40

Oudjaarsdag 1979… ergens in de middag… verliet een ambulance het ziekenhuisterrein van het (toen nog…) Academisch Ziekenhuis in “Stad”. Er lag sneeuw, het was koud, het vroor… het ene zag ze, het andere werd haar verteld. In de ambu was het warm dus van het laatste merkte ze niks. Veel zag ze niet door de ruiten van die ambu want liggend is het uitzicht niet zo groots.
De ambu tufte naar een minuscuul gehuchtje zo’n 15km noord oostwaarts, toen nog zonder import. Sterker nog, ze was 17 inmiddels maar had pas enkele weken geleden voor het eerst ooit in het eggie  iemand met een kleurtje gezien. Een hele ontnuchtering als je in het ziekenhuis ligt, vastgebonden in een bed, zo bleu en preuts als de neten bent en er dan ineens een heel grote, omvangrijke, gitzwarte neger voor je staat de volgende ochtend om je te komen wassen van top tot teen en daarbij geen millimeter overslaat, maar oké dat is verhaal 2.
Zo’n 3 kwartier later stopte die ambu voor een huis en weer even later werd ze van de brancard overgeplaatst in een rolstoel, heel luxe voor die tijd want deze kon in de ligstand en lag natuurlijk een heel stuk comfortabeler dan een brancard en bovendien kon men met haar aan de wandel en hoefde ze niet de bank in de beslag te nemen want voor een bed in de kamer was geen plek dankzij de kerstversieringen en bovendien ook een beetje heel erg zinloos omdat ze ‘alleen maar’ over de jaarwisseling naar huis mocht, op nieuwjaarsdag in de middag zou de ambu haar weer komen halen.
Vele uren later stond er een jongedame op de stoep, tezamen met 2 van haar 4 zussen. Of ze mij mee mochten nemen naar buiten, vuurwerk kijken enzo. Nou ja dat mocht dan uiteindelijk toen die meiden de instructies over hoe ze de rolstoel moesten bedienen, waarop ze moesten letten en wat al niet meer, goed in hun oren geknoopt hadden en ik danig ingepakt was want ja het vroor, het was koud, er lag sneeuw enz.
Op de straat was het druk, bewoners die elkaar de hand schudden en het beste wensten… even verderop stond een groep jeugd met in hun handen plastic zakken met, onmiskenbaar, vuurwerk.
De meiden rolden mij voorbij hen, op weg naar de volgende straat waar zij zelf woonden, waar ik andere leeftijdsgenoten verwachtte te ontmoeten, niet dus. Op zeker moment hoorde ik achter ons iets roepen dat ik niet kon verstaan maar dat bleek te gaan over het feit dat ik wel over de straat rolde, dat het donker was en dat ik dus vergeten was mijn “lampjes aan te doen” en dat zonder verlichting rollen strafbaar was en niet slim met een politie agent als buurman… en voor ik goed en wel besefte wat er gebeurde werd ik met rolstoel en al opgetild, vloog ik door de lucht en belandde ik op mijn snufferd in de sneeuw. Er verstreek wat tijd maar op zeker moment hoorde iedereen sirene, was de straat niet meer zo donker en werd ik op een brancard terug de ambu in geschoven en linea recta weer naar “Stad” gereden, die rit duurde heel lang… niet dat ik het toen begreep maar achteraf werd verteld dat de chauffeur probeerde de auto zo weinig mogelijk te laten schokken en schudden omdat zo’n salto en smak die ik maakte even eerder niet bevorderlijk was voor iemand die enkele weken eerder haar rug had gebroken.

