Archief van
Maand: juli 2019

Karel

Karel

Vandaag 4 jaar geleden kwam het zó bevreesde bericht…
Jij was niet meer…

Nu 24 dagen geleden zou je 70 geworden zijn en had ik je met liefde een baal salmiaklolly’s overhandigd.

Ik wou dat er post-engelen waren dan zou ik je die baal laten bezorgen!

Ik mis do, tsjokke tút, dyn Marie.

Laat me troosten door Nigel, die dit speciaal voor jou zong:

Krachtig – Zwak

Krachtig – Zwak

Foto-Uitdaging Tegenstelling
~ Thema 30 juli 2019

~ Gestart op 01 maart 2011
~ Thema 6 august: Thuis-Uit

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter



(Dat het werken met dieren nooit geheel veilig is weten en snappen we allemaal wel toch? Dat je zelfs als geroutineerde dierverzorger constant niet 100 maar 200% alert moet zijn klinkt ook wel logisch, ook al is de band die je met het specifieke dier hebt nog zo groot.
In januari 2016 ging het bijna fout toen men in Emmen Neushoorndame Zahra  wilde verplaatsen van het oude naar het nieuwe park.
De beelden gingen de wereld over en iedereen kon zien hoe Zahra’s verzorger zich zo snel hij kon uit de voeten maakte maar hij wel even heel spannende seconden beleefde.
Zahra werd geboren in Safaripark Beekse Bergen in 2009 en kwam in 2012 naar Emmen, daar is ze nog steeds en maakt ze deel uit van een groep van 4 neushoorns. We hopen uiteraard op nakomelingen van Zahra of Elena met Gus, dekkingen zijn er al heel veel geweest dus we wachten in spanning nieuws dat komt af… en indien er een kleintje komt heeft het gelijk al 2 tantes want Emily is er natuurlijk ook nog. )

Hoe gaat ‘t met

Hoe gaat ‘t met

Mijn maandagmeneer:
De afgelopen weken kreeg ik een (groot) deel van mijn vrijheid terug want mijn mantelzorgtaken voor mijn maandagmeneer zijn per afgelopen zaterdag gestopt nadat hij verhuisde van een revalidatie-instelling waar hij sinds 23 april vertoefde na een zoveelste val die wederom goed afliep gelukkig. Hij heeft nu een definitieve vast plaats in een zorginstelling omdat hij niet meer alleen kan zijn en rondom de klok zorg behoeft.
Al met al heeft hij het nu natuurlijk veeeeeeel beter maar hij ziet dat zelf niet zo en zijn emotionele beleving raakt mij vanzelfsprekend enorm. Hij was ook ongerust dat ik dan niet meer zou komen, die ongerustheid kon ik deels wegnemen, ik zal het hem dus moeten bewijzen door gewoon vaak te komen *glimlach*.

Mijn (v)echtgenoot:
Zijn 2e knie-operatie op 15 januari heeft veel meer aan ‘narigheid’ gebracht dan hij op voorhand verwachtte en ook nu wenst te erkennen (hoezo eigenwijs *grijns*).  Zijn humeur heeft daar behoorlijk onder geleden de afgelopen maanden. Niet zo vreemd natuurlijk want pijn negeren kan hij heel goed en doordraven ook. Dat zijn knieën roet in het eten gooiden was wel een enorme pil om te slikken. De laatste 2 a 3 weken lijkt het echter beter te worden, hij krijgt energie terug en kan weer iets meer. Het gaat langzaam en zal zijn tijd moeten hebben. Jarenlange overbelasting en de gevolgen daarvan werk je uiteraard niet weg in een paar maandjes. Zijn hart is daarentegen wel helemaal oké en ook zijn suikerziekte is ‘verdwenen’…. raar maar waar. Hij blijft uiteraard wel onder controle want met hoge bloeddruk en cholesterol en aanverwante zaken moet je niet spotten. Het ouder worden levert zo het eea op natuurlijk al is het voor hem wel ‘vreemd’ iets te willen maar (nog) niet (meer) te kunnen en te beseffen dat hij de 60 voorbij is.

