Over leven overleven

Over leven overleven

 

 

Over leven is veel, alhoewel eindeloos, geschreven
Ervaringen, telkens uniek en altijd weer bijzonder
Overleven is een aaneenschakeling van gedonder

 

Over leven; Overlevingsperikelen gebundeld
Ervaringen, telkens uniek en altijd weer bijzonder
Over leven is veel, alhoewel eindeloos, geschreven

 

Over leven; Overlevingsperikelen gebundeld
Ervaringen, telkens uniek en altijd weer bijzonder
Overleven is een aaneenschakeling van gedonder

 

Over leven; Overlevingsperikelen gebundeld
Ervaringen, telkens uniek en altijd weer bijzonder
Over leven is veel, alhoewel eindeloos, geschreven

 

Over leven; Overlevingsperikelen gebundeld
Ervaringen, telkens uniek en altijd weer bijzonder
Overleven is een aaneenschakeling van gedonder

 

Over leven; Overlevingsperikelen gebundeld
Ervaringen, telkens uniek en altijd weer bijzonder
Over leven is veel, alhoewel eindeloos, geschreven
Overleven is een aaneenschakeling van gedonder

 

 

4e Villanelle. Mijn vorigen: 12 3

Echte?

Zing-ZO ~ Limerick op Zondag ~ 419 ~ 16 februari 2020 ~ Gestart op 29-01-2012

Aanvullingen van RIETEPIETZ & BEA & NEELTJE

 

Cupido is stil afgedropen
Valentijnsdag weer afgelopen
Zijn product zo puur
onbetaalbaar duur,
échte liefde kun je niet kopen.

365 dagen
geven en krijgen zonder vragen.
Dat is hoe het hoort
dat niets dat verstoort
Ga niet detailhandels behagen.

Mag ik slaan?

Vroeg ik mijn spiegelbeeld gisteren

toen ik weer in het kleedhok stond en me van mijn bezweette kleding ontdeed en schone kleding aandeed terwijl ik probeerde tot rust te komen.