Oudjaarsdag 2019… rond de klok van 4 in de middag…
Thuis op de bank, pootjes omhoog, veel pijn in de rug (psychosomatisch of echt of een beetje van beide?)  4 voeters en 2-voeter binnen handbereik, niks moet, alles mag, tv aan, film kijken, leut en lekkers erbij… al het vee binnen houden want op 1 angstpieper na willen ze allemaal naar buiten, dat mag altijd, dus waarom vandaag niet, dat snappen ze natuurlijk niet. ( Vanyar noch de poezels hebben problemen met vuurwerk maar ja, er zijn mensen die dat ook niet hebben en die dan dieren maar wat graag met vuurwerk bekogelen etc en aangezien dieren in onze wetgeving geen bestaansrecht hebben is dierenleed slechts een woord en mag het gewoon veroorzaakt worden.
Je kunt als diereneigenaar hooguit aangifte doen van beschadiging van eigendom maar dan moet je wel de mazzel hebben een politieagent te treffen die de moeite van de aangifte opnemen wil doen alvorens het in de la te flikkeren. ) Niks aan de hand…. Zou je zeggen… toch?! Mwah…

Ik zit op de bank… het geluid van de tv staat op 20 waar het normaal op 10 staat. Een aantal dekens ligt om mij heen binnen handbereik om Brego verstopplekjes te bieden zodat hij de lichtflitsen niet zal hoeven zien. Het is nog redelijk licht buiten dus nu zijn die nog niet zo heel erg zichtbaar, mede ook natuurlijk omdat de randdebielen alleen maar knalwerk afsteken. 40 jaar verder weet ik inmiddels heus wel dat het vuurwerk mij niks kan doen, mijn dieren ook niet, zolang we maar binnen blijven. Maar onderhuids… daar rommelt het, nog altijd, die angst die er zit is onuitwisbaar en maakt me zó boos! Enerzijds op mezelf omdat ik die boosheid kennelijk niet los kan laten en anderzijds op al die randdebielen die alleen maar ‘ikke ikke ikke en de rest kan stikken’ in hun lege hersenpan hebben en niet nadenken over wat ze aanrichten bij menig mens en dier, alleen maar voor hun eigen vermaak.

Wát ik na 40 jaar angst iedere vuurwerkranddebiel gun … vul maar in met ‘puntje’, ‘puntje’, ‘puntje’…. dan wordt de laatste regel op mijn blog van 2019 niet de uitspraak van iets dat ik niet mag wensen, laat staan een ander mag toewensen.

Over Melody

❤️-elijk Welkom én voel je vrij om je ❤️ te luchten. (mag ook in: mel62ko@gmail.com)
Voeg toe aan je favorieten: Permalink.

2 reacties

  1. Het kan wel voorstellen dat je honden binnen houd. Vuurwerk is zeker vreselijk. Ik heb verhalen gehoord wat met dieren gebeurd is geweest. Van mij mag het af schaffen. Maar het is wel traditie. Bij jou verhaal was heftig geweest als ik zo leest. Pfff… Gelukkig is ook weer voorbij. Wij gaan gewoon weer bloggen Melody. Voor ons was het ook rot jaar geweest. We wensen je een gelukkig nieuwjaar 2020 en goede gezondheid toe. Groetjes J&F.

  2. Vanochtend werd ik wakker en het eerste wat ik waarnam was stilte. Heerlijke, pure, goddelijke stilte. Geen oorlogsgeluiden meer…Werd er bijkans gek van. De knallen hoorde ik door m’n oordoppen heen. Ik wilde niets. Alles op zwart. Maar dat ging niet.
    Rosa had er in huis geen last van.
    Dat die gebeurtenissen van 40 jaar geleden (nog) zo’n impact op je hebben, snap ik wel. Zou EMDR=therapie een idee zijn?
    Ik heb er (gedeeltelijk) positieve ervaringen mee. Mijn probleem is dat ik niet bij mijn gevoel kan komen en dan is de therapie niet toepasbaar.)
    Traditie? Tijd voor een breuk! Je hoort steeds meer tegengeluiden. Zeer milieu-onbewust, angstige (huis)dieren, ongelukken…Voortaan alleen vuurwerk afsteken door gemeenten/overheid.
    Dikke knuffel lieverd ♥

Lucht je ❤️

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.