♂ Man of ♀ Vrouw

In de waan van de hedendaagse dagen wil ik even wat dingen duidelijk maken zodat niemand van jullie ooit nog hoeft te twijfelen !

Ik ben een VROUW
Ik ontstond in de buik van een VROUW nadat een MAN er iets in had gespoten
Ik kreeg 1,5 jaar later een BROERTJE

Ik trouwde met een MAN die ook uit de buik van een VROUW kwam nadat een MAN er bij haar ook iets ingejaagd had.
HIJ kreeg 2 ZUSJES

Geen van onze BROER/ZUSSEN is homo dus hetero en getrouwd met VROUW/MANNEN en kregen ZONEN & DOCHTERS

IK ben VROUW genoeg om mijn MANNETJE te staan als ik met iets, dat mij niet zint, geconfronteerd word.
Mijn MAN is MAN genoeg om het huishouden te doen als ik het niet kan.
Ik ben VROUW genoeg om altijd gelakte nagels te hebben
IK ben VROUW te weinig om toeters en bellen aan mijn haar dan wel op mijn gezicht te smeren
Ik ben VROUW te weinig om me druk te maken om mijn gewicht / uiterlijk
Ik ben VROUW te weinig om een kast vol schoenen en tassen te hebben
Ik ben VROUW genoeg om niet bang te zijn voor de vuilste hh-klusjes
Mijn man is MAN genoeg om geen rokken of jurken te dragen, noch make-up
Ik ben VROUW genoeg om regelmatig (de) broeken aan te trekken
IK ben VROUW genoeg om niet aan mijn auto te gaan sleutelen en/of me met andere typische MANNEN-taken bezig te houden, mijn MAN is MAN genoeg om dát wel te doen/kunnen.
Ik ben VROUW genoeg om mijn emoties te tonen en die mijn handelwijze te laten bepalen en mijn weg uit te stippelen
Ik ben VROUW genoeg om MANNEN te benijden in geval het ‘nodig moeten’ én het niet hoeven menstrueren

Mijn MAN en ik mochten 6 keer in verwachting raken, allemaal in mijn buik en niet in de ZIJNE!
We kregen een DOCHTER en 6 jaar later een ZOON
Die DOCHTER trouwde met een MAN en zij kregen een ZOON
Die ZOON heeft een relatie met een VROUW

Hier lopen 6 dieren rond
Honden – 2 MANNEN
Katten – 4 MANNEN & 2 VROUWEN
Als onze veestapel aanvulling behoeft in de vorm van honden komen er REUEN=MANNETJES want ik wil pertinent geen TEEFJES-VROUWTJES

De enige genderneutrale wezens hier in huis zijn de vissen in het aquarium en de vlooien en vliegen die het hier reuzegezellig vinden want ondanks het feit dat wij allemaal MANNEN & VROUWEN zijn leven we met elkaar in harmonie en is er geen gezeik over wat mag of niet.

MAN en ik roken… daar waar wij als rokers niet welkom zijn… wordt aan ons niet verdiend, zijn wij niet welkom dan is onze klandizie dat ook niet.

Tot slot… Eind volgende maand of begin de maand daarop zal ik weer melding maken van het mooiste spel ooit dat betrekking heeft op het grootste JONGENS-MEISJES-MANNEN-VROUWEN-feest ooit… Het Sinterklaas Spel en alle ZWARTE PIETEN zijn van harte welkom, net als jij zolang jij maar bovenstaande zaken kunt handelen…

Mocht je mij willen veroordelen om dat wat hierboven staat….
Mocht je willen proberen mij te overtuigen van het feit dat genderneutraliteit écht noodzakelijk is…

Het kruisje rechtsboven sluit mijn blog… het staat je vrij te vertrekken en nooit meer terug te komen!!!

Lang Cadeau – 2

Zoals ik HIER al beschreef liep ik gisteren in Burgers Zoo te Arnhem met Daphne & Cincia en Karel. Dit blogbericht maak ik extra aan om de foto-mappen van iedereen te kunnen tonen.

