Kiekeboetjes

Ruimschoots op tijd stapte mijn schoonmeisje binnen: ‘kiekeboe, kben der al’…
een dikke 10 minuten eerder dan afgesproken, ik was nog niet klaar en met haar binnenkomst nog minder klaar omdat de grootste 2 viervoeters van de 6 zowel haar als een paar vaasjes met stekjes ondersteboven liepen en er dus gedweild moest worden.

 

 

Eenmaal in de auto op weg naar een andere locatie hier in de stad op Daphnes broer op te pikken en toen kon de reis naar Rhenen echt van start gaan. De één na laatste dag in het China Lights Festival 2019-2020 dat we 10 januari ook al hadden bekeken maar toen in deels ander gezelschap. Niet alleen een verschil in samenstelling van het gezelschap maar ook in mijn mobiliteit, toen liep ik, nu rolde ik. Helemaal slim was ik niet geweest want ik had wél een groot stuk plastic mee omdat regen voorspeld werd en ik geen zin had in een nat lijf omdat dat geen leuke effecten heeft op mijn gewrichtenstelsel maar een deken was ik wel vergeten in de auto te leggen, koud dat ik het later al snel had, brrrrrr Een souvenirwinkel in het park bood uitkomst, tja enerzijds ff balend vanwege de prijs maar anderzijds blij dat ze te koop waren want ik zag het niet zitten de hele dag en avond in die koude te rollen.

 

 

Zonder oponthoud reden we rond kwart voor elf de parkeerplaats op en enkele minuten later rolden/liepen we door de poorten, Karel tegemoet. En tja, met Ko naar een zoo betekent vaste prik koffie als 1e ding dat je na de begroeting en binnenkomst van het park doet. Zulke pauzes namen we meermalen op de dag / avond want ondanks dat ik zat was het wel erg vermoeiend.  (NEE;  ik klaag niet! Heb enorm genoten vandaag!)

 

 

Overdag bleef het wel koud maar gelukkig ook droog. Toen de avond begon in te vallen moesten we aan de hand van buienalarm onze plannen opstellen om voor zover mogelijk het nat worden een beetje te beperken. Tijdens de heftigste uitvallen van boven zaten we telkens binnen. Bij de langste zit in dat rijtje moest mijn scoot aan het stroom en gelukkig zaten er rondom het terras diverse stopcontacten in de palen waarmee het gebouw gebouwd was.

 

 

Rond 8 uur hadden we het wel gezien. We vonden ook dat we meer dan genoeg nat geworden waren. Dus namen we afscheid van Karel en stapten wij weer de auto in, ondanks veel regen en sneeuw onderweg hadden we geen oponthoud gelukkig dus kon man mijn scoot om 21.45 uit Daphnes auto plukken en kon ik het natte goed van mijn lijf halen en in een warme, droge vooral, pyjama stappen en op de bank kruipen.

 

 

Daphne dronk hier nog even wat, we babbelden met man de dag door, Daphne ging huiswaarts, man ging bedwaarts (ochtenddiensten dus om 4 uur op) en ik bleef alleen op de bank achter met de 4-voeters en pakte uiteraard mijn camera, mijn flappie en begon aan dit blogbericht terwijl ik de goedgekeurde foto’s uploadde. Ik had veel foto’s maar er bleven 200 over. Velen waren bewogen en toch alsnog te slecht omdat veel glaswerk waarachter dieren zitten vies is, helaas pindakaas.

 

 

Ohja, ook nog een soort van bizar iets… 2 jaar geleden is er een olifantje geboren in Ouwehand. Voor hen de 1e keer dus iets heel bijzonders. Dat het hier een Afrikaanse baby betrof maakte het nog extra bijzonder. Helaas stierf het kalfje 2 dagen later. Men heeft uiteindelijk besloten het kalfje te laten opzetten. Het staat nu in een grote glazen vitrine in het openbare deel van het olifantenverblijf.  Een eerbetoon dat ik wel kan begrijpen.

