Karel

Vandaag 4 jaar geleden kwam het zó bevreesde bericht…
Jij was niet meer…

Nu 24 dagen geleden zou je 70 geworden zijn en had ik je met liefde een baal salmiaklolly’s overhandigd.

Ik wou dat er post-engelen waren dan zou ik je die baal laten bezorgen!

Ik mis do, tsjokke tút, dyn Marie.

Laat me troosten door Nigel, die dit speciaal voor jou zong:

Krachtig – Zwak

Foto-Uitdaging Tegenstelling
~ Thema 30 juli 2019

~ Gestart op 01 maart 2011
~ Thema 6 august: Thuis-Uit

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter



(Dat het werken met dieren nooit geheel veilig is weten en snappen we allemaal wel toch? Dat je zelfs als geroutineerde dierverzorger constant niet 100 maar 200% alert moet zijn klinkt ook wel logisch, ook al is de band die je met het specifieke dier hebt nog zo groot.
In januari 2016 ging het bijna fout toen men in Emmen Neushoorndame Zahra  wilde verplaatsen van het oude naar het nieuwe park.
De beelden gingen de wereld over en iedereen kon zien hoe Zahra’s verzorger zich zo snel hij kon uit de voeten maakte maar hij wel even heel spannende seconden beleefde.
Zahra werd geboren in Safaripark Beekse Bergen in 2009 en kwam in 2012 naar Emmen, daar is ze nog steeds en maakt ze deel uit van een groep van 4 neushoorns. We hopen uiteraard op nakomelingen van Zahra of Elena met Gus, dekkingen zijn er al heel veel geweest dus we wachten in spanning nieuws dat komt af… en indien er een kleintje komt heeft het gelijk al 2 tantes want Emily is er natuurlijk ook nog. )

Hoe gaat ‘t met

Mijn maandagmeneer:
De afgelopen weken kreeg ik een (groot) deel van mijn vrijheid terug want mijn mantelzorgtaken voor mijn maandagmeneer zijn per afgelopen zaterdag gestopt nadat hij verhuisde van een revalidatie-instelling waar hij sinds 23 april vertoefde na een zoveelste val die wederom goed afliep gelukkig. Hij heeft nu een definitieve vast plaats in een zorginstelling omdat hij niet meer alleen kan zijn en rondom de klok zorg behoeft.
Al met al heeft hij het nu natuurlijk veeeeeeel beter maar hij ziet dat zelf niet zo en zijn emotionele beleving raakt mij vanzelfsprekend enorm. Hij was ook ongerust dat ik dan niet meer zou komen, die ongerustheid kon ik deels wegnemen, ik zal het hem dus moeten bewijzen door gewoon vaak te komen *glimlach*.

Mijn (v)echtgenoot:
Zijn 2e knie-operatie op 15 januari heeft veel meer aan ‘narigheid’ gebracht dan hij op voorhand verwachtte en ook nu wenst te erkennen (hoezo eigenwijs *grijns*).  Zijn humeur heeft daar behoorlijk onder geleden de afgelopen maanden. Niet zo vreemd natuurlijk want pijn negeren kan hij heel goed en doordraven ook. Dat zijn knieën roet in het eten gooiden was wel een enorme pil om te slikken. De laatste 2 a 3 weken lijkt het echter beter te worden, hij krijgt energie terug en kan weer iets meer. Het gaat langzaam en zal zijn tijd moeten hebben. Jarenlange overbelasting en de gevolgen daarvan werk je uiteraard niet weg in een paar maandjes. Zijn hart is daarentegen wel helemaal oké en ook zijn suikerziekte is ‘verdwenen’…. raar maar waar. Hij blijft uiteraard wel onder controle want met hoge bloeddruk en cholesterol en aanverwante zaken moet je niet spotten. Het ouder worden levert zo het eea op natuurlijk al is het voor hem wel ‘vreemd’ iets te willen maar (nog) niet (meer) te kunnen en te beseffen dat hij de 60 voorbij is.