Mijn foto-album met 250 foto’s opent zich als je klikt op onderstaande foto:

 

Het album van Cincia met 109 foto’s opent zich als je klikt op onderstaande foto: 

 

Het verslag van Karel staat .HIER en het album van Karel met 391 foto’s opent zicht als je klikt op onderstaande foto:

 

Het album van Daphne met 352 foto’s opent zicht als je klikt op onderstaande foto:

 

 

Zuiver

Zing-ZO

~ Limerick op Zondag

~ 400 (Gestart op 29 januari 2012)

~ Zondag 29 september 2019 –

/   Zing mee met:  jou?

Het vergt moed goed te durven kijken,
vertrouwen dat waarheid zal blijken.
Met list en bedrog
verlies je alsnog
en zul je ‘t geluk nooit bereiken.

 

Gebruik daarom altijd je ogen.
Boek winst met aanpassingsvermogen.
Geloof je gevoel
want dat dient het doel;
voorkomen dat j’uit wordt gezogen.

 

Wees in staat leugens te herkennen
met jouw onderhuidse antenne.
Is niet altijd fijn
doch behoedt voor pijn
en kun je jezelf puur verwennen.

Eén lang cadeau

Deze datum stond al maanden gepland… als vervolg op de weblogmeeting in mei in Apenheul, speciaal zo gekozen omdat ik wist dat er in Arnhem in Burgers Zoo een nieuwe olifantenkoe zou binnenkomen uit Zweden om Pinky gezelschap te houden na het overlijden van Rekka in april. 23 augustus kwam Saba aan en deze datum was dus prima gepland.

Zo stond ik dus vanochtend, niet zo fris noch fruitig, om 6.30 naast de bank omhoog en na een ‘zo hoort het’-ochtendritueel stapte ik de auto in en tufte naar mijn meisje in Emmen. Cincia was ook al door haar vriend afgeleverd en na een babbel met zoon die net thuis was uit de nachtdienst en een bak leut vertrokken we richting Arnhem om daar Karel te treffen, die enkele minuten na ons arriveerde.

Nou beschouwde ik deze dag al als een cadeautje want ik vind het altijd heerlijk met dierbare mensen op pad te zijn in een zoo. We liepen van de parkeerplaats af richting de ingang toen we werden aangesproken door een ouder echtpaar met kleinkind. Die bleken een kaartje over te hebben en toen wij antwoordden dat we nog geen kaartjes hadden kregen we die zomaar, totaal verbouwereerd nam ik dat uiteraard graag aan. Bij de kassa bleken we nog een cadeautje te krijgen want ook mijn meisje kreeg vrij toegang.

Alhoewel er gelijk vanaf het begin al veel te zien valt, vooral het nieuwste deel dat deze zomer opgeleverd werd, hobbelden we toch eerst linea recta naar het restaurant want we waren toe aan koffie/thee en wat lekkers. Daarna gingen we terug naar de ingang in de hoop Saba aan te treffen maar van die dames geen spoor dus besloten we het aan het eind van de dag nogmaals te proberen. Het is een groot park en vooral voor Karel was het een nieuwe ervaring want hij kende het park wel maar dat was al vele decennia geleden en was het dus voor hem totaal onherkenbaar veranderd inmiddels. Het was genieten want het was qua sfeer onderling helemaal top, het was niet al te druk in het park, het weer was perfect in de zin van temperatuur en geen regen. De enige regen die viel, viel op het moment dat we in de bush zaten te lunchen. Zelfs de zon kwam er af en toe doorheen.

In de Mangrove was het extra feest, daar kreeg een jongedame een huwelijksaanzoek en dat was natuurlijk een erg vrolijk geheel. Ook had ik een nogal lang, veel te gezellig natuurlijk, gesprek met Maarten, één van de dierverzorgers. Daar toefden we nogal een tijd want er was vlinderexplosie ofzo iets geweest want we konden alleen daar al onze foto-passie uitoefenen. Het fotograferen van Mama Zeekoe met haar baby (van februari) wilden we natuurlijk ook maar dat is extreem moeilijk met een laag schitterend water.