Rond 8.30 stapten we het ziekenhuis in Groningen in en na enig zoeken waren we op plek van bestemming, een agenda die de rest van de ochtend in beslag zou nemen. Op zeker moment was het dan zover dat ik meegenomen werd naar een andere ruimte alwaar men een mri zou uitvoeren.
Lig je dus op zo’n plank in zo’n buis met amper cm’s ruimte om je heen. Je hoort de gekste dingen en je moet de stem gehoorzamen. Die buis is erg lang en je kunt geen kant op, geen pretje als je redelijk claustrofobisch bent aangelegd.
Ik had op voorhand duidelijk kenbaar gemaakt dat ik niet alleen fysiek patiënt ben maar zeker ook mentale bagage bij me heb en dat men er dus niet vanuit moest gaan dat alles prima zou verlopen maar dat ik wel bereid was mijn best te doen.
“Geen enkel probleem… U krijgt een bal in de hand, als het niet meer gaat knijpt u in die bal en dan halen we u er gelijk uit…”
En ja hoor, alle ervaringen van 50 jaar ziekenhuisellende ten spijt was deze achterlijke koe wederom zo stom een witte jas op diens woord te geloven. (zucht, wanneer leer ik dat nou eens af?)
Ik waarschuwde op zeker moment verbaal dat het niet lang meer zou gaan… reactie was: als het niet gaat, knijpt u in de bal… Op zeker moment ging het écht niet meer dus kneep ik in die bal.  Geen reactie. Nogmaals knijpen – geen reactie dat herhaalde ik meermalen. Bij elke kneep ging er een alarmbel. De cardioloog en de andere witte jassen die eromheen stonden waren kennelijk stokdoof.
De paniek kreeg de overhand en tja dan is mijn taalgebruik iets minder netjes; toen klonk een stem: “wilt u eruit?” en ik antwoordde bevestigend er gebeurde even niets dus kneep ik weer in die bal, daarna werd de vraag nog 5x herhaald, mijn antwoorden werden steeds minder netjes. Mijn laatste antwoord was dat ze me er ‘nu’ uit moesten halen als ze niet wilden dat ik het hele ziekenhuis bij elkaar zou gillen en dat mri apparaat aan flarden zou trappen.
Op de toppen van mijn zenuwen, stromende tranen van én enorme paniek maar meer nog ontploffende woede om zoveel respectloos gedrag zat ik op een gegeven moment buiten die buis rechtop te trillen als een espenblad, en te hijgen als een oud paard want ik dacht werkelijk dat ik zou stikken door gebrek aan zuurstof, ik had geen lucht. Mijn borstkas stond op ontploffen.
Ik wilde opstaan om te vertrekken naar het hok met mijn kleding etc maar dat ging niet want ik duizelde dusdanig dat 2 witte jassen me vast moesten grijpen om te voorkomen dat ik onderuit zou gaan. Het duurde dus wel ‘even’ voordat ik weer bij man in de wachtkamer zat, waar hij mij koffie in de handen drukte terwijl wij wachtten op de volgende witte jassen-afspraak en ik hem, nog enigszins stotterend door emoties, kon vertellen wat er gebeurd was.
Er was een aantal cardiologen aan de orde gisterenmorgen en de laatste die ik zou ontmoeten moest een echo afnemen. Terwijl ik met haar meeliep zag ze wel aan me dat ik nogal onrustig was, toen we in de betreffende kamer binnen waren zijn we eerst gaan zitten en wilde ze dat ik zou vertellen waarom  ik zou onrustig was. Ik heb dus maar eventjes haarfijntjes uitgelegd dat patiënten meer zijn dan een zakje vel met inhoud. Dat het van essentieel belang is a) het dossier te kennen b) informatie te verstrekken die nodig is en c) dat het gebruik van een alarm-knijpbal door de  patiënt in het mri-apparaat niet vaker dan 1x ingedrukt zou moeten worden en dat dankzij mijn ervaring van ruim een half uur eerder ik niet meer half-claustrofobische klachten heb maar nu volledig en dat ik dus nooit meer, zelfs met goud toe nie, in een mri apparaat zou gaan liggen.  Een hartinfarct heeft impact…. op ieder mens…. niet alleen fysiek maar ook mentaal. Zeker op mensen die mentaal al een rugzak dragen, daar moet rekening mee gehouden worden…  Dat was zij wel met me eens dus ik hoop maar dat zij voortaan haar werk net iets anders zal uitvoeren maar ja ik ben natuurlijk niet het eerste nummertje dat zich ergens over beklaagt.
De komende week zit ik weer bij mijn eigen cardioloog hier in de stad en die zal het eea van mij te horen krijgen, ook heb ik inmiddels een vrachtlijst aan vragen dus hij kan zijn borst nat maken. En ik heb mezelf de opdracht gegeven alles te checken en dubbelchecken, niet weer de fout te maken een witte jas te vertrouwen, heb nu vaak genoeg de tol moeten betalen.
We waren om 14.30 thuis.. en de rest van de dag ben ik niet meer bijgekomen.
De nacht was drama met mega nachtmerries en dus kwam Anita me vandaag van de bank aftrekken en zette me in de auto, we zijn wat door de provincie gereden, hebben ergens lekker geluncht en ‘gewoon’ even genoten, relatief ontspannen.

Foto’s van vanmiddag:

 

 

 

 

 

 

 

 

Maanlicht

Aan de oevers van de rivier Kwai in Thailand bevindt zich een opvang voor olifanten.

In 2014 kwam de Engelse concertpianist Paul Barton in aanraking met Elephantsworld en wilde ontdekken wat muziek met olifanten kon doen. Natuurlijk is dit niet zomaar eventjes geregeld. Er moet contact opgebouwd worden met die dieren, dat kost tijd want 9 van de 10 olifanten daar zijn niet alleen lichamelijk beschadigd maar ook geestelijk en hebben dus geen vertrouwen in de mens. Paul Barton lukte het…

 

Een voorbeeld:
Mongkol is a 61 jarige bullolifant. Zijn lichaamsbouw is ernstig vervormd door jarenlang hard werken. Hij verloor zijn rechteroog en rechtertand tijdens dat geweldadige werk. Paul Barton ontdekte dat Mongkol een extreem vriendelijk en zachtaardig dier is dat enorm geniet van muziek, vooral van Beethoven dat ik wisselend overdag of ‘s nachts speelde.