Onze jeugd:
Die wonen inmiddels 7 weken op zichzelf en hebben het prima naar hun zin. Zoals ieder stel dat begint onder eigen dak moeten ook zij ontdekken wat ze precies willen, hoe ze het precies willen en hoe dat ingevuld moet gaan worden gezien hun variërende werktijden. Voor zover ik daarover kan/mag oordelen gaat het ze goed af. Afgelopen vrijdag was er dan wel even een verdrietig moment want terwijl Daphne in haar geboorteplaats vertoefde kwam Bastiaan ‘s avonds laat thuis van zijn werk en trof Ace, hun konijn, levenloos aan op het kleed in de woonkamer.  Zijn leeftijd (ruim 8) en de enorme hitte van de afgelopen dagen zijn kennelijk teveel geweest.  De plannen waren er al, maar worden nu ietwat vervroegd, om binnenkort naar het asiel te gaan en 2 poezels te halen. In het asiel in Beilen zitten maar liefst 300+ kittens door veel dumpingen, maar ook veel volwassen dieren dus de keuze is reuze en een keus maken zal dan ook vast wel lukken.
7 weken dus ook dat wij weer met zijn 2-en hier wonen en gelukkig verloopt dat probleemloos en is er van het ‘lege nest syndroom’ totaal geen spoor. Man vindt eigenlijk altijd alles best en neemt alles (letterlijk) zo het komt en gaat en ik geniet van de rust en vooral het veel minder werk aan opruimen en schoonmaken *glimlach*.

Onze veestapel:
Vanyar
als laatste aanwinst doet zijn raskenmerken volkomen eer aan. Dartelen als een jong kalf dat voor het eerst gras onder zijn voeten voelt is het uitlaten altijd weer een feestje en in huis is hij de clown met hoofdletters. Een échte puber, die de 20e jl, 2 werd en nog wel het eea aan- & afgeleerd moet krijgen maar daar hou ik me nu niet mee bezig want daarvoor is het veel warm.
Brego werd afgelopen 2 juli 11 en wordt al een aardig oud baasje, op één eigenschap na zijn alle nare eigenschappen die hij had toen ik hem uit het asiel haalde verdwenen. Met zijn leeftijd komen de ongemakken, heel af en toe wil hij zich nog wel even laten verleiden tot een dolletje maar dat houdt dan al snel weer op omdat het hem vermoeit.
Precious, (20-8 wordt zij 16) is al een oude dame. Ze ligt de hele dag in de keuken in het hoekje op het aanrecht te slapen. Heel af en toe hobbelt ze de woonkamer in, komt dan even wat knuffels halen en verdwijnt weer de keuken in. Tegen etenstijd gaat ze heen en weer lopen over onze inductiekookplaat, die dan begint te piepen. Soort van alarmklok om ons eraan te herinneren dat we de benen in moeten en de bakjes moeten vullen.
Bilbo, (4-8 wordt hij 5) is de knuffelkont annex babbelaar én niet te vergeten veelvraat. Hij lust werkelijk alles, zodra één van ons ook maar iets eetbaars in de handen heeft is hij er als de kippen bij.
Pippin (3-9 wordt hij 6) gaat zijn eigen gang, geheel onverstoorbaar. Komt af en toe een knuffel halen en is aanwezig als hij wil eten. Is hét deel van onze veestapel waarover we onze benen kunnen breken als we niet oppassen want hij gaat op de gekste plekken liggen die je maar kunt verzinnen, vooral als je zelf in beweging bent. Bijv. als ik aan het stofzuigen ben draait hij om mijn voeten heen en/of tussen mijn voeten en de stofzuiger, of boven precies daar waar ik lopen moet om de was op te hangen.
Merry  (3-9 wordt zij 6) De meest ongenaakbare van het hele stel. Heel af en toe komt ze je even gedag zeggen, dan mag je haar een paar keer aaien en hoppa weg is ze weer. Het enige moment waarop wij, mochten we het al vergeten zijn, ontdekken dat zij over forse stembanden beschikt, is rond etenstijd. Uitslapen is er écht niet bij *grijns*.