Bij de dieren hadden we veelal ook mazzel, waaronder bijv bij de neushoorns want alhoewel op een afstandje was baby Diederik toch goed in beeld. En tja als je dan bij de Maleise beren komt is het natuurlijk helemaal feest als je toe mag kijken hoe mama met beide jongen uit mei van een heerlijk maaltje zit te genieten en hoe één van de jongen zich enorm vermaakt met een sinaasappel.

Al onze camera’s hebben vandaag overuren gedraaid maar ook onze lach- & genietspieren. Met 2 van de 4 lijven in opstand, de mijne door nog half vastzittende rug en beide si-gewrichten en die van Cincia omdat vorige week haar galblaas verwijderd werd moesten er regelmatig gerust worden en gelukkig kan dat in Burgers Zoo prima en zo deden we het allemaal erg rustig aan om ook overal uitgebreid van te kunnen genieten, met name natuurlijk voor Karel die écht zijn ogen uitkeek en daar enorm van genoot, het plezier spatte er vanaf!

De dag vloog om en voor we het goed en wel beseften liep het al tegen 6-en toen we weer onderweg naar huis vertrokken en dat terwijl we al voor 10-en het park binnengelopen waren. Zo zie je maar dat ‘lang’ zoals ik in de titel benoem in diverse context opgaat. Vanuit Arnhem naar Emmen terug is anderhalf uur als je geen oponthoud treft en daarvandaan moet ik dan nog 3 kwartier zonder oponthoud en helaas trof ik wel oponthoud want goed en wel onderweg werd het snel donker, en in het noorden is amper verlichting te vinden langs de wegen en gezien de nog redelijk schone lucht heb je ook geen lichtkoepels die ontstaan door de vervuiling… als het dan stortregent, met bakken uit de hemel neervalt met zo’n bloedgang dat de ruitenwissers zelfs op de snelste stand de ramen niet schoon kunnen krijgen moet je extra alert zijn, valt niet mee als je zó moe bent, omdat er dan altijd chauffeurs zijn die angstig worden en ander rijgedrag gaan vertonen. Gelukkig kwam ik veilig en wel thuis en kon man mij met een bak hete koffie ontvangen. Ik ontdeed me van mijn schoenen en dook op de bank met de pootjes omhoog die bijna hoorbaar zuchten van opluchting *grijns*.

Het aantal foto’s waarmee ik thuis kwam telde 260, na een selectie bleven er 250 over. Ik hoefde er dus maar 10 weg te gooien, valt niet tegen toch?! Het waren ook nog eens 10 van het aquariumdeel want daar foto’s van maken is toch wel een extra uitdaging omdat niets stil staat, het water niet, de vissen niet en de koralen al helemaal niet. Kortom, ik kijk terug op een heerlijke dag en dat ik nu een lijf in de opstand heb boeit me voor geen meter, heb ik er maar wat voor over!!

Ik ga ervan uit dat Karel zelf wel zal bloggen en een fotomap zal maken… de foto’s van de meiden krijg ik nog dus die mappen voeg ik later toe maar mijn map opent zich als je op de foto hieronder klikt.

Toch maar wel

Ken je dat? Het twijfelen iets te doen of te laten? De voors & tegens afwegen? Zo ongeveer zat ik dus vanochtend op de bank, het is immers dinsdag en dat is mijn ‘2e thuis dag’ … en op enkele stappen na afgelopen vrijdagavond was ik er al 2 weken niet meer geweest omdat mijn lijf andere plannen had kennelijk. Op dit moment is het weer hommeles op pijn en ongemak als het ‘bewegen’ aankomt maar ik weet natuurlijk ook als geen ander inmiddels dat stil blijven liggen, al hoe lekker dat ook is, niet de beste optie is. Oftewel met beleid beweging en rust, balans in beiden vinden en behouden en vooral op de houding letten. Wel pijnstilling gebruiken maar niet dermate dat het alles verdooft zodat ik ook de grenzen niet meer voel. 40 jaar ervaring heeft de vruchten wel afgeworpen inmiddels ook al blijven die nog steeds een wrange smaak behouden ipv zoeter te worden mettertijd. Kortom… niet klagen maar dragen dus hoppa de juiste schoenen aan, de camera en andere nodige zaken mee de auto in en op weg naar Emmen. Het lijf zou dan wel tegensputteren maar voor ‘t koppie zou het heel fijn zijn want ook dat reageert niet zo goed op met zelfbeklag op de bank blijven liggen.

