Aangeboren ~ Leven

Schrijfveren
Thema van donderdag 30 mei & vrijdag 31 mei 2019.

In deze schrijfveren-editie voeg ik het thema van vandaag 30 mei: “Trillend van aangeboren ergernis”, samen met het thema van morgen 31 mei: “Ik was toe aan een ander leven”.

Menigmaal stond ik op het punt dat door velen verfoeid wordt, een punt ook waarover de meningen zo verdeeld zijn dat ze haaks op elkaar staan. De laatste keer dat ik op dat punt stond was begin 2016. In tegenstelling tot alle voorgaande keren begon ik niet die weg te bewandelen maar stapten mijn voeten de weg naar de huisarts. -Trillend van aangeboren ergernis- Uitleg was niet nodig, ze zag aan mijn ogen hoe laat het was en zonder onnodige woorden zei ze dat er iets ‘nieuws’ was en dat dat voor mij wellicht een goed startpunt zou zijn. De dag daarna al zat ik tegenover een meneer die kennelijk al goed door de huisarts was voorbereid. De enige vraag die hij stelde was: Wil jij zo leven als dat je tot dusver deed?
Nee! Duhuh!!! -Ik was toe aan een ander leven-Waarop hij antwoordde: “waarom doe je het dan?” Doodgemoedereerd alsof hij bijv. vroeg of er nog boodschappen moesten komen ofzo. Ik keek hem sprakeloos aan, compleet verbijsterd. (Het lukt maar zelden iemand mijn ratel tot stilstand te brengen.) Na enige minuten stamelde ik iets in de trant van: Ik heb niet geleefd, ik ben geleefd, het is nu tijd een ander, mijn, leven te starten. Dat was het begin van de ommekeer. Er volgden één op één sessies en groepssessies en veel huiswerk, heel veel huiswerk die die 1e cursus “Voluit Leven” met zich mee bracht. Aan het eind ervan wist ik al dat ik nog niet genoeg handvatten had omdat ik veel moest afleren maar zeker ook aanleren en dus schreef ik me in voor “Het leven is van mij”; de vervolgcursus die op ongeveer dezelfde wijze werd uitgevoerd. In de 1e maand van die 2e cursus ‘wist’ ik dat niet wist wie ik was én dat als ik al iets wilde bereiken ik eerst maar eens moest zien te ontdekken wie ik nou werkelijk was. Dus hoppa terug naar de huisarts, de psych, het ziekenhuis en diverse specialisten. Ik kreeg overal nul op mijn rekest maar ik was onvermurwbaar. Ik wist wat ik wilde en niemand zou me tegenhouden. -Ik was altijd tegengehouden, aan banden gelegd, alles werd voor mij bepaald etc en dat moest maar eens afgelopen zijn. In de optiek van velen heet zoiets misschien ‘eigenwijs’ maar in mijn optiek niet. Er moest een ommekeer komen en des te rigoureuzer des te beter.- Het gevolg was een cold turkey stop met alle medicatie. Ik sloeg de waarschuwingen in de wind en werd voor ‘gek’ verklaard. Dat vond ik zelf overigens wel hilarisch want gekker dan mij tref je er geen, zei ik altijd. In de euforie van de 1e dagen voelde ik me de koning te rijk en mijn wilskracht groeide tot enorme proporties, tot die terugvallen begonnen te komen. Toch… was ik niet van plan van de gekozen weg af te stappen, “ik ben iets begonnen dus ik maak het ook af…” zei ik vastberaden, mede door de overtuiging dat ik niets te verliezen had maar juist alles te winnen.
In die periode begon Anita over CBD. In 1e instantie weigerde ik dat heel resoluut want toch weer aan de medicatie? Toch weer het risico aangaan van een medicijnverslaving? Geen haar op mijn hoofd, écht niet. Maar ja, als iemand mij tot iets kan bewegen is het Anita wel en zij hield vol tot ik op zeker moment bezweek. Op dat moment zaten we in de auto dus Anita gooide het stuur om bij de eerstvolgende bocht, daarmee ook gelijk de plannen voor die dag wijzigend maar dat is even terzijde, en even later stonden we voor een zekere winkel die een groot reclamebord voor de deur had staan van die CBD. Ik weifelde maar kreeg prompt een duw in mijn rug, werd bij de arm gepakt en de winkel in gesleurd en weer even later stond ik buiten met een klein flesje met een goedje daarin dat meer dan één uur in de wind stonk. Dat was 15 juni 2017.
De eerste dagen was het een kwestie van uitvogelen… hoe neem ik dat goedje in, neem ik er iets bij of niet en zo ja wat dan, wanneer neem ik het in etc etc. Al snel ontdekte ik dat het mij het beste lag ‘s ochtends 2 druppels te nemen en ‘s avonds ook 2, zo om de 12 uur zeg maar. Er iets bij eten en drinken doe ik als ik er zin in heb, en zo niet dan niet, dat maakt verder geen verschil. Wat de effecten waren in het begin en wat ze tegenwoordig zijn heb ik al een aantal keren beschreven.