Onze jeugd:
Die wonen inmiddels 7 weken op zichzelf en hebben het prima naar hun zin. Zoals ieder stel dat begint onder eigen dak moeten ook zij ontdekken wat ze precies willen, hoe ze het precies willen en hoe dat ingevuld moet gaan worden gezien hun variërende werktijden. Voor zover ik daarover kan/mag oordelen gaat het ze goed af. Afgelopen vrijdag was er dan wel even een verdrietig moment want terwijl Daphne in haar geboorteplaats vertoefde kwam Bastiaan ‘s avonds laat thuis van zijn werk en trof Ace, hun konijn, levenloos aan op het kleed in de woonkamer.  Zijn leeftijd (ruim 8) en de enorme hitte van de afgelopen dagen zijn kennelijk teveel geweest.  De plannen waren er al, maar worden nu ietwat vervroegd, om binnenkort naar het asiel te gaan en 2 poezels te halen. In het asiel in Beilen zitten maar liefst 300+ kittens door veel dumpingen, maar ook veel volwassen dieren dus de keuze is reuze en een keus maken zal dan ook vast wel lukken.
7 weken dus ook dat wij weer met zijn 2-en hier wonen en gelukkig verloopt dat probleemloos en is er van het ‘lege nest syndroom’ totaal geen spoor. Man vindt eigenlijk altijd alles best en neemt alles (letterlijk) zo het komt en gaat en ik geniet van de rust en vooral het veel minder werk aan opruimen en schoonmaken *glimlach*.

Onze veestapel:
Vanyar
als laatste aanwinst doet zijn raskenmerken volkomen eer aan. Dartelen als een jong kalf dat voor het eerst gras onder zijn voeten voelt is het uitlaten altijd weer een feestje en in huis is hij de clown met hoofdletters. Een échte puber, die de 20e jl, 2 werd en nog wel het eea aan- & afgeleerd moet krijgen maar daar hou ik me nu niet mee bezig want daarvoor is het veel warm.
Brego werd afgelopen 2 juli 11 en wordt al een aardig oud baasje, op één eigenschap na zijn alle nare eigenschappen die hij had toen ik hem uit het asiel haalde verdwenen. Met zijn leeftijd komen de ongemakken, heel af en toe wil hij zich nog wel even laten verleiden tot een dolletje maar dat houdt dan al snel weer op omdat het hem vermoeit.
Precious, (20-8 wordt zij 16) is al een oude dame. Ze ligt de hele dag in de keuken in het hoekje op het aanrecht te slapen. Heel af en toe hobbelt ze de woonkamer in, komt dan even wat knuffels halen en verdwijnt weer de keuken in. Tegen etenstijd gaat ze heen en weer lopen over onze inductiekookplaat, die dan begint te piepen. Soort van alarmklok om ons eraan te herinneren dat we de benen in moeten en de bakjes moeten vullen.
Bilbo, (4-8 wordt hij 5) is de knuffelkont annex babbelaar én niet te vergeten veelvraat. Hij lust werkelijk alles, zodra één van ons ook maar iets eetbaars in de handen heeft is hij er als de kippen bij.
Pippin (3-9 wordt hij 6) gaat zijn eigen gang, geheel onverstoorbaar. Komt af en toe een knuffel halen en is aanwezig als hij wil eten. Is hét deel van onze veestapel waarover we onze benen kunnen breken als we niet oppassen want hij gaat op de gekste plekken liggen die je maar kunt verzinnen, vooral als je zelf in beweging bent. Bijv. als ik aan het stofzuigen ben draait hij om mijn voeten heen en/of tussen mijn voeten en de stofzuiger, of boven precies daar waar ik lopen moet om de was op te hangen.
Merry  (3-9 wordt zij 6) De meest ongenaakbare van het hele stel. Heel af en toe komt ze je even gedag zeggen, dan mag je haar een paar keer aaien en hoppa weg is ze weer. Het enige moment waarop wij, mochten we het al vergeten zijn, ontdekken dat zij over forse stembanden beschikt, is rond etenstijd. Uitslapen is er écht niet bij *grijns*.

En verder… inmiddels ruim 2 jaar aan de CBD en overige medicatie-vrij, een wereld van verschil. Heel af en toe nog een beetje morfine om al te heftige pijn te dempen als ik me weer eens fysiek teveel heb ingespannen maar dat is het dan ook. Mijn voeding is weer een beetje uitgebreid zij het dan matig om herhaling te voorkomen. De verboden productenlijst is ingekort en ik heb escape-pilletjes voor als ik wil zondigen die prima werken en ik weet nu welke producten ik echt niet moet aanraken tenzij ik binnen 10 seconden op kamer 100 wil dubbelklappen van buikpijn, ervaring is de beste leermeester of niet dan?!  Het maakt het uit eten gaan wel een heel stuk lastiger maar alles went en ik prijs me gelukkig in de zin van dat ik dat toch al nooit een leuke activiteit vond dus het al zelden deed en nu dus ook heus niet mis.  Heb veel (af-aan-)-geleerd, zeker de laatste 3 jaar en die lijst van ervaringen is nog lang niet vol dus ik kijk uit naar verdere invulling.
Niets te klagen noch wensen -op 1 grote wens na die ooit nog wel eens vervuld zal gaan worden en wanneer dat dan is zie ik vanzelf wel, lig niet wakker van het feit dat het nog niet vervuld is-.