 

 

 

Met zijn drietjes wachtten we voor de ingang want in de verte zagen we Moos, met wie we ook afgesproken hadden, al aan komen lopen. Weer even later zaten we aan de koffie en gingen we dan op weg, Nortica op. Op een klein aantal schoolreisjes na en wat andere mensen was het half druk half rustig, het weer wat prima dus optimaal voor een zoo-bezoek. De Pelsrobben waren dusdanig druk aan het dollen dat hen fotograferen er niet bij was. De Zeeleeuwen waren met een soortgelijk spelletje bezig, de Zeehonden echter zwommen rustig hun rondjes en ook de pinguins waren rustig aan het opwarmen en hun vachtjes poetsen. De IJsberen hadden zojuist eten gekregen dus ook zij hadden weinig aandacht voor het publiek. De Uilen hadden vandaag maar besloten het manneke voor het raam het publiek te laten vermaken zodat het vrouwke kon rusten in afzondering *glimlach*.

 

 

 

De doorsteek maar pakken en even later liepen we dan Serenga in, de Nijlpaarden lagen ook lui in het water en hadden ogenschijnlijk ook geen zin om het publiek te vermaken met hun capriolen. De Walibi’s en de Nandoe’s (die helaas al weer enkele weken achter hekken ingesloten moeten worden tot de hulpoplossing klaar is) liepen vredig en genoeglijk te grazen. Het hek dat er nu voorstaat is te hoog om duidelijke foto’s te kunnen maken, bovendien zijn hekken nogal storend op foto’s vind ik. Deze beide diersoorten hebben samen een groot verblijf waarin ze tot voor kort mochten rondlopen, tussen het publiek in dus. Helaas is er nog al vaak ‘dom’ publiek op de been die het kennelijk erg leuk vind dat de Nandoe’s met hen meelopen.. en die houden dus de doorgangshekken open… wat uiteraard niet de bedoeling is want enkele meters daarna heb je immers de Leeuwenberg? Kennelijk is dat of niet te snappen of loert men juist op zo’n versie van sensatie of welke redenen dan ook maar ten grondslag liggen aan zoveel domheidsvertoon. En ja er staan veel borden met teksten met het verzoek de hekken te sluiten, ook staat er uitleg bij maar lezen kan menigeen niet of als ze het wel kunnen denken ze dat dat voor andere mensen geldt. Zó jammer hoe een relatief klein deel van de bezoekers het voor andere bezoekers maar met name voor de dieren verpest.

 

 

 

Op de Leeuwenberg was het relatief rustig, tenminste aan onze kant. Aan onze kant zagen we er 4. Tia op een rots, Chippo en Shani samenliggend… alle drie volop aandacht voor hetgeen zij wel, maar wij niet, konden zien over de rand van hun heuvels. Dudley lag er bij en hield zich slapende. In de kas ging het alarm af, de brandweer moest eraan te pas komen en zodra dat alarm afgaat moet iedereen de kas uit. Dus is er ineens veel volk achter de heuvels bij de leeuwen en in de tussenliggende ruimte naar de kas toe. Dudley is daar redelijk aan gewend zo bleek, het komt namelijk wel vaker voor dat dat alarm afgaat. De jongere leeuwen overduidelijk niet gezien hun focus. Richard voegde zich bij ons en we kwamen nog meer bekenden tegen, terwijl we verder liepen langs de Stokstaartjes en Penselen en de dieren op onze kant van de Savanne naar de Baviananarena. Ook daar was het rustig en hing er een relaxte sfeer, verder dus maar weer, langs Momma’s de andere kant van de Savanne langs op weg naar de uitgang. We werden opgehouden want we kregen nogal veel 18+ materiaal te zien. Gus en Elena deden erg hun best maar een koppeling kwam er helaas niet van dus uiteindelijk liepen we toch maar verder.

