lekker verder waarmee ik bezig was… en iemand die dat fout vindt heeft lekker zelluf pech, lekker puhhhh

Voel je vrij je ♥ te luchten...

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.