Hakuna Matata

Met Lion King beginnen en er ook mee stoppen… dat is het teken waarin de afgelopen week stond. Zaterdag voor een week begon de vakantie van mijn schoonmeisje en voor het 8e jaar op rij startte zij ook die dag de week van Vakantie-Spel-Week in haar geboorteplaats, de 60e editie alweer overigens! Een extra feestelijke week dus voor de organisatie waar zij eentje van is. Ieder jaar weer, gedurende een paar weken in de zomer, worden kinderen van basisscholen telkens een week vermaakt en dat is wel dé week in het jaar waar Daphne iedere keer weer naar uitkijkt. Aan het eind van die zaterdag stapte ze in de auto en kwam naar ons toe om hier te slapen zodat we de volgende ochtend geen gehaast zouden hebben en op tijd in Delft en later in Scheveningen zouden zijn voor de musical The Lion King.
De allerlaatste voorstelling in Nederland, die wilden we niet missen natuurlijk en al helemaal niet om wille van de 4 castleden die ooit in Jeans zaten; David, Naidjim, Gaia en Nigel.

Het was alleszins een schitterende dag die zondag en onderweg terug hadden we het erover hoe Daphnes vakantie begon en toen, bijna tegelijkertijd eigenlijk, kwam het idee om de week ook met Lion King af te sluiten, de film dan die sinds kort in de bioscopen draait. Nou is een bioscoop voor mij altijd weer een hele uitdaging dus ik ga zelden en als ik al ga moet het wel echt een film zijn die ik niet wil missen.

Gisterenmiddag laat kwam Daphne wederom hier binnenvallen en na het eten stapten we de auto in en tuften we naar de bios hier in de stad.  De film overtrof al mijn verwachtingen en de laatste voorstelling nog vers in mijn geheugen, de muziek (en teksten die ik bijna woord voor woord ken) maakten de emotionele beleving alleen maar groter. De techniek die gebruikt is is werkelijk fantastisch, filmmakers kunnen écht wel wat met de hedendaagse middelen! Regelmatig natte ogen, brokken in de keel en een wurggreep in de maagstreek dus. Ik ben niet het type die een film meermalen bekijkt in een bios, als hij al echt de moeite waard is koop ik hem wel zodra hij uitkomt en kijk ik hem thuis, dat gaat bij deze film ook zeker gebeuren. Kortom… zowel de musical als de film zijn zeer zeker de moeite waard, zeker als je Disney-fan bent (waartoe ik mezelf toch niet schaar eigenlijk) en/of van dieren houdt zoals ik dus wel doe.

Eenmaal weer thuis dronken we nog wat en ging Daphne terug naar haar eigen stekkie, onze heren waren beiden aan het werk, die van mij zou pas de volgende ochtend thuiskomen en die van haar aan het eind van de avond. Aangezien het nog licht was en een stuk koeler besloot ik in de tuin te gaan werken en ruim 2 uur later had ik de gft-kliko vol en zag onze achtertuin er stukken beter uit. Nu moet ik alleen nieuwe groeisels gaan kopen en poten maar daar wacht ik even mee tot de hitte voorbij is natuurlijk.

Natte ogen

Zing-ZO

~ Limerick op Zondag

~ Gestart op 29 januari 2012

~ Zondag 28 juli 2019 –

/   Zing mee met  ANNEMARIE & jou?

 

Bekend met het contactlens dragen?
En het gevolg van hete dagen?
Droger wordend zand
stuift naar elke kant.
Of dat jeukt hoef je niet te vragen.

Manoa had jeuk in dat oogje
en boog toen zijn slurf in een boogje.
Waarom hij dat deed?
Misschien last van zweet?
Hoe dan ook, hij natte het droogje.

Al snel weer het dartele ventje.
Voor volksvermaak een waar talentje!
Rent tetterend rond
of rolt op de grond,
zijn groet aan ons is hét presentje.

Contrast

Schaap Creëert – Schrijfuitdaging  – – – Gestart: 29 september 2018 – – –
Opdracht: max 300 woorden met thema van 27 juli 2019 :  Schrijf-Uitdaging nr. 18

*=aangeboren hersenletsel
*=niet aangeboren hersenletsel

Als je aan de buitenkant “Hollands Glorie” uitstraalt gaat menig mens er gevoegelijk vanuit dat jij ‘normaal’ bent en als je dan ineens ‘abnormaal’ doet zet men je gelijk in één of ander hokje en in veel gevallen wijst men je dan af, veroordeelt je en wat al niet meer aan narigheid gebruikt word omdat men in de meeste gevallen het contrast niet begrijpt (noch er de moeite voor wil doen na te vragen in een poging het te willen begrijpen).