 

 

 

Langs de Kamelen en Struisen door naar het deel van de Walibis en Nandoe’s, langs de Nijlpaarden door het verblijf van de Prariehondjes en toen langs de kinderboerderij van Dogondorp door naar de Zonnetempel. Normaliter zijn de Vosmangoesten altijd heel druk maar ook hier heerste rust en kon ik dus op mijn gemakkie een paar foto’s schieten. Toen stonden we al weer op het Kompasplein en werd het gerammel in onze magen steeds duidelijker, op naar Jungola dan maar, richting de kas, richting het terras om te gaan eten, dus langs de Doodshoofdaapjes rechts en de Olifantenvallei links.

 

 

 

Eenmaal in de kas bleken ook zowel de Vari’s als de Ringstaartmaki’s als de Slingerapen weinig zin in activiteit te hebben. Gelukkig geen probleem want voor ons hoeven ze niet zo nodig kunstjes te vertonen of druk bezig te zijn, we genieten toch wel van ze, ongeacht wat ze doen. Uiteindelijk ploften we dan neer op het terras waar we een geruime tijd zaten en onze lunches verorberden waarna we weer op pad gingen. We vonden maar liefst 5 Madagascar Geco’s en ook een paar Anolissen.

 

 

 

Toen rammelde een andere soort hongen, die naar nicotine en tja met 4 rokers in een groep van 5 was dat geen discussiepunt en gingen we naar buiten alwaar zich een rookplek bevindt. In het park zijn in ieder werelddeel een 2 a 3-tal van zulke plekken gemaakt en verder is het park rookvrij. Prima opgelost en als roker voel je je geen paria zoals bij andere parken wel steeds meer gebeurt helaas. Na enige tijd de kas maar weer in want we hoopten nog op foto-kansen van de nieuwe vogelsoort die vorige week uitgezet is, de Madagascar Wevertjes; helaas, vandaag niet, volgende keer beter. We deden de ronde nogmaals, babbelden zo her en der met bekenden die we tegenkwamen en toen werd het toch de hoogste tijd om een eind te breien, voor mij in ieder geval, dus we splitsen de groep op en mijn Emmens duo en ik zochten de uitgang op, weer 550 meter om precies te zijn, verderop stapte ik in mijn auto en tufte de 47 km verder om ook thuis te kunnen komen.

 

 

 

Daar werd ik onstuimig begroet door 2 springende woefels en een aantal mauwende poezels en een man die met een dampende bak leut mij binnenliet. De schoenen uit, het kaartje uit de camera en de flap op schoot en de foto’s verplaatsen. Na de keuring, deze dag verliep kennelijk prima want ik hoefde maar 2 foto’s weg te gooien, bleven er 100 foto’s over en als je op de onderste foto klikt opent zich het album waarin die staan als je ze zien wilt.

 

 

 

 

25-L

Want to join ABC-Wednesday because you have a L-2-share? Please add your link below:

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


Hi Everybody… and Goodmorning / -afternoon / – night

25-L

L… for Love… my Love for animals, elephants etc. Love gives swing in life, animales do to. So I give you an L with some swing, still recognizable yes?!

 

Looking forward to your entries for 25-L I greet you and say:
Have a wonderful, gorgeous, splendid & ♥-warming ABC-wednes-day / – week!

 

 

Nectar

Marion‘s foto Uitnodiging ~ Gestart per 31 augustus 2019

23 september 2019

In BLOEMRIJK nodig ik je uit om een uitbundige   flora-foto te delen –al dan niet met  bijpassende quote– als ode aan Moeder  Natuur. Laat zien, die kleurrijke foto’s van bloemen, planten en tuinen!

 

Zoete verleiding
maakt de stekeligheden
de moeite wel waard.

 

 

94

Al is het groepje dan in de loop der jaren kleiner geworden… Zijn verjaardag niet vieren is er niet bij.

