Mwèèhèhè

Donderdag 10 oktober 2019… Ik zit op de bank, zoals zo vaak, en toch totaal anders als voorheen en voorheen is voorgoed verleden tijd. “Watskebeurt?” Is een vraag waarop jullie het antwoord ondertussen al kennen want het vuurtje dat ik aanwakkerde breidde zich rap uit dankzij een aantal heel lieve mensen.
Dus wil ik , voor ik verder ga met dit blogbericht, eerste iedereen bedanken die op welke wijze dan ook heeft meegewerkt aan het ‘hart onder de riem steken bij Mel’. Al jullie berichten die mij bereikten hebben me enorm goed gedaan!! (daarom plaats ik dit bericht dus ook in de catergorie “dankbaarheid” ipv de categorie die ik normaal zou kiezen want “dankbaarheid” is in alle opzichten volop van toepassing!!!)

Hoe het (onbekend en ongepland) begon… Zoals bekend roken man en ik en dus is het met enige regelmaat zaak dat onze woonkamer een nieuw verfjasje krijgt. Aangezien man toch best nog wel veel problemen heeft met zijn knieën werd er enige tijd geleden met Herman en Daniëlle afgesproken dat ik hen op een ochtend op tijd zou ophalen, dat Herman dan hier de boel zou verven, en Daniëlle en ik het bos in zouden om op jacht naar paddenstoelen te gaan. Wij zouden ons dan met de camera’s prima vermaken en de heren niet voor de voeten lopen. So far so good. Ik haalde het duo rond 8 uur op afgelopen dinsdagmorgen en rond 9.30 vertrokken Daniëlle en ik richting het bos.

We hadden de grootste lol met dieren die we onderweg tegenkwamen. Sommigen kregen ietwat meer aandacht dan anderen maar dat mocht de pret niet drukken. Ook de paddenstoelen waren rijkelijk aanwezig dus onze camera’s konden maar wegklikken. Op een enkele vliegenzwam na dan, die mistten we dus wel. Dus besloten we een stukje met de auto te rijden naar de andere kant van het bos en daar nog een poging te doen voor vliegenzwammen. We vonden daar maar eentje!! Terwijl ik die ene dan fotografeerde bemerkte ik dat ik moe werd, niks bijzonders, gebeurt vaker, dus langzaamaan doorlopen. Het werd erger dus ik stelde voor de auto op te gaan zoeken en huiswaarts te keren.

Nog zo’n 20 meter verder ging ik me van erg moe naar extreem moe voelen, alsof ik een hyperventilatie-aanval kreeg. Nou ben ik daar bekend mee dus deed ik wat mij in het verleden geleerd was aan ademhalingsoefeningen, die mochten echter niet baten. Proberen meer stikstof dan zuurstof binnen te krijgen werkte ook niet. Ik besloot dat ik man zou bellen om ons op te komen halen want autorijden durfde ik echt niet en Daniëlle heeft geen rijbewijs. Weer een minuut later ofzo ongeveer voelde ik me als het ware uit elkaar barsten van uit elke porie van mijn lichaam gutste het zweet naar buiten. Ik keek Daniëlle aan, vroeg haar 112 te bellen want ik had zelf geen adem meer om dat ook nog te doen. Bizar, op nog een 100m vanaf het ziekenhuis, zeeg ik in elkaar op het gras en in no time was de ambu er en weer ‘even’ later stond de interventie-cardioloog in mijn arm te wroeten om naar mijn hart te gaan voor een dottering.

Wat er dan allemaal gebeurt vanaf het moment dat je je realiseert dat er écht iets zó niet oké is, tot het moment dat je in een bed ligt in een kamer alleen met niemand om je heen… tja, dat is nauwelijks uit te leggen, nog minder te bevatten en heel aangrijpend. Het vreet energie en voor iemand die zoals ik ‘erger dan een normaal mens’ gevoelig is voor prikkels is het een mega-energievreter en bijna ondoenlijke uitdaging maaaarrrrr het is me gelukt. Gelukkig trof ik het aan alle kanten met mensen die bereid waren te luisteren en alles binnen hun macht wilden doen om het aantal prikkels voor mij zoveel mogelijk te beperken.

Man, die met Herman en Daniëlle was achtergebleven bij de plek vanwaar de ambu vertrok, legde allerlei zaken in de handen van het duo en stapte ook in de ambu om te gaan naar het UMCH in Groningen. Om en nabij de 200km per uur, lichten en sirenes, sjonge sjonge. Hij zat naast de chauffeur en vond dat ritje best wel heel leuk om eens mee te maken. Klinkt natuurlijk ietwat raar maar ik snapte wel hoe hij dat bedoelde.

Mijn auto is in Emmen, het duo mag zich er mee uitleven de komende weken want ik mag toch niet autorijden. Zowel dat duo als het andere duo (Niels en Anita) deden wat ze konden om man te helpen zodat hij veel naar mij toe kon. IK werd ondertussen van het ene ziekenhuis naar het andere getransporteerd en weer enkele uren later van de ene afdeling naar de andere verplaatst en kreeg een hele rits aan personeel met namen bij de hand die ik nu niet meer weet. Op een paar mensen na die een dusdanige indruk maakten dat ik hun namen niet zal vergeten. En tja, vanaf 2 dagen terug ben ik voortaan hartpatiënt… jeetje, hartpatiënt, ikke? ja ikke!