Of je nou bij de groep AH* behoort of de groep NAH**, volgens de algemene stelling spoor je niet en is het advies in veel gevallen “blijf maar bij die persoon uit de buurt want die is niet normaal”. (Wat de definitie van normaal is laat ik hier even in het midden…) Feit is dat jij als lid van één van die 2, of allebei, groepen, in contrast bent met die ander. (Als je het nou zo puur mogelijk bekijkt… ken jij 2 mensen die gelijk zijn? Is niet ieder mens in contrast met de eerste de beste volgende?)

Mijn -zegeningen- vormen een behoorlijke lijst. De lijst van medicaties en therapieën die ik sinds mijn 10e daarvoor heb geslikt, ingespoten en over me heen heb laten komen is tig keer zo lang.  Mijn -zegeningen-  hebben me ook veel opgeleverd en daar ben ik tegenwoordig heel dankbaar voor.

Ondanks mijn ‘zo lang als ik me kan heugen’ eenzaamheid en het ‘niet hier horen noch passen, waarom ben ik hier, wat doe ik hier’ heb ik het nu prima naar mijn zin en ben ik tevreden met,( én ja soms zelfs trots op), mijn ‘contrast in optima forma’ zijn.

1e Summernights 12.4

Vandaag de 12e dag van de 1e Summernights, voor mij de 4e.
Gisteren sprak ik af met 2 andere die-hards en vanochtend troffen we elkaar bij de bushalte om samen het laatste stukje te reizen vanaf hun bushaltes tot aan de plek in de parkeergarage waar ik mijn auto parkeerde. In het donker, dus lekker koel, heerlijk vooruitzicht voor aan het einde van de dag toch?!  Zo gingen we met zijn drietjes op pad, 1 50+er, 1 40+er en 1 16-jarige. De parkeerplaatsen stonden veel voller dan we alle drie verwacht hadden dus dat verraste ons wel. Ook in het park was het dus drukker dan wij verwacht hadden, die drukte verdween al gauw want na een uur of 2 verdween iedereen en stroomde het park leeg, we liepen meters en meters zonder iemand tegen te komen, nou ja mensen dan natuurlijk want de dieren waren er natuurlijk wel en alhoewel sommigen erg loom waren, logisch, leken anderen daarentegen totaal geen last van de warmte te hebben. We deden als eerste Nortica aan, alhoewel het daar vaak heel koud/fris is heeft de warmte daar uiteraard nu ook haar slag geslagen maar de dieren vermaken zich optimaal.

De nieuwste aanwinsten: zeehonden, Vitus (m, boven) & Tyra (v, Onder)

Via het Meridianenpad staken we over naar Serenga, daar was het wel een lome bedoening en ons rondje kostte niet zoveel tijd als normaal maar toch brachten we daar een tijdje door omdat we op het terras van Momma’s iets dronken en uitrustten.

Van daaruit wandelden we op ons gemak Serenga uit en Jungola in om uiteindelijk in de Rimbula kas te belanden. Ook daar deden we het terras aan om te voorkomen dat we van uitdroging zouden omvallen. We kregen om de haverklap trouwens flesjes wakker aangereikt, die werden (gratis) uitgedeeld door het park aan het publiek en daar maakten velen natuurlijk ook heel graag en dankbaar gebruik van.

Met oponthoud door gesprekken met diverse bekenden onderweg vloog ook deze dag weer razendsnel om en toen we op zeker moment constateerden dat het al 17.45 was maakten we ons gereed om op te gaan naar Serenga, daar is het immers grotendeels te doen met de Summernights en om 18.15 is er de Leeuwenpresentatie, waarbij het spul meestal wel actief is. Eenmaal daar bleken die te slapen en liepen we dus vrij snel door. Al snel zagen we geen ‘kip’ en op het terras van Momma’s troffen we 1 andere gast, 1 vrijwilliger en 1 Wereldreiziger en 3 muzikanten en dus wij drietjes. Tja dan is het niet zo gemakkelijk gezelligheid te scheppen, zeker als ook de dieren amper vooruit te branden zijn en er dus op de savanne amper tot geen actie te beleven is. En dus besloten we maar er een eind aan te breien ipv tot sluit te blijven. In plaats van de geschatte 20.45 was ik dus om 19.45 thuis. Bij het verlaten van het park, wederom via het Meridianenpad door Nortica zagen we Vitus op een rots liggen en dus pakten we toch maar even weer onze camera’s ter hand. Bijzonder grappig was dat hij ons alle drie in het oog hield en ondanks dat we meters van elkaar af stonden gaf hij ons alle drie ruimschoots de tijd om hem te fotograferen, daar maakten wij uiteraard weer dankbaar gebruik van.
Kortom, klik op Vitus hieronder om de overige foto’s te kijken, de map bevat 100 deze keer.