Gisteren werd hij 94 en had hij zijn familie op bezoek… Vandaag was er een feestje voor zijn vriendinnen. Na wat telefoontjes over en weer had ik geregeld dat de dames vanochtend allemaal tegelijkertijd aankwamen op het gewenste tijdstip. Ondanks dat hij een prachtig appartement heeft vond ik toch niet handig om de dames in dat appartement te ontvangen en dat hoefde gelukkig ook niet want het tehuis waar hij nu woont wil maar wat graag het hun bewoners naar de zin maken en bieden dus ook diverse mogelijkheden om een feestje te vieren. Voor alles wordt dan gezorgd, koffie met gebak en een drankje, een tafel en wat al niet meer zij. Prima geregeld toch?!

92… 88… 82… 84… De dames in het rond van links naar rechts. Vroeger waren het echtparen die jaar in jaar uit bij elkaar woonden, allemaal vers getrouwd en aan het begin van hun levens. Er is een lange geschiedenis ontstaan en als je zo oud bent is er altijd wel veel te bepraten natuurlijk. Zeker als je geen buren meer van elkaar bent en niet meer zo gemakkelijk als vroeger even door de tuin naar de buren heen en weer wipt voor een babbeltje en een bakkie.

Zo zaten we dus met ons groepje aan een tafeltje gezellig bij te kletsen en nam ik op zeker moment de dames mee naar boven om het appartement te laten zien aan hen die nog niet op bezoek waren geweest. Het is allemaal niet zo eenvoudig als je slecht ter been bent en niet meer bij elkaar in de buurt woont, van zoveel afhankelijk bent etc. Gelukkig zijn er altijd wel welwillende mensen tot hulp bereid en alles lukte prima zoals hij (en ik voor hem) het graag wilde.
Het verliep allemaal prima en het was gezellig en de oude baas kan op zijn 94e terug kijken op een leuke ochtend met talloze opgehaalde herinneringen van vroeger ondanks het feit dat ik natuurlijk zo’n 60 jaar achter hen aanhobbel als het gaat om ‘gedeelde herinneringen’.

Hij woont er nu 2 maanden en is nog steeds niet gewend. De zorg is daar prima, zijn appartement is prachtig en heel ruim dus veel van zijn eigen spulletjes konden gelukkig mee verhuizen maar emotioneel is het toch wel een heel andere zaak. Als je heel je leven (nou ja, vanaf zijn midden 20 tot aan zijn ruim 93e) in 1 plaats hebt gewoond en dan naar een andere plaats moet omdat je niemand kent… en jouw vrienden allemaal ook beperkingen hebben en behoorlijk oud zijn en zich dus ook niet meer zo gemakkelijk kunnen verplaatsen is toch wel een aderlating die eenzaamheid in de hand werkt. Dat gaat me wel aan het hart maar ja wat kan ik doen? Onmachtig als je als ‘buitenstaander’ bent kun je nog zo veel willen en je uiterste best doen maar dat is maar halfhalf. Zijn enige wens kan simpelweg niet vervuld worden. Elke dag is er eentje, op zijn fysieke ongemakken na gaat het verder goed maar de eenzaamheid en de onvrede met de verhuizing hakken er wel in. Ik ben dus wel blij dat hij vandaag een leuke ochtend had ook al was dat extreem vermoeiend.

Wie zoekt zal vinden

Zing-ZO

~ Limerick op Zondag

~ 399 (Gestart op 29 januari 2012)

~ Zondag 22 september 2019 –

/   Zing mee met:  jou?

 

(De 4 mannen die de rol van Jingle Jim in Wildlands vertolken en in een show vertellen waarom er in de kas van Jungola brokstukken liggen van een neergestort vliegtuig, hoe hij overleefde én waarom hij naar de Jungle toeging).

Destijds stapte hij in een vliegtuig
met dé wens: “‘t wordt tijd ik dat écht juich!”
In de wildernis
ging het helaas mis
Hij stortte neer, dat was extreem ruig.

Toch bleef Jungle Jim vastbesloten
“Opgeven is écht uitgesloten!
Néé ik zoek verder,
‘k ben vogelredder,
‘k laat mij niet van mijn doel afstoten”.