 

 

De foto’s van Daphne en haar broer Pascal heb ik nog niet binnen… zodra die komen zal ik dit blogbericht aanpassen. Hetzelfde geldt natuurlijk zodra Karel zijn verslag en foto-album heeft gepubliceerd. De dag was lang en intensief; ik heb me nooit gerealiseerd hoe vermoeiend zo’n lange dag is als je zelf nauwelijks loopt omdat je in een scoot zit. Dat viel vies tegen kan ik je zeggen… Het gebrek aan lucht zet de tikker knap aan het werk en onder druk. Ik kon niet eens kletsen zoals iedereen (en ikzelf) van mij gewend is. Zelfs het eten is vermoeiend, zo bizar te erkennen dat de motor van het lijf hapert en dat zoveel impact heeft. En ja enkele meters naar het toilet willen lopen en dan onderuit gaan draagt ook niet echt bij aan het ‘goede’ voor ‘t lijf. Niet dat ik deze dag had willen missen, ook al had ik alles van te voren geweten dan nog had ik vanmorgen niet thuis gebleven. Heb het er uiteraard meer dan voor over en de komende dagen heb ik alle tijd om bij te tanken maar de volgende week heb ik wel het eea te vertellen aan de witte jassen die ik weer ‘even’ gezelschap mag gaan houden op diverse locaties.

 

 

Mijn foto-album opent als je op de foto hierboven klikt.

 

Verslag van Karel lees je HIER en zijn foto-album open je door op onderstaande foto te klikken:

 

 

Het foto-album van Daphne open je door op onderstaande foto te klikken:

 

 

Het plan om

op bezoek te gaan bij Tusker en zijn harem; Aya, Franzi-Tembo & Duna
werd al begin januari besproken omdat het groepje dat 10 januari samen op stap ging van samenstelling veranderde omdat 1 uit de groep verhinderd bleek. Aangezien mijn schoonmeisje en ik vonden dat Karel het toch wel moest zien en wij het ook nog wel een 2e keer wilden bezoeken, besloten we dus een 2e datum te prikken.   China Lights Festival in Ouwehand Rhenen dus, die Dapne en ik 10 januari aandeden met AnneMarie en Cincia zoals ik HIER beschreef.

 

Album 2018 (klik op foto)Album 2019 (klik op foto)

 

Inmiddels is Karel helemaal besmet met het dierentuinvirus dus achteraf is het extra goed dat wij dat toen gelijk al afspraken *glimlach*.

Tot aan 8,5 dag geleden was er geen vuiltje aan de lucht, mijn beperkingen zijn lastig maar maken zo’n uitje niet onmogelijk als ik mijn schoonmeisje bij me heb. Tja en toen… kwam het onder voorbehoud te staan. Tot aan gisteren want ik voel me dusdanig goed dat ik het wel aandurf, zeker nu ik een scootmobiel heb.

Als er niks verandert zijn we morgen met zijn vieren, mijn schoonmeisje, haar broer, Karel en ik … en onder het mom van ‘des te meer zielen des te meer vreugd’ ben jij uiteraard van ❤️e welkom je bij ons aan te sluiten, laat maar weten!  We zijn er in de ochtend om het park bij daglicht te doen… we eten daar in het park om dan in het donker nogmaals het park een keer rond te gaan, de beelden die er staan zien er bij daglicht prachtig uit maar in het donker is het natuurlijk tig keer zoveel mooier.
‘t Enige waarvan we nog afhankelijk zijn is ‘t weer… duimen jullie mee dat we ‘t droog houden?!

Ik hoop hoe dan ook weer mooie plaatjes te kunnen schieten en dan met name van de 4-tal dikhuiden, iets dat 10 januari minder goed lukte. Niet alleen voor mezelf en mijn eigen fotoverzameling maar zeker ook voor Petra in Berlijn want zij hunkert altijd naar recente foto’s van dierentuinolifanten.

 


Omdat het weer vandaag mij niet naar buiten trok, ik het ook een beetje extra rustig aan wil doen zodat ik morgen ‘fit’ ben… ben ik maar even lekker gaan stoeien met 46 dikhuiden die in ons kikkerlandje schuifelen.  In mijn menu (en hieronder) dus een extra pagina met alle Nederlandse dierenparken die olifanten in hun collectie hebben, met zoals gezegd 46 op dit moment. (status sinds 26 juni 2018 toen in mijn 2e thuis Manoa geboren werd)  De status staat op punt van wijzigen want dit jaar hopen ‘we’ minstens 2 nieuwe kalfjes te mogen verwelkomen, eentje in Amersfoot en eentje in Artis omdat Indra en Thong Tai drachtig zijn… en die 3e die verwacht wordt, kan dit jaar maar ook volgend jaar zijn, in Dierenrijk in Mierlo/Nuenen bij Htoo Yin Aye

Read more“Het plan om”

Volwassen

Marion‘s 6 Woorden in 1 Beeld. Thema 26 februari – 11 maart 2020
~ sinds 16 februari 2013 ~ Gestart op 16 april 2011 bij Joke t/m 15 april 2012

 

Hoezo niet geschikt voor kleine oortjes?