WoW ~ Het gras van de buren…

Write on Wednesday
2-wekelijkse Schrijf-Uitdaging

~ Thema 10 juli 2019
~ Thema 7 augustus 2019 : “Irritant”

Wil je meer WoW’s lezen kijk dan eens bij: Nathalie

 

is altijd groener, althans zo gaat de spreuk.

Wij hebben nergens gras, behalve dan het onkruid dat erop lijkt.

Jaren geleden kocht ik een partytent. Ik kon toen niet tegen de zon en alhoewel ik nooit buiten zit bood die partytent een prima schaduwplek voor onze dieren en voorkwam bovendien dat de zon in de kamer scheen.

3 jaren geleden knapten man en ik de voortuin op, alleen de omheining lieten we staan want Bruin had daarvoor geen trekkracht meer.

Enige tijd later kochten man en ik andere auto’s.

Vorig zomer plaatsten we een nieuwe schutting, eentje die diverse vormen kent en ik zelf bij elkaar bedacht en uittekende zodat man met vriend het konden uitvoeren.

Nee, jullie mogen niet raden wat onze buren dit voorjaar tot dusver, vorig zomer en najaar hebben uitgevoerd.

In 1e instantie ergerde het me, mede omdat het in mijn jeugd bij mijn ouderlijk huis maar ook in man en mijn eerdere woonplaatsen gebeurde. Tot ik me realiseerde dat ik de enige ben daar last van had, wat ik hen niet gun. Nu glimlach ik erom, zij ‘t meewarig.

Herhalend afsluiten

3 november togen mijn meisje en ik naar Scheveningen naar de voorstelling van Lion King.
Voor ons een speciale avond want we hadden een ‘date’ met één van de liefste castleden die Jeans op ons pad bracht, Nigel Brown. In de pauze mochten wij achter de schermen voor een fotosessie en dat lieten we ons niet ontzeggen.

De cast van Lion King bevatte op zeker moment zelfs 5 ex-castleden van Jeans.
Naast Nigel Brown, namen Naidjim Severina, Gai Aikman & David Gonzales de hoofdrollen voor hun rekening. Nigel en Maarten Smeele maakten deel uit van de Swings. Nigel mocht met enige regelmaat de hoofdrol van Naidjim overnemen, zo ook in november dus.

Zaterdagavond laat kwam mijn meisje naar ons toe om bij ons te slapen.
Een dag eerder was haar vakantie begonnen en zoals altijd gaat een deel van haar vakantie op aan het leiding geven aan een groep lagere schoolkinderen tijdens de vakantie-spel-weken in haar geboorteplaats. Omdat wij vroeg wilden vertrekken bleek het dus handiger dat ze hier zou slapen dus hadden we aldus afgesproken. Gisterenmorgen dus vroeg uit de veren en na het optutten waren we klaar voor vertrek. Met onze armen vol dozen liepen we naar de auto en gingen we op weg. Onze eerste stop was in Delft, voor een fijn samenzijn met lieve blogster om haar iets te overhandigen:

Daarna verder naar Scheveningen dus. Ik had al dagen buikpijn, zó zag ik er tegenop.
Met de diep zittende teleurstelling van de vorige keer, had ik er echt geen zin in, maar ja, Nigels laatste voorstelling in Nederland missen wilde ik niet, dus deed ik onderweg al het mogelijke (tussen mijn oren) om me voor te bereiden. Eén van die dingen is ruim op tijd vertrekken zodat er geen haast toegepast hoeft te worden. Tegen 2-en stonden we in de rij voor de parkeergarage. Een parkeerwacht wees ons de weg naar een andere parkeergarage die wel vrij zou zijn maar dat was te ver lopen voor mij dus kozen we voor het blijven wachten, dat duurde een behoorlijke tijd want we moesten wachten tot er auto’s uit die parkeergarage kwamen zodat er weer plaatsen vrijkwamen.
Geruime tijd later zaten we op het terras voor de ingang van het Circustheater aan een drankje te genieten van het heerlijke weer. Daarbij mocht een koele versnapering natuurlijk ook niet ontbreken:

Uiteindelijk het theater maar in en met soort van oor- & oogkleppen op ons een weg banend door de mensenmenigte naar de voor ons bestemde ingang. Dat ging gelukkig goed en al snel namen we onze plaatsen in, op rij 1 (uiteraard) en in het midden dus voor onze benen alle ruimte *glimlach*.  Om ons heen allemaal jonge meiden in heftige emoties, zo herkenbaar als je jaar in jaar uit met ‘fans’ te maken hebt.
De voorstelling begon en de sfeer in de zaal was geweldig, veelvuldig gejoel, applaus en stromen van enthousiasme. Iedereen leek enorm betrokken bij deze voorstelling en haar castleden, die ook zelf absoluut niet vrij waren van de emoties noch tranen.
Totaal probleemloos (voor mij dan) verliep deze voorstelling en heb ik echt tot in mijn tenen zitten te genieten. Mijn misofonie bleek dus ook niet aangesproken te worden en tjonge jonge dat scheelt een slok op een borrel, wat zeg ik, een hele fles drank.