 

d’Opwinding laat mij reeds lang beven,
mijn zoektocht zal ik niet opgeven.
LayaLaya zien,
‘t liefst ‘n stuk of tien,
Mens, wat zou ik dát graag beleven!

 

 

Voor alles is een 1e keer

Al weer vele weken geleden meldde Daphne ons aan voor de Night Walk in Emmen, die een week later zou zijn dan de Midnight Walk in Assen. De 1e wandeling werd de 2e editie en de 2e wandeling de 11e. Vorige week liepen we dus met zijn 3-en en 2 honden, gisteren liepen we met zijn r-en zonder honden.
Om 6 uur reed ik thuis weg en een dikke 3 kwartier later kreeg ik een bak leut van de helft van mijn Emmens duo. Weer even later werd Daphne daar door Bastiaan afgezet en staken we met zijn 2-tjes de weg over. (Op het moment is een bedrijf bezig in het huis van mijn jeugd om daar de compleet gestripte badkamer opnieuw te bouwen en mijn jeugd komt nu bij mijn Emmens duo dagelijks over de vloer om daar te douchen).
Op het plein was het nog rustig, de wandeling zou om 20.30 van start gaan en we hadden in het park afgesproken om 19.30 met Jacqueline en Richard, 2 ook net als wij, grote fans van het park die net als ik ook het park hun 2e thuis noemen. We troffen elkaar bij Travelers en toen we bediend waren van koffie en thee konden we gezellig kleppen om de tijd te doden, wat natuurlijk geen probleem was *glimlach*.
Even voor 20.30 stonden we op en opende ik mijn cameratas om de camera eruit te halen… wat bleek? Had ik er geen kaartje in gestopt, zelfs de vakjes in mijn cameratas waarin altijd reservekaartjes zitten, bleken leeg. Ieksssssssssssssss!! Dat gebeurt me nooit. Nou ja dát kan ik nu dus niet meer zeggen *grijns*. Gelukkig bood Richard uitkomst, die had al de hele dag in park gelopen omdat hij deel had genomen aan een fotocursus in het park en hij had wel reservekaartjes bij zich.
Eenmaal op het plein terug was het al druk en gezellig en stond een leuk bandje te spelen. Enkele minuten na 20.30 kwam het startsein en ging de groep op weg. Ik heb door de drukte aldaar niet kunnen zien noch horen wat de totale opbrengst voor de 5 goede doelen was maar dat mag de pret niet drukken. We liepen het park in en via Nortica pakten we het Meridianenpad en begaven ons richting Duale, Tweestryd 8-baan dus. Jacqueline paste op de tassen en de camera’s terwijl Richard, Daphne en ik de 8-baan in gingen.
Na een hele week heel mijn aandacht gefocust te hebben op het weer in de bewegingsmodus van mijn rug te krijgen nadat zaterdag mijn rug in het slot gesloten was en maandag mijn beide si-gewrichten ook, zelfs extra fysio had in geschakeld omdat ik deze wandeling persé wilde lopen… kon het gerammel van die 8-baan me niks schelen. ‘zeer doet het toch al dus dit kan er ook nog wel bij’ zei ik tegen Daphne toen ze me vroeg of het wel slim zou zijn die rit te doen en ja natuurlijk had ik de afgelopen dagen wel een buffer van pijnmedicatie opgebouwd dus ik vertrouwde erop dat ik het wel zou redden, terecht zoals achteraf bleek.
We liepen daarna langs Momma’s, langs de Savanne en de Bavianenara naar Kilima om vervolgens daar aan de zijkant naar de achterkant van het park te lopen. Daar waar het publiek nooit komt en dus nog een groot deel van het terrein braak ligt om in de toekomst te vullen bij uitbreidingsplannen van het park maar ook een deel van de grond in gebruik is als werkterrein, opslagruimtes, keukens, nachtverblijven, stallen, parkeerplaatsen voor personeel en wat al niet meer zij.
Daar werden we getrakteerd op een dansschow en daarna gingen we weer verder. Nou ken ik Emmen verder niet dus waar we allemaal geweest zijn kan ik je niet navertellen maar dat is ook verder niet belangrijk. Het was een leuke route met vele onderbrekingen en ook langs de route zaten her en der mensen op stoelen en banken om ons de wandelaars toe te juichen. We stapten vrolijk verder en hadden de grootste lol onderweg met wel regelmatig even pauzes ivm mijn conditie natuurlijk.