Vanochtend kwam de cardioloog en die vertelde dat ze allemaal uiterst tevreden waren en dat er geen medische gronden meer waren om mij nog langer vast te houden want ze begrepen allemaal wel dat de omgeving waarin ik me bevond nou niet bepaald zou bijdragen aan ‘rustig’ blijven en stress is nooit goed, zeker niet voor iemand die een hartinfarct had gehad, dus mocht ik man informeren dat hij mij mocht komen halen.

Eenmaal thuis ben ik eerst maar effe lekker gaan liggen. Herman heeft de boel keurig in de nieuwe verf achtergelaten en man heeft tussendoor uiteraard ook zijn best gedaan doe boel weer in te richten maar met zere knieën en een schouder met ontstekingen loopt dat natuurlijk niet zo snel als dat hij graag had gewild. Het speet hem dus ook wel mij in een rommelig huis terug te halen, temeer ook daar hij weet dat dat voor mij een negatieve prikkel is maar op dit moment kan het me echt niet boeien, ik ben thuis en dat was wat ik wilde. De rest komt nog wel.

Man’s vakantie zou per morgenochtend afgelopen zijn maar de huisarts zei hem afgelopen maandag dat hij niet mocht werken en eerst maar eens moest zorgen dat zijn schouder genas, kortom de ziektewet in… of dat effe goed uitkomt? Ja dus. Zijn chef regelde het allemaal gelijk, zeker toen hij hoorde wat er met mij gebeurd was.

BIZAR!!! Het is écht héél bizar. Ga je hulp regelen voor schilderwerkzaamheden omdat je beiden rookt… Ga je in je eentje op en neer in het donker in de regen om een duo zonder auto op te halen.. Ga je daarna heeeeeeeel relaxed wandelen in prachtige natuur… Ga je je focussen op één van, zo niet de, je grootste hobby’s… Is het stoptober… Is sinds enkele dagen ‘Hulp bij stoppen met roken’ terug in het ziekenfondspakket… heb je nog niet zo heel lang geleden een vurig betoog geschreven… Krijg je ineens ladingen mensen over je heen die je op het hart drukken (letterlijk bijna) dat stoppen met roken toch echt wel moet nu. Ehhhhhhh?????????? Mijn antwoord was telkens: “Ik beloof niet dat ik stop want ik haat loze beloftes, ik haat het beloftes te doen waarvan ik niet weet of ik ze na kan komen… ik beloof wél dat ik mijn best zal doen..” Daar nam iedereen (gelukkig) genoegen mee want kennelijk is wel het kwartje gevallen in de medische wereld dat ‘stoppen met roken’ wel degelijk een moeilijke klus is omdat het een verslaving is ipv iets dat je alleen maar doet omdat je er plezier aan beleeft. En ja, verslaafd of niet, zei ik er telkens achteraan met een grinnik, ‘ik vind het gewoon lekker’…

Inmiddels is het eind van de middag op donderdag en terwijl man nog bezig is met het weer op orde brengen van de woonkamer zit ik op de bank en heb ik ondertussen op mijn gemak alle foto’s van dinsdag bekeken en online gezet in een album. Mijn handen jeuken want ik kan heel slecht over een rommelige woonkamer maar mijn verstand zegeviert (mede ondersteund door mans ‘boze’ stem) en ik blijf zitten en doe niks waarvoor ik omhoog / in de benen moet. Althans, ik heb wel zelf mijn tas vol meegekregen medicijnen opgeruimd en Anita was hier zopas en zij heeft mijn haren gewassen want daar heb ik niet de puf noch de stabiliteit voor op dit moment.

Schoongewassen en in schone kleding zit ik nu op de bank en besef ik dat ik heel veel geluk heb gehad (is me óók ontelbare malen ingepeperd de afgelopen 50 uren). Het infarct was van behoorlijke omvang maar door ons adequaat handelen kon de interventie-cardioloog relatief snel aan de slag en werd de ader open gepoetst en de stents geplaatst. Sinds die kleine 50 uur dus een veranderd leven die ik nu moet gaan invullen… ik heb nog niet echt een idee hoe precies maar dat zal vanzelf wel komen; heb een agenda met een rijtje medische afspraken en daarnaast zal ook het mentale nog wel het eea vragen maar komt tijd komt raad, ik probeer maar me er niet druk om te maken en het over me heen te laten komen…. tijd zal alles leren, toch?

Bovenstaande foto opent het album met mijn foto’s van afgelopen dinsdag en onderstaande foto opent het album met foto’s van Daniëlle.

Tot slot… heel veel dank nogmaals aan jullie allen voor al die lieve berichtjes en wat al niet meer zij.
Ik kom bij jullie allen langs zodra dat me lukt, nu dus ff niet, geen puf voor, maar dat nemen jullie me niet kwalijk hoop ik *Glimlacht, please please pretty pleaasse??*