Nigel:

Gaia & Naidjim:

David:

Nou is het in Scheveningen (in ieder theater overigens) ten strengste verboden film- & geluidsopnamen te maken. In Scheveningen achten ze daar heel streng op en als ze je betrappen nemen ze je je camera af, of moet je je kaartje inleveren, of moet je de foto’s wissen voordat men je de zaal uitlaat.
Dit was de allerlaatste voorstelling in Nederland dus ik dacht: ‘ze kunnen me wat’.
Ik was overduidelijk niet de enige die zo dacht *grijns* want ik zal overal camera’s en telefoons tevoorschijn komen en foto’s maken.

Rafiki heeft in Afrika een goed doel opgericht om daar kinderen die niets hebben te ondersteunen… en Lion King Nederland draagt daaraan bij. Albert Verlinden kwam op de planken, bedankte iedereen en kon Rafiki extreem blij maken met een extra, grote, donatie en toen stroomden de tranen zo mogelijk nog veel harder.
De cast van Nederland heeft natuurlijk, zoals elke musical die lang draait, wel wisselingen ondergaan maar uiteindelijk stond iedereen die ooit meegespeeld heeft op het toneel.
Een geweldig afsluiter voor hen maar ook voor mij want ik kon deze keer probleemloos genieten van elke seconde van deze indrukwekkende musical, al was het alleen al vanwege al die schitterende kostuums die tot in het kleinste detail perfect zijn gemaakt.
Ook het hele technische verhaal van alles was tot in de puntjes uitgewerkt.
Natuurlijk was het muzikaal gezien gisteren niet perfect maar dat had ik verwacht en vond ik ook compleet logisch want ik geef het je te doen; 3 jaar lang een voorstelling spelen 6 a 7 keer per week… dat kan immers niemand zonder emotie.

Nigel gaat eerdaags naar Londen waar hij zijn Lion-King-castlid-zijn gaat voortzetten maar dan in de Engelse versie. Dit is natuurlijk een prachtig succesverhaal want hij zal daar niet alleen enorm van genieten maar ook weer veel leren, wat een schitterende uitdaging! Wat mij betreft uiteraard ook dik verdiend!!
Na de voorstelling liepen we terug naar de parkeergarage en omdat onze auto op de 1e vloer stond waren we heel snel weer naar buiten, meestal staan we ergens boven en duurt het eeuwen voor je weer buiten bent maar deze keer hadden we dus mazzel en met hetzelfde geluk als de heenreis, totaal probleemloos en relatief rustig op de weg ondanks het feit dat het vakantietijd en zondag is… kwamen we om 22.00 uur weer binnenvallen.
Ik wilde toen gelijk wel deze blog maken maar ik was compleet versleten dus ben, nadat Daphne weer richting Appelscha was vertrokken, mijn bed ingedoken.
Reed ik ‘vroeger’ probleemloos 100-en kms, is het nu voor mij op wenkbrauwen overleven, ik heb een bloedhekel aan autorijden ontwikkeld en ook aan afstanden. Vraag me niet hoe dat kan want dat weet ik echt niet maar ik ben blij dat Daphne haar rijbewijs heeft!!

Door te klikken op de bovenstaande foto open je het fotomapje dat 45 foto’s bevat.

1e Summernights 7.3

De 1e editie van Summernights is in volle gang, vandaag was het de 7e dag van in totaal 44 dagen en voor mij de 3e. Vanochtend, toen het park openging wandelde ik naar binnen om als eerste Johannes en Everdina te treffen met wie ik afgesproken had.
Everdina is een dame die heel mooie ansichtkaarten maakt met de foto’s die zij in het park maakt. Die wil zij graag verkopen zodat zij het KWF kan ondersteunen. Omdat Herman, Daniëlle en ik dat een prachtig plan vinden, en ook de kaarten heel erg mooi vinden, hebben wij haar op onze gezamenlijk blog die over Wildlands gaat, een pagina gegund waarop de kaarten getoond worden om haar met die verkoop te helpen.  Kijk maar eens!
Die kaarten zijn via die blog te bestellen maar dat mag natuurlijk ook hier bij mij.
Everdina had een stapel van elke kaart laten printen en met enveloppen erbij laten inpakken voor ons zodat wij die aan kopers kunnen overhandigen wanneer wij ze in het park ontmoeten. Aan het eind van de dag was ik er 14 kwijt *glimlach*.