Op – Af

Opgestaan =…..
(dat dít vandaag mijn invulling zou worden, had ik vorige week bij het kiezen van het nieuwe thema, niet gedacht/verwacht)

 

 

Foto-Uitdaging-Tegenstelling Foto-Uitdaging Tegenstelling
~ 468e Thema op 25 februari 2020
~ Gestart: 01 maart 2011
~ 469e Thema op 3 maart 2020 : Droog – Nat
~ Doe jij ook (weer) mee? Deel je link dan hieronder aub

Read more“Op – Af”

Funest

Zing-ZO ~ Limerick op Zondag
23 februari 2020 – Gestart op 29-01-2012

 

Daar zit je dan, weer thuisgekomen.
Van bergen energie te dromen.
Jammer en helaas,
‘t is weg, pindakaas,
vermoeidheid laat ergernis stromen.

 

Men zegt: Je moet je overgeven
Wennen aan nieuwe vorm van leven
Wie zegt dat dat kan
vertelt niet : hoe dan?
Moet dus zelf naar ‘weg vinden’ streven.

 

Bewegingsvrijheid danig verpest
Gevangenis en dat zonder arrest.
Het lijf in protest
want stress is funest
Vertel mij: Hoe leef je ongestresst?

Ben er nog én weer

Vrijdag, 21-02-2020, 19.30…

2 dolle blaffend huilende 4-voeters kunnen het niet afwachten dat de sleutel omgedraaid is en de deur opengaat. Geen mens, hoe geliefd ook, begroet je zoals honden kunnen doen *glimlach*.

Hier belandde ik als eerste nadat de huisarts mij met een ambulance naar het ziekenhuis had laten brengen. Op de 1e hulp is het altijd een bedrijvigheid van jewelste en voor een patiënt vaak de plek van lange adem, wachten, wachten en nog eens wachten terwijl er ondertussen de ene na de andere witte (of welke kleur dan ook) jas binnen komt hobbelen en iets van je wil.

Al vrij snel werd wel duidelijk dat men niet gelijk antwoorden had, alles week af van het ‘normale’ (goh? normaal? bij mij? ehhh?). Zelfs in de omgeving van wat men verwachtte bij een binnengebracht iemand met de klachten die ik had… klopte er niks van, dus mocht ik niet weg. En werd dit mijn uitzicht voor onbepaalde tijd. De middag was inmiddels om en de lunch was er compleet bij ingeschoten… dat vond mijn maag niet prettig maar gelukkig hoefde zij niet al te lang ongeduldig te wachten want eenmaal op mijn nieuwe tijdelijke huisvesting kwam dit al snel binnen. Daarbij perfect rekening gehouden met aantekeningen in mijn dossier ivm intolerantie en allergie.

Toen kon het wachten beginnen… kans om me te vervelen kreeg ik niet want de ene na de andere persoon hobbelde mijn kamer in en uit. Soms verdwenen ze weer zonder mij en soms verdwenen ze uit de kamer mét mij. Tal van onderzoeken waren nodig en dat kon niet allemaal op de kamer die mij toebedeeld was. Lang verhaal kort… mijn longen zijn schoon, (goh, dat na 45 jaar roken en nu 4 maand niet meer) … Er ging van alles mis, ik heb werkelijk overal gaten en pleisters nu want hoe men ook zocht, mijn aders dachten overduidelijk allemaal “bekijk het, dit spelletje kennen we al, geen zin in, zoek het lekker zelf uit…” Uiteindelijk lukte het toch een katheterisatie uit te voeren. Allereerst ging men kijken of de in oktober geplaatste stents schoon waren, dat was gelukkig zo. Verder kijken… wat bleek uiteindelijk? In mijn hart zit een oerwoud aan kleine adertjes en die adertjes krampen dicht bij stress. Normaliter gaan ze weer open bij ontspanning maar als de stress te groot is dan blijven ze dus verkrampt dicht… en dus mijn ‘ervaringen’ van woensdag en de dagen ervoor afgegaan  plus puntje puntje puntje puntje

Na veel vijven en zessen hoorde ik dus vanavond om 18.15 dat ik naar huis mocht, (wel met een rits afspraken voor de komende tijd) mits ik eerst langs de apotheek zou gaan om een paar dozen pillen te halen. In ‘ons’ ziekenhuis zit schuin tegenover de apotheek het ziekenhuisrestaurant. Dus Anita en ik namen daar plaats terwijl man de apotheek bezocht met de recepten. Deze stresskip kan normaliter al écht niet in een apotheek staan wachten,  laat staan vandaag, man weet dat en aangezien hij alle engelengeduld verzameld in zich draagt doet hij dat soort zaken altijd. Anita en ik namen dus een capu-tje… En om 19.30 ongeveer plofte ik op de bank in comfortabele kleding.