Veel mensen geloven nog steeds heilig in dat dat wat een arts/specialist voorschrijft het enige juiste is. Is natuurlijk prima als jij daarvoor kiest maar indien je toch ‘nodig’ het roer om moet gooien… luister dan naar jezelf, volg je hart, niemand kent jouw lichaam, jouw zijn, beter dan jijzelf! Laat je niet gek(ker) maken dan je al bent. We zijn allemaal mensen, maar daarmee houden de overeenkomsten ook op. Ieder mens is uniek, diens lichaam en geest ook. Ook al heb je dezelfde ziekte als een ander, de impact ervan is verschillend. Hetzelfde geldt voor medicatie. Wat voor de één een wondermiddel is, is dat niet per definitie ook voor de ander. De witte jassen en geitenwollensokken weten veel maar niet alles! Kom uit het hol waar jij of jezelf hebt ingestopt of hebt laten instoppen!

Ik tril nog maar heel zelden van aangeboren ergernis! ~ én ~ Ik heb een ander leven!!

Verbroken sloten

Bizar!
Een woord dat nooit tot mijn vocabulaire hoorde maar ik mezelf de laatste 2 jaar bijna toch met regelmaat hoor zeggen.

Juni 2017 begon ik met de CBD en enkele weken daarna stopte ik met alle medicatie voor met name mijn psychische gesteldheid. Gaandeweg verdween ook de medicatie voor mijn lichamelijke gesteldheid. Nou heb ik al wel vaker de lofzang over dat goedje afgestoken maar toch ben ik daar klaarblijkelijk nog niet klaar mee *glimlach*.

Voorheen deed ik ook wel leuke dingen maar moest ik daarvoor 100% mijn wilskracht inzetten. Stond ik constant stijf van de stress / angst en schoten mijn ogen van links naar rechts, boven naar beneden en terug om maar alles in de gaten te blijven houden en wist ik altijd als eerste waar een vluchtroute aanwezig was. Waren ook al mijn spieren gespannen en bereid voor de acute vlucht zoals een roofdier op zijn prooi aast en vanuit het niets als een wilde kan opspringen.
Iets met meerdere mensen doen, me begeven in een groep van een oneven aantal mensen, in een omgeving waarover ik geen controle had qua aantal mensen, geluidsniveau, lichtspel en wat al niet meer zij, deed ik of niet (wat het meest voorkwam) of alleen onder zekere voorwaarden.
De lijst van dingen die ik echt niet deed is heel lang, dingen waarvan de ‘normale’ mens zich niet eens bewust is. Een supermarkt in bijvoorbeeld, over een markt lopen, op visite gaan als er iemand jarig is etc etc etc.

Vandaag was ik in mijn 2e thuis… het was prachtig weer en het is de tijd in het jaar dat scholen schoolreisjes organiseren. Ik kreeg een uitnodiging van iemand die jarig is vandaag en wist dat er nog een aantal uitgenodigd was, mensen die ik wel ‘ken’ maar niet allemaal even leuk/aardig vind. Voorheen zou ik die uitnodiging afgeslagen hebben, nu niet. De reis naar Parijs van vorige week, had ik 2 jaar geleden niet eens overwogen!! Iets kopen… wat ook maar, nodig hebbend of niet… deed ik online want met geen 100 paarden kreeg je mij een winkel in. Natuurlijk realiseerde ik me wel dat ik daarmee ook de leegstand van de winkels in mijn eigen stad in de hand werk en dat het voor de lokale detaillisten niet goed is maar ja, het was zoals het was en ik paste me aan. Al wat ik wel deed buitenshuis deed ik omdat ik ervoor koos, enerzijds omdat ik mijn angst het huis te verlaten niet teveel ruimte wilde geven en anderzijds omdat ik het dan leuk genoeg vond om daarvoor veel over te hebben; a) wilskracht inzetten b) een paar voor / na niet slapen c) boeten in de zin van niet te beschrijven vermoeidheid d) een beurs lijf dat pijn had door de stress en fysieke inspanning.  Daarbij, een lijf en hoofd voor stress deed niet alleen mij niet goed maar ook mijn gezin & veestapel niet natuurlijk want zij kregen dan mijn buien weer over zich heen.

Weblogmeetingen, ook zo iets. Ik heb er talrijke georganiseerd de afgelopen jaren. 2 jaar geleden op Schokland, 1 jaar geleden in Avifauna en afgelopen zaterdag in de Apenheul. Schitterende bijeenkomsten waarvan ik altijd genoot maar de laatste 3 waren in stijgende lijn met een behoorlijk verschil ook échte feestjes. En dat ligt dan niet aan de samenstelling van de groep uiteraard maar aan hoe ik er zelf in stond.

