… weken + … dagen … geleden alweer… kwam ik rond deze tijd (dat ik dit schrijf, 12.30) weer thuis na een schokkende ervaring en invulling van dagen zo anders dan ik vooraf in mijn hoofd had gehad. Even pas op de plaats en je wel héél erg bewust worden van hoe snel iets compleet kan veranderen.
Sinds die 5… + 2… ben ik hartpatiënt. Ken je dat? Een etiket opgeplakt krijgen waarvan je in de stress schiet omdat je vindt dat het niet bij je hoort noch bij je past, het niet klopt dat men jou als dusdanig categoriseert? Onmogelijk! Toch? Toch is het zo!
Dat je dat weer even onder de neus gewreven krijgt is de dag enkele weken later, (vandaag dus) dat je mag komen opdraven voor tal van onderzoeken en gesprekken met diverse professionals in het specifieke medisch gebied en op zeker moment ook in een hokje van 1 a 1,5 vierkante meter je staat te ontdoen van het merendeel van je outfit omdat je even later, beplakt met allerlei stickers met daaraan draden op een fiets rondjes trapt. Het begint licht maar elke 2 minuten wordt het verzwaard… pfffffff.
Uiteindelijk wordt je ontdaan van al die technische dingen en mag je je weer aankleden en vertrekken.
We hadden 5 kwartier uur over… naar de laatste afspraak van de dag, met de cardioloog.
Op en neer naar huis of in de koffiecorner blijven? Het laatste dus maar, want tja op en neer rijden kost geld, levert stikstof op, oh nee we rijden binnen de bebouwde kom dus we rijden niet 130 en bovendien is het geen nacht maar overdag… maar toch, in het ziekenhuis blijven dan maar, iets doen voor het milieu toch?!
Ruim op tijd terug naar de wachtkamer van de cardioloog want stel je voor dat hij niet uitgelopen is? Utopie. Uitloop was er dus wel, 30 minuten zelfs. Werd wel voor verontschuldigd overigens toen ik eenmaal tegenover de betreffende meneer zat.
De resultaten waren wel oké maar niet om over naar huis te schrijven.
Bloeddruk te laag, hartslag te traag, met enkele cm’s verlies en enkele kg’s toename (dankzij stoppen met roken) is mijn BMI nog op het randje oké.
Nadat ik dan vertel wat ik doe aan lichamelijke beweging elke dag krijg ik weer wel te horen dat dat prima is, dat ik goed bezig ben etc.
Mijn gewicht moet ik in de gaten blijven houden, dat wordt me op het hart gedrukt (die kan dát wel aan hoor *grijns*). Tja gelukkig zijn we geen snoepers en is er zelden iets te snaaien in huis maar ehhh als men nu denkt dat ik alles op alles ga zetten om ‘gezond’ te leven dan heeft men het wel mis natuurlijk. Dat het niet-roken me zo gemakkelijk afgaat is mooi meegenomen maar als ik zin in iets lekkers krijg zal ik het niet laten staan… het enige waar ik 99% van de tijd wel rekening mee hou zijn de intoleranties en allergieën want met spuit-je-weet-wel constant op een, al is ie nog zo zacht als je er te lang op zit voelt het snel genoeg hard, bril zitten is niet fijn! Buikpijn en pijn op zekere andere plek ook niet.

Kortom… sinds vandaag volgens ziekenhuismetingen ben ik 1.75 lang en weeg ik 76.0 kg en is mijn bmi 24,5 …

Zie zo… en nu?
Nu ga ik schoenen aandoen, met man de auto in boodschappen halen… en wie weet neem ik zelfs wel iets lekkers mee ook *glimlach*.