En verder… inmiddels ruim 2 jaar aan de CBD en overige medicatie-vrij, een wereld van verschil. Heel af en toe nog een beetje morfine om al te heftige pijn te dempen als ik me weer eens fysiek teveel heb ingespannen maar dat is het dan ook. Mijn voeding is weer een beetje uitgebreid zij het dan matig om herhaling te voorkomen. De verboden productenlijst is ingekort en ik heb escape-pilletjes voor als ik wil zondigen die prima werken en ik weet nu welke producten ik echt niet moet aanraken tenzij ik binnen 10 seconden op kamer 100 wil dubbelklappen van buikpijn, ervaring is de beste leermeester of niet dan?!  Het maakt het uit eten gaan wel een heel stuk lastiger maar alles went en ik prijs me gelukkig in de zin van dat ik dat toch al nooit een leuke activiteit vond dus het al zelden deed en nu dus ook heus niet mis.  Heb veel (af-aan-)-geleerd, zeker de laatste 3 jaar en die lijst van ervaringen is nog lang niet vol dus ik kijk uit naar verdere invulling.
Niets te klagen noch wensen -op 1 grote wens na die ooit nog wel eens vervuld zal gaan worden en wanneer dat dan is zie ik vanzelf wel, lig niet wakker van het feit dat het nog niet vervuld is-.

Hakuna Matata

Hakuna Matata

Met Lion King beginnen en er ook mee stoppen… dat is het teken waarin de afgelopen week stond. Zaterdag voor een week begon de vakantie van mijn schoonmeisje en voor het 8e jaar op rij startte zij ook die dag de week van Vakantie-Spel-Week in haar geboorteplaats, de 60e editie alweer overigens! Een extra feestelijke week dus voor de organisatie waar zij eentje van is. Ieder jaar weer, gedurende een paar weken in de zomer, worden kinderen van basisscholen telkens een week vermaakt en dat is wel dé week in het jaar waar Daphne iedere keer weer naar uitkijkt. Aan het eind van die zaterdag stapte ze in de auto en kwam naar ons toe om hier te slapen zodat we de volgende ochtend geen gehaast zouden hebben en op tijd in Delft en later in Scheveningen zouden zijn voor de musical The Lion King.
De allerlaatste voorstelling in Nederland, die wilden we niet missen natuurlijk en al helemaal niet om wille van de 4 castleden die ooit in Jeans zaten; David, Naidjim, Gaia en Nigel.

Het was alleszins een schitterende dag die zondag en onderweg terug hadden we het erover hoe Daphnes vakantie begon en toen, bijna tegelijkertijd eigenlijk, kwam het idee om de week ook met Lion King af te sluiten, de film dan die sinds kort in de bioscopen draait. Nou is een bioscoop voor mij altijd weer een hele uitdaging dus ik ga zelden en als ik al ga moet het wel echt een film zijn die ik niet wil missen.

Gisterenmiddag laat kwam Daphne wederom hier binnenvallen en na het eten stapten we de auto in en tuften we naar de bios hier in de stad.  De film overtrof al mijn verwachtingen en de laatste voorstelling nog vers in mijn geheugen, de muziek (en teksten die ik bijna woord voor woord ken) maakten de emotionele beleving alleen maar groter. De techniek die gebruikt is is werkelijk fantastisch, filmmakers kunnen écht wel wat met de hedendaagse middelen! Regelmatig natte ogen, brokken in de keel en een wurggreep in de maagstreek dus. Ik ben niet het type die een film meermalen bekijkt in een bios, als hij al echt de moeite waard is koop ik hem wel zodra hij uitkomt en kijk ik hem thuis, dat gaat bij deze film ook zeker gebeuren. Kortom… zowel de musical als de film zijn zeer zeker de moeite waard, zeker als je Disney-fan bent (waartoe ik mezelf toch niet schaar eigenlijk) en/of van dieren houdt zoals ik dus wel doe.