 

Nog een voorbeeld uit 2018
84-jarige Nong Mai. Volgens haar verzorger was zij, op zijn zachtst gezegd, geen fan van mensen. Toen Paul aan die verzorger voorstelde muziek voor haar te spelen werd hem dat ten zeerste afgeraden. De verzorger voorspelde dat zij zeker niet zou gaan staan luisteren, hem waarschijnlijk met haar slurf zou slaan etc. Paul was eigenwijs en deed het toch. De verzorger kreeg ongelijk… kijk maar…

 

Op youtube staan talloze opnames, klassieke muziek van diverse componisten met diverse olifanten die daar leefden/leven. Er is zelfs een opname bij van een olifantenstier in must. Dit dier heet Romsai. Een olifantenstier in must… pfew.

 
….Voor meer zwijmelen… ga naar ‘t Pumpke

Babietjus

Het is februari en ik kijk uit naar berichtgeving ergens medio maart/april.

Miet zomaar berichtgeving natuurlijk maar specifieke berichtgeving. Berichtgeving betreffende geboortes van 2 dikhuid-baby’s. Eentje in Amersfoort en eentje in Amsterdam.

In Dierenpark Amersfoort is Indra drachtig… zij werd zelf geboren op 5 april 1999 in hetzelfde dierenpark en maakt samen met haar moeder Khine War War deel uit van de olifantenkudde. Indra is een ervaren en ook liefdevolle goede moeder, het kalf dat ze nu draagt is haar 5e. Haar 1e kalf stierf op de dag van de geboorte; 3 april 2007. Daarna werd ze moeder op 10 november 2009 van Kina, op 1 november 2012 van Kyan en op 25 maart 2017 van Yunha. Haar beide dochters en zoon zijn ook deel van de kudde in Amersfoort. Men heeft daar een kudde van 7 olifanten, 5 koeien en 2 bullen. Maurice is de stier die voor nageslacht zorgde en Kyan loopt er nog als puber rond samen met bulletje Thabo die geboren werd op 25 september 2017. Diens moeder is Kina, dus Thabo is de kleinzoon van Indra, terwijl zijn tante dus een half jaar eerder ter wereld kwam.  Voor stier Maurice (16 juni 2001) is het kalf dat verwacht wordt zijn 3e kind.

In Artis Amsterdam is Thong Tai drachtig, de matriarch van de kudde die uit 4 olifanten bestaat, 1 stier en 3 koeien.  Thong Tai komt uit Vietnam waar ze in 1990 geboren werd. Ze staat sinds 28 november 2003 in Artis nadat ze daarvoor in Blijdorp/Rotterdam stond en in het Duitse Allwetter Zoo Münster waar ze kwam toen ze 4 jaar was. Het moedergeluk was haar echter niet vlekkeloos beschoren.  5 augustus 2005 werd ze voor het eerst moeder van Yindee (die ook in Artis staat), op 10 januari 2009 kreeg ze een kalfje dat een dag later stierf., op 18 juni 2011 van Mumba (die helaas ten gevolge van het Herpesvirus overleed op 7 december 2015) en op 16 oktober 2016 van Sanuk. Thong Tai staat met Yindee en Sanuk in Artis, samen met stier Nicolai die sinds 16 juni 2018 in Artis staat. Het kalfje dat nu verwacht wordt is voor Nikolai (2 mei 1993) zijn 18e spruit en voor Thong Tai haar 5e.

Kortom… fantastische redenen om het nieuws te blijven volgen en zodra dat nieuws dan binnen is gaat mijn schoonmeisje kijken wanneer ze vrij is, of vrij kan regelen, en dan tuffen we die kanten op… ik kan niet wachten… (en ja ik besef dat ik natuurlijk bij lange na niet de enige ben) …  Maar dit soort vooruitzichten zijn wel heel fijn, staan niet voor niets ook in de zijkolom want elke blik op mijn blog vrolijk me dan gelijk weer op, aangezien het, afgezien van dat lijstje, aan reden tot vrolijkheid behoorlijk ontbreekt momenteel.