Dank jullie wel lieve mensen voor de lieve berichten op het vorige blog, ik ga daar nog wel op reageren maar niet nu…

Ps…de operatie van man is afgelopen woensdag uiteraard gecanceld en naar een andere datum verhuisd.

Niet of wel… nog een keer

Ben ik, zoals elke dag de laatste 4 maanden, vanochtend aan het fietsen…,

….me nog steeds niet jofel voelend na het debacle van vrijdag, wordt ik minder lekker, dus maar naar huis.

‘Pilletjes onder de tong’ en even (??) geduld. Noo way … ipv beter werd het slechter. Dus man gebeld, die ging gelijk op weg naar huis. Huisarts gebeld die was er binnen 10 minuten. Weer een halfuur later lag ik al in de ambu. Vlak daarna op de 1e hulp.

Alle waarden sloegen fout uit… maar wat het nou precies was, wisten ze niet. Weer enkele uren later kreeg ik te horen dat ik niet op mocht staan, een kamer zou krijgen en mocht blijven logeren.
Joepieeeeee. De hoofdprijs, wie wil dat nou niet?!

Alle toeters en bellen gingen af, bij hen en bij mij maar ja, geen keus dus “overgeven aan” maar. Hordes witte jassen kwamen buurten. Ze wilden allemaal iets van me.

Wat is nu duidelijk:
Morgenochtend word ik hier in Assen gecatheteriseerd. Wat men dan ontdekt bepaalt de volgende stappen.
Hoogstwaarschijnlijk zal blijken (vlgs cardioloog) dat nogmaals gedotterd moet worden en dat mijn familie-stent uitbreiding zal krijgen.
Mocht ik echter geluk hebben (ik?? geluk???) dan krijg ik alleen maar te maken met medicatie-wijziging/toevoeging.

Kortom… als jullie me missen… Ik ben niet vissen maar….

Bizar

Andere dichtvorm: Elfje
(11 woorden verdeeld over 5 regels. De eerste regel heeft 1 woord, de tweede regel heeft 2 woorden enz. De vijfde regel heeft weer 1 woord; samenvatting van het geheel).

Wie
zegt mij
wanneer dat stopt
dat zinloos geweld heet?
Idioterie!

Onacceptabel
gedrag aanvaard.
Het onrecht zegeviert
daar ‘t Recht hem knijpt.
Bizar!

Uit – Aan

 

Foto-Uitdaging-Tegenstelling Foto-Uitdaging Tegenstelling
~ 467e Thema op 18 februari 2020
~ Gestart: 01 maart 2011
~ 468e Thema op 25 februari 2020 : Op – Af
~ Doe jij ook (weer) mee? Deel je link dan hieronder aub

Read more“Uit – Aan”

Over leven overleven

Over leven overleven

 

 

Over leven is veel, alhoewel eindeloos, geschreven
Ervaringen, telkens uniek en altijd weer bijzonder
Overleven is een aaneenschakeling van gedonder

 

Over leven; Overlevingsperikelen gebundeld
Ervaringen, telkens uniek en altijd weer bijzonder
Over leven is veel, alhoewel eindeloos, geschreven

 

Over leven; Overlevingsperikelen gebundeld
Ervaringen, telkens uniek en altijd weer bijzonder
Overleven is een aaneenschakeling van gedonder

 

Over leven; Overlevingsperikelen gebundeld
Ervaringen, telkens uniek en altijd weer bijzonder
Over leven is veel, alhoewel eindeloos, geschreven

 

Over leven; Overlevingsperikelen gebundeld
Ervaringen, telkens uniek en altijd weer bijzonder
Overleven is een aaneenschakeling van gedonder

 

Over leven; Overlevingsperikelen gebundeld
Ervaringen, telkens uniek en altijd weer bijzonder
Over leven is veel, alhoewel eindeloos, geschreven
Overleven is een aaneenschakeling van gedonder

 

 

4e Villanelle. Mijn vorigen: 12 3