Overal ter wereld komen ze voor….bruggen met slotjes. Voor de meeste mensen is zo’n brug, met name zo’n slotje, iets dat gerelateerd is aan de liefde tussen 2 mensen en dat zal hoogstwaarschijnlijk ook het oorspronkelijke doel zijn. Voor mij echter is het heel iets anders! De brug is voor mij de drempel van verleden naar heden, 2 werelden met een onbeschrijfbaar groot verschil. Die slotjes zijn voor mij symbolen van hoeveel sloten er om mij heen zaten, wat ik door elk slotje apart allemaal niet kon/durfde. Op dit moment is die brug er nog steeds, zal er ook wel altijd blijven want ik ben nu eenmaal niet gezond en zal dat ook nooit worden maar slotjes… die zijn zo langzamerhand allemaal verbroken en in gruzelementen ervan af gevallen. Ook vandaag weer en heb je enig idee hoeveel kabaal het maakt als zo’n slotje in duizenden stukjes valt? Oorverdovend kan ik je zeggen maar zó ontzettend leuk om te horen!! Ik mag dan wel een geluidsprobleem hebben maar dát geluid hoor ik graag! De mensen die vaak in mijn gezelschap verkeren weten al precies wat ik bedoel als ik zeg: “daar gaat er weer eentje..”

Mijn “brug” is bijna “slotje”- vrij!!!

11 Dagen, extra feest

11 dagen maar liefst was het al weer geleden dat ik in mijn 2e thuis rondhobbelde, veel te lang natuurlijk en dus sprak ik met mijn Emmens duo af gisteren te gaan, zoals (bijna) altijd op dinsdag want dat is toch wel mijn standaard dierentuindag. Amper die afspraak gemaakt kreeg ik een uitnodiging voor koffie met gebak ivm een verjaardag, vandaag dus. Nou wil ik best wel 2 dagen achtereen in mijn 2e thuis rondlopen maar fysiek is dat helaas niet mogelijk. Aangezien het Emmense duo diezelfde uitnodiging had gekregen was het natuurlijk heel simpel de afspraak te wijzigen en zo doende stond ik dus vanochtend op tijd bij hen voor de deur en rond openingstijd klonken dan ook de bliepjes van de ingangspoortjes.

De jarige job was al binnen samen met een vriendin die hem meestal vergezelt, net als wij idolaat van Wildlands en ook al wonen zij dan in het Duitse, toch komen zij ook vaak naar Emmen toe, wij kennen hen dus al erg lang. De vaste fans kennen elkaar al snel als je vaak in de zoo bent. We trokken verder de hele dag met elkaar op en rond de afgesproken tijd verzamelden we op de afgesproken plek om daar de anderen te ontmoeten waarna we aan de koffie met gebak gingen. Het vertoeven in de Wilde Landen, zoals wij dat noemen, is altijd een feestje maar als je extra gezelschap hebt en bovendien een jarige in je midden is het natuurlijk extra leuk! De dag vloog om en voor we het wisten was het 17.00 uur, sluitingstijd, dus moesten we weer door de poortjes om afscheid van elkaar nemen en huiswaarts te keren. Kortom een heerlijke dag, weer eentje om in te lijsten.

Overige foto’s staan H I E R

WoW ~ Groei

WoW~  Schrijf-Uuitdaging ~ Write on Wednesday ~ Thema 29 mei 2019
Gestart in het web-log.nl tijdperk-Loesjes 2007/2009 – Aline 2010/2012.
Herstart hier: 06-02-2019

2-wekelijkse Schrijf-Uitdaging in max. 175 woorden.

Thema 12 juni: Vrij

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

Ons huis barstte nog net niet uit diens voegen.
Gelukkig keert die uitbundige groei zich binnenkort om want sinds afgelopen vrijdag mag onze jeugd zich de trotse eigenaar noemen van hun allereerste eigen stek op een mooie stukje Drentse grond., dat overigens aan de buitenkant van de muren ook wel die omgekeerde groei kan gebruiken.
De benodigdheden om een leegstaand huis te kunnen beginnen met bewonen moesten nog wel aangeschaft dus hebben mijn schoonmeisje en ik een super op Duitse grond onveilig gemaakt. Vele dozen in tig ritjes heen en weer zijn reeds verhuisd maar vraag me niet waar het vandaan kwam want van omgekeerde groei is hier nog niet echt sprake al kun je wel stellen dat er een behoorlijke tornado door het huis heeft geraasd. Normaliter zou ik al lang een paar oogkleppen versleten hebben maar een andere vorm van groei, CBD-, werpt aanhoudend zoete vruchten af. Het zal nog veel werk vergen maar over zo’n 2 weken is ons huis klaar voor een nieuwe groeifase, de opknapfase. Wij zijn er (bijna) klaar voor!