Na een bakkie leut en gezellig geklets namen we afscheid van elkaar en ging ik het Kompasplein op om te wachten op mijn 2e date van de dag. Moos, (Monique) is net als ik een die-hard fan van het park en vertoeft er ook zo vaak ze kan. Haar date voor vandaag moest helaas afzeggen en mijn regulier gezelschap zou er ook niet zijn dus besloten we het samen te doen vandaag. Het was de 1e keer dat we met zijn tweetjes op pad waren en dat is toch een heel ander verhaal dan wanneer je deel uitmaakt van een grote groep. We hadden beiden de instelling, we gaan gewoon en zien wel hoe het loopt, als het niet gezellig is gaan we apart verder en is het wel gezellig blijven we samen. Het laatste bleek aan de orde en we hebben de grootste pret gehad, de dag vloog werkelijk in een bloedgang voorbij.
We troffen het enorm met het weer, écht zalig. Ook qua drukte viel het best mee al mag het park vandaag zeker niet klagen over de bezoekersaantallen.
We hadden tal van ‘lucky moments’ waardoor we dus ook tal van ‘lucky shots’ mochten maken en ik heb zelfs een aantal keren iets gefilmd met mijn foon.

Op Nortica hadden we bezoek… nou ja bijna dan… de boomstammenschutting die een afscheiding vormt tussen Nortica en Serenga bevatte een toeschouwer die over de rand gluurde. Alhoewel het diertje heen en weer ging en duidelijk volop in beweging was, bleek hij toch niet de sprong te durven en bleef dus op zijn eigen terrein. Doorlopen maar, eerst langs de Zeehonden en toen naar de Uilen, vandaar door naar het deel waar je onder water kunt kijken, dat leverde deze keer geen succes op dus hoppa naar boven. Daar werden we volop getrakteerd op IJsberen die in het water dolden terwijl ze hun magen vulden met de visjes die ze telkens opdoken, oppeuzelden om de volgende van de beneden te gaan ophalen. Met name Nela en Lilly waren daar volop mee bezig.

Via de doorsteek, het Meridianenpad, staken we over naar de Serenga. Even snel onder water kijken bij de Nijlpaarden maar dat was deze keer niet zo interessant want die lagen in een rijtje dominostenen tegen elkaar aan te slapen. Verder maar naar de Leeuwenberg, ook hier allemaal de effecten van Klaas Vaak, verder dus maar. De Nellies opzoeken, Moos had hen nog steeds niet kunnen fotograferen. Ook dat feestje ging niet door, hun verblijf stond wel open maar ze lagen eveneens in dromenland en kwamen niet naar buiten. Inmiddels hadden we al tal van stappen gezet en werd het de hoogste tijd voor wat rust in de benen en wat vloeibare vulling van de maag. Op het terras bij Momma’s kun je heerlijk zitten, je kijkt over de Savanne en dat is puur genieten, al zou ik daar van ‘s ochtends tot ‘s avonds, van open tot sluit, moeten zitten dan zou ik dat absoluut geen straf vinden. Zeker vandaag niet want de Impala’s hebben 5 jongen gekregen de afgelopen weken en laten die 5 nou lekker bij elkaar zijn gaan liggen?!

Na geruime tijd strekten we onze lijven weer in de verticale versie en gingen op weg naar de uitgang, van Serenga dan wel uiteraard, en in het Dogondorp had ik deze keer geluk. Ik aasde al een hele tijd op goede foto’s van Kiboki en Kivulo, 2 ezels. Omdat ik bezig ben op die andere blog met pagina’s over de dieren maar ik telkens niet de goede foto’s had kon ik dat nog niet aanvullen, dat kan ik nu dus wel gaan doen, ergens de komende dagen.

Weer enige tijd later verlieten we Serenga en gingen op weg Jungola in. We hadden inmiddels al weer trek opgebouwd en vooral zin in ijs, dus hoppa linea recta overal aan voorbij, eerst de Kas in naar de ola-toko voor dat ijsje. Die viel er natuurlijk ook zeer smakelijk in. We maakten ons rondje door de kas op ons gemakkie al maakten we daar dan niet zo heel veel foto’s. Wel nog even langs Eelco die vandaag de rol van Jungle Jim op zijn agenda had staan en hij toonde ons een aantal van zijn huisdieren, waaronder de Reuzen Agaatslak en de Miljoenpoot.

En nee de Miljoenpoot heeft geen miljoen pootjes, maar ‘slechts’ 256. (Je zult toch maar 256 voeten moeten wassen voordat je ‘s avonds je bed instapt…)
Mario had ons natuurlijk gespot maar ja, ik was met ander gezelschap dan gebruikelijk. Misschien is het suggestie, misschien ook niet, ik kreeg dit gezicht voor mijn lens:

Eenmaal weer buiten troffen we het wederom want de jongste Olifantenbullen gingen zwemmen met één van de moeders. Dolle pret natuurlijk. We liepen verder de bocht om en belandden op het terras van Mr. Layos, in de schaduw deze keer want Moos had het heel erg warm. (ik niet, vind die hitte zalig tegenwoordig, man wat een feest) En daar zaten wel even later te smullen van een grote bak friet met speciale topping. Je kunt kiezen uit 6 varianten en het is om van te watertanden zo lekker!!

Mekong (boven) zwaaide ons uit en Gonzo (onder) nam ons van hem over, zij het maar matig geïnteresseerd in ons *grijnsss*. Ja dus, weer Nortica in, zouden we nog een mazzeltje bij de Zeehonden hebben, of bij de IJsberen? Jammer helaas pindakaas, maar dat ‘verlies’ werd goedgemaakt door een aantal Californische Zeeleeuwen…

dan maar weer de doorsteek door want het liep al tegen zessen en om 18.15 is de presentatie op de Leeuwenberg, die wilden we niet missen want we weten onderhand dat het spul dan echt niet blijft liggen slapen, Klaas Vaaks zand is dan echt wel uitgewerkt. Dat dat geen slecht idee was bleek al snel want Zuna en Kimani waren aan het dollen en zo doende konden we daar mooie foto’s van schieten.

Na geruime tijd wandelden we verder want de volgende presentatie was bij Momma’s om 19/15. Die gaat dan over de Savannedieren waarna ze allemaal hun stallen ingaan. Een ideale kans om alle dieren te fotograferen omdat ze bijna op aanraak-afstand dichtbij komen staan terwijl ze wachten op het hek dat open moet gaan.

Emily:

Gus:

Elena:

Zahra

Toen liep het al tegen 8-en. Ja echt waar. Vanaf 10 in het park zijn… en er om 20.00 uur nog zijn…. en dan?
Dán je realiseren dat je niet eens alles hebt gezien!!!
We zijn NIET in de Vlindertempel geweest… we hebben ook geen shows onderdak gezien… Goh!!!


(pssttt…. daar heb je die twee alwéééérrrrr)

Via het Dogondorp op naar de uitgang. We moesten ons zelfs nog een beetje haasten ook want anders zou Moos haar bus missen. Tja, ik moest ook nog tanken want anders zou ik zelf ook niet eens thuis kunnen komen. Ik tank (bijna) altijd in Emmen (of in Duitsland als ik daar ben) omdat het veel te veel scheelt in de portemonnee. Niet een paar cent maar snel al een paar dubbeltjes, zo ook vandaag, maar liefst 25 cent met de prijzen in de stad waar ik woon. Ik had wel tegen Moos gezegd dat als zij de bus zou missen ik haar naar huis zou brengen. Ik vertik het namelijk om een vrouw alleen bij een bushalte achter te laten en aldus geschiedde want die bus haalde ik inderdaad niet. Dus tufte ik enige tijd later Assen voorbij en weer een tijdje later in Groningen van de weg af te gaan en haar te droppen voor ik terugkeerde.

Een zéér geslaagde dag. Prachtig weer. Mooie momenten met de dieren, leuke gesprekken onderling maar ook met vele andere bekenden. Een lijf dat volop in de meewerking zat vandaag, zowel fysiek als mentaal. Kortom, totaal niets te klagen. Eenmaal thuis zat ik op de bank met koffie en voelde me nog fit ook, althans, tot aan mijn enkels dan want mijn voeten hadden echt zo iets van: “wij doen niet meer mee voor de rest van de dag”.. nou dat mag dan ook wel *glimlach*, al moeten ze straks nog wel enige beweging leveren om de trap naar boven te bestijgen om vervolgens mijn bed in te duiken natuurlijk.

Kimani hierboven geeft het aan, deze dag was goed maar we zijn er wel klaar mee, morgen weer een dag. Nieuwe dag nieuwe kansen, we gaan het zien wat de dag zal brengen. Hoogstwaarschijnlijk een dag op de bank met mijn veestapel. Man gaat klussen bij de boogschietvereniging en ik pak een rustdag want zondag ga ik heel de dag op stap met mijn schoonmeisje en gaan we lunchen met één van de leukste en liefste blogsters die jullie allemaal wel kennen, daarover schrijf ik dan later wel weer.
Klik op Kimani om het foto-album te openen dat deze keer maar liefst