Op een bepaald punt in de route mochten we een gebouw in… bleek een oude melkfabriek te zijn die tegenwoordig in gebruik is als kunsthal waarin regelmatig tentoonstellingen worden gehouden. En op zeker moment stonden we voor een heel vreemde vogel. In koor riepen wij vieren: “Dáár is tie… de Layalaya-vogel” waarna we allen in de lach schoten en natuurlijk foto’s maakten. Nou zal jullie dat zo op het 1e oog niks zeggen, en al helemaal niet als je nog nooit in het park was. Het park kent 3 werelddelen en 1 daarvan is Jungola, waar zich ook de kas bevind. In de kas is het thema opgezet rondom Jungle Jim. Deze is met zijn vliegtuig neergestort en heeft overleefd en een leven in de Jungle opgebouwd. Waarom hij aan het vliegen was heeft alles te maken met zijn zoektocht naar de Layalayavogel, om die vogel draait ook zijn show die meermalen per dag gespeeld wordt door 4 verschillende entertainmentmedewerkers, Edgard, Wout, Eelco & Nick. Uiteraard heb ik de foto’s naar die heren gestuurd *glimlach*.
Verder maar weer.. en met de vele stops onderweg viel de groep al snel uit elkaar en hadden we alle ruimte om in rust op eigen tempo te wandelen. Het was natuurlijk prachtig weer en op zeker moment hoorden we geroezemoes en toen we de bocht om kwamen zagen we een terras waarop mensen zaten met koffie en lekkers. Dat was te verleidelijk om te negeren dus gingen wij ook naar binnen om een bakkie te halen, ook kocht ik og wat lekkers om mee naar huis te nemen; een Kwarkbrood. Nooit eerder geproefd maar eenmaal thuis wel en ik kan het je aanraden!
Weer een stuk later kwamen we uit op het plein voor de oude dierentuin waar hetzelfde bandje als in het begin weer zat te spelen. We babbelden nog even na en namen afscheid met de afspraak het volgend jaar weer te doen, waarna Daphne en ik terugliepen naar het huis van mijn Emmens duo om daar de auto in te stappen. Enkele minuten later zette ik Daphne voor haar eigen huis af en reed door. IK was wel heel moe en had ook best wel last maar ik kon ook concluderen dat het me reuze mee viel en dat mijn voorbereidingen deze week dus goed uitgepakt hadden. Blij dus dat ik deze wandeling niet had hoeven afzeggen, had het namelijk niet graag willen missen.
Wat de foto’s betreft… de kwaliteit ervan is supermager en eigenlijk had ik ze het liefst allemaal weggegooid maar omdat ze toch een indruk geven plaats ik ze toch maar. Dat de kwaliteit beneden peil is heeft 2 redenen. De 1e is dat ik sinds beign dit jaar een andere camera erbij heb. Die weegt beduidend minder en is dus veel handiger voor mij en ik ben tot dusver te lui geweest om uit te zoeken hoe het werkt met de instellingen dus altijd op de automatische piloot gefotografeerd. Omdat ik wel weet hoe het met mijn Nikon werkt én omdat je ‘s avonds niet op de automaat kunt fotograferen had ik dus die mee ipv mijn Sony. Door de fysieke ongemakken in combinatie met de buffer van de pijnstilling had ik niet 100% controle over mijn handen waardoor de foto’s dus veelal bewogen zijn. Ook had ik, bleek achteraf, de instellingen tóch niet helemaal goed staan want ze zijn te donker geworden helaas. En tja ik bewerkt mijn foto’s nooit, heb daar dus ook geen programma’s voor dus je ziet wat ik maakte als je de foto’s HIER bekijkt. Dat is dus ook de reden dat dit blogbericht maar één foto bevat in tegenstelling tot wat ik normaal doe.