Eenmaal weer thuis dronken we nog wat en ging Daphne terug naar haar eigen stekkie, onze heren waren beiden aan het werk, die van mij zou pas de volgende ochtend thuiskomen en die van haar aan het eind van de avond. Aangezien het nog licht was en een stuk koeler besloot ik in de tuin te gaan werken en ruim 2 uur later had ik de gft-kliko vol en zag onze achtertuin er stukken beter uit. Nu moet ik alleen nieuwe groeisels gaan kopen en poten maar daar wacht ik even mee tot de hitte voorbij is natuurlijk.

Natte ogen

Natte ogen

Zing-ZO 

~ Limerick op Zondag

~ Gestart op 29 januari 2012

~ Zondag 28 juli 2019 –

/   Zing mee met  ANNEMARIE & jou?

 

Bekend met het contactlens dragen?
En het gevolg van hete dagen?
Droger wordend zand
stuift naar elke kant.
Of dat jeukt hoef je niet te vragen.

Manoa had jeuk in dat oogje
en boog toen zijn slurf in een boogje.
Waarom hij dat deed?
Misschien last van zweet?
Hoe dan ook, hij natte het droogje.

Al snel weer het dartele ventje.
Voor volksvermaak een waar talentje!
Rent tetterend rond
of rolt op de grond,
zijn groet aan ons is hét presentje.

Contrast

Contrast

Schaap Creëert – Schrijfuitdaging  – – – Gestart: 29 september 2018 – – –
Opdracht: max 300 woorden met thema van 27 juli 2019 :  Schrijf-Uitdaging nr. 18 

*=aangeboren hersenletsel
*=niet aangeboren hersenletsel

Als je aan de buitenkant “Hollands Glorie” uitstraalt gaat menig mens er gevoegelijk vanuit dat jij ‘normaal’ bent en als je dan ineens ‘abnormaal’ doet zet men je gelijk in één of ander hokje en in veel gevallen wijst men je dan af, veroordeelt je en wat al niet meer aan narigheid gebruikt word omdat men in de meeste gevallen het contrast niet begrijpt (noch er de moeite voor wil doen na te vragen in een poging het te willen begrijpen).

Of je nou bij de groep AH* behoort of de groep NAH**, volgens de algemene stelling spoor je niet en is het advies in veel gevallen “blijf maar bij die persoon uit de buurt want die is niet normaal”. (Wat de definitie van normaal is laat ik hier even in het midden…) Feit is dat jij als lid van één van die 2, of allebei, groepen, in contrast bent met die ander. (Als je het nou zo puur mogelijk bekijkt… ken jij 2 mensen die gelijk zijn? Is niet ieder mens in contrast met de eerste de beste volgende?)

Mijn -zegeningen- vormen een behoorlijke lijst. De lijst van medicaties en therapieën die ik sinds mijn 10e daarvoor heb geslikt, ingespoten en over me heen heb laten komen is tig keer zo lang.  Mijn -zegeningen-  hebben me ook veel opgeleverd en daar ben ik tegenwoordig heel dankbaar voor.

Ondanks mijn ‘zo lang als ik me kan heugen’ eenzaamheid en het ‘niet hier horen noch passen, waarom ben ik hier, wat doe ik hier’ heb ik het nu prima naar mijn zin en ben ik tevreden met,( én ja soms zelfs trots op), mijn ‘contrast in optima forma’ zijn.

Een mooie dag

Een mooie dag

~ Zwijmelen op Zaterdag *349*

~ Gestart bij Marja op 17-11-2012
~ Voortgezet (miv 261) bij Trees op 11-11-2017
~ Voortgezet hier (miv 348) op 20 juli 2019.

Waarmee ga jij ons vandaag laten opspringen en mee dansen of heerlijk achterover laten leunen om met de ogen dicht bij te zwijmelen?
Ik leg graag mijn oor bij jou te luister dus zingt en/of musiceert u maar:

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

Allereerst wil ik even benoemen dat dit de 350e editie is!
Dát hebben we toch maar mooi even voor elkaar gebokst met zijn allen.

Vandaag zit ik in de klassieke hoek en de aanleiding daartoe is mijn favoriete tv-vermaak, oftewel het bekijken van crimi’s.  Het allerliefste kijk ik naar de Britse met op de 2e plek de Scandinavische. Mijn nr. 1 is Morse alhoewel ik me toch niet een Morsonian noem.
De laatste tijd wordt Morse weer herhaald en inmiddels zitten we alweer in seizoen 5.
Eén van de kenmerken van die detectiveserie is de klassieke muziek, die overigens doorgevoerd werd in de spin-offs, Lewis en Endeavour. Sterker nog, je ziet, beter gezegd: hoort, zelfs dat exact dezelfde muziekstukken zowel in Morse, als in Lewis als in Endeavour gebruikt zijn. Exact dezelfde dan, muziekstuk, arrangement en uitvoerder.
Eén van die stukken is van Puccini uit  Madame Butterfly. “Un bel di vedremo”.
Puccini was enerzijds verre van een gemakkelijk tevreden stellen mens maar anderzijds bleek zijn doorzettingsvermogen ook winstgevend want na lang lang lang strijden kreeg hij toch de erkenning die hij verdiende.
Van dit specifieke stuk zijn natuurlijk tal van uitvoeringen te vinden, alle groten en kleineren der aarde hebben het gezongen… mijn keus viel deze keer op een dame met ongeveer dezelfde karaktereigenschappen als Puccini

Madame Butterfly’s aria Un bel di vedremo verhaalt:
De Amerikaanse luitenant B.F. Pinkerton verblijft in Nagasaki. Om de tijd te verdrijven trouwt hij het jonge meisje Cio-Cio-San (Butterfly). Veel denkt hij er niet bij na, want het Japanse recht maakt het mogelijk om zonder veel poespas en op ieder gewenst moment weer uit het huwelijksbootje te stappen. Schroom of spijt lijkt hij dan ook niet te voelen als hij kort na de bruiloft terugkeert naar Amerika.
Inmiddels zijn drie jaren verstreken.
Butterfly heeft zich in tegenstelling tot Pinkerton volledig aan haar interculturele huwelijk gewijd. Haar hartsvriendin Suzuki probeert haar duidelijk te maken dat ze Pinkerton niet terug hoeft te verwachten, maar Butterfly dient haar van repliek met een kleurrijke, opgewonden beschrijving van de terugkeer van haar echtgenoot, ‘Un bel dì vedremo’.
Op ‘un bel dì’, een mooie dag, zal ze rook aan de horizon van de zee zien en dan zal het marineschip van Pinkerton arriveren, zingt Butterfly. Ze zal in haar huisje op de heuvel op hem wachten. En als hij komt, zal ze zich verstoppen. En dan zal hij haar met koosnaampjes roepen. “Piccina, mogliettina, olezzo di verbena.” De namen die hij bij hun laatste treffen gebruikte.
(Puccini schildert in de aria een schitterend beeld van een meisje dat heilig overtuigd is van de liefde tussen haar en haar man. Het feit dat je als toeschouwer allang doorhebt dat de toewijding niet wederzijds is, geeft die naïviteit echter een buitengewoon navrante onderlaag. Je voelt dat het helemaal fout zal gaan. Ook dat heeft Puccini prachtig in de muziek verwerkt. ‘Un bel dì vedremo’ groeide uit tot de bekendste aria uit Madama Butterfly en één van de bekendste aria’s uit het concertrepertoire voor sopranen.)

1e Summernights 12.4

1e Summernights 12.4

Vandaag de 12e dag van de 1e Summernights, voor mij de 4e.
Gisteren sprak ik af met 2 andere die-hards en vanochtend troffen we elkaar bij de bushalte om samen het laatste stukje te reizen vanaf hun bushaltes tot aan de plek in de parkeergarage waar ik mijn auto parkeerde. In het donker, dus lekker koel, heerlijk vooruitzicht voor aan het einde van de dag toch?!  Zo gingen we met zijn drietjes op pad, 1 50+er, 1 40+er en 1 16-jarige. De parkeerplaatsen stonden veel voller dan we alle drie verwacht hadden dus dat verraste ons wel. Ook in het park was het dus drukker dan wij verwacht hadden, die drukte verdween al gauw want na een uur of 2 verdween iedereen en stroomde het park leeg, we liepen meters en meters zonder iemand tegen te komen, nou ja mensen dan natuurlijk want de dieren waren er natuurlijk wel en alhoewel sommigen erg loom waren, logisch, leken anderen daarentegen totaal geen last van de warmte te hebben. We deden als eerste Nortica aan, alhoewel het daar vaak heel koud/fris is heeft de warmte daar uiteraard nu ook haar slag geslagen maar de dieren vermaken zich optimaal.

De nieuwste aanwinsten: zeehonden, Vitus (m, boven) & Tyra (v, Onder)

Via het Meridianenpad staken we over naar Serenga, daar was het wel een lome bedoening en ons rondje kostte niet zoveel tijd als normaal maar toch brachten we daar een tijdje door omdat we op het terras van Momma’s iets dronken en uitrustten.

Van daaruit wandelden we op ons gemak Serenga uit en Jungola in om uiteindelijk in de Rimbula kas te belanden. Ook daar deden we het terras aan om te voorkomen dat we van uitdroging zouden omvallen. We kregen om de haverklap trouwens flesjes wakker aangereikt, die werden (gratis) uitgedeeld door het park aan het publiek en daar maakten velen natuurlijk ook heel graag en dankbaar gebruik van.

Met oponthoud door gesprekken met diverse bekenden onderweg vloog ook deze dag weer razendsnel om en toen we op zeker moment constateerden dat het al 17.45 was maakten we ons gereed om op te gaan naar Serenga, daar is het immers grotendeels te doen met de Summernights en om 18.15 is er de Leeuwenpresentatie, waarbij het spul meestal wel actief is. Eenmaal daar bleken die te slapen en liepen we dus vrij snel door. Al snel zagen we geen ‘kip’ en op het terras van Momma’s troffen we 1 andere gast, 1 vrijwilliger en 1 Wereldreiziger en 3 muzikanten en dus wij drietjes. Tja dan is het niet zo gemakkelijk gezelligheid te scheppen, zeker als ook de dieren amper vooruit te branden zijn en er dus op de savanne amper tot geen actie te beleven is. En dus besloten we maar er een eind aan te breien ipv tot sluit te blijven. In plaats van de geschatte 20.45 was ik dus om 19.45 thuis. Bij het verlaten van het park, wederom via het Meridianenpad door Nortica zagen we Vitus op een rots liggen en dus pakten we toch maar even weer onze camera’s ter hand. Bijzonder grappig was dat hij ons alle drie in het oog hield en ondanks dat we meters van elkaar af stonden gaf hij ons alle drie ruimschoots de tijd om hem te fotograferen, daar maakten wij uiteraard weer dankbaar gebruik van.
Kortom, klik op Vitus hieronder om de overige foto’s te kijken, de map bevat 100 deze keer.