24-U

Have an U-2-share?
Please join us and share your link at https://abcwednesday.com & Leave your link:

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

Hi Everybody… and Goodmorning / -afternoon / – night

24-U

As you probably know, there are lots of Monkey-species around the world. Far more than we realise and know probably as well. So today I introduce to you a species that I’ve met recently…
The Uakari, also know as Cacajao

 

 

 

I joined ABC Wednesday halfway through round 15. My other U-entries for previous rounds:

 

Have a splendid, ♥-warming ABC-wednes-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

Alles heeft zijn tijd


(Foto met dank aan Ellen C.)

 

Zachte voetjes dalen weer neer,
onweerstaanbaar aangetrokken.
Vrijmoedig en onverschrokken,
het ontastbare beroert teer.

 

Heden en verleden kwamen
vandaag zo maar weer eens bijeen.
Verenigd, weer even samen.
‘Ik ben er, je bent niet alleen’.

 

Werelden eindig gespleten.
Mist die de grens nog verduistert
tot onze tijd is versleten.

 

Namen liefdevol gefluisterd
geen één wordt een keer vergeten,
want er wordt altijd geluisterd.

 

Opbloeien

  Zing-ZO ~ Limerick op Zondag
Gestart op 29 januari 2012 ~ Zondag 26 mei 2019

 

 

Er wordt wat heen en weer gesneden,
vandaag, morgen en in ‘t verleden.
Gesneden delen,
of wonden helen,
of voordelig zijn in het heden.
Die lessen die ieder moet leren
zijn misschien moeilijk te verteren.
Hebben uitgeput
toch hebben ze nut
want zo leer je het tij te keren.
Daardoor leren wij beter roeien,
zal onze veerkracht laten groeien.
Koester elke wond
Met voet in de grond
zodat we ultiem op gaan bloeien.

Weblogmeeting Apenheul

Rond de klok van 18.15 stapte ik het huis weer binnen na een heerlijke dag in Apeldoorn. Het weer was perfect, de sfeer was uit de kunst en ik denk dat ik niet de enige ben van ons 7 die terug kan kijken op een heerlijke dag, alsmede dat we allemaal weer met de nodige foto’s thuis kwamen. Voor Niels was het wel ff een heel andere ervaring dan anders want normaal loopt hij altijd maar vandaag kon hij ervaren hoe een dierentuin bezoeken is als je in een rolstoel zit. Door een operatie aan één van zijn voeten behoort zo’n wandeling uiteraard niet tot de mogelijkheden.


We lieten ons lekker gidsen door Minoesjka. Als jarenlange abonnee kent zij het park op haar duimpje en had ik in die zin voor de verandering eens een dagje vrij glimlach. Zij en Karel  zijn afhankelijk van het openbaar vervoer en dus had ik de tijd van samenkomst afgestemd op hun mogelijkheden. Daphne en Cincia, en ik met Niels en Anita reden in 2 auto’s die kant op vanochtend en toen we aakwamen waren Karel en Minoesjka er al. Op naar de koffie uiteraard, die er smakelijk inviel, dat wil altijd wel na een behoorlijke reistijd.

Gelijk bij de ingang van het officiële deel van Apenheul werden we verwelkomd door mijn lievelingsvogel. Na het maken van enkele foto’s zetten we onze wandeling voor om de talrijke apensoort goed op de kiek te zetten. Viel niet altijd mee want a) ze zijn enorm beweeglijk allemaal en b) de zon scheen volop en dat wil dan nog wel eens voor onduidelijke beelden zorgen glimlach. Had je geen last van die 2 dingen dan had je wel te maken met schitteringen in het glas of weerspiegelingen van de mensen om je heen. Is niet erg, hoort er allemaal bij en als regelmatige dierentuinbezoeker ben ik daar natuurlijk al lang aan gewend.

IK had op Facebook al menig geboortenieuwtje van Apenheul meegekregen dus ik hoopte op het scoren van enkele mooie babyfoto’s, dat is gelukkig gelukt. Deze hierboven bijvoorbeeld maar ook in de map kom je er nog wel een aantal tegen. De dag vloog voorbij, dat is dan wel aan minpuntje, en voor we het allemaal goed en wel beseften zaten we bij de uitgang weer aan een tafeltje met zijn allen om een ‘afscheidsdrankje’ te doen. Daarna stapten Karel en Minoesjka bij Daphne en Cincia in de auto zodat zij bij het station afgezet konden worden. Ik reed met Niels en Anita door naar het noorden want met onze energie was het ondertussen wel karig gesteld. Ook totaal niet erg want de dag was top en hartstikke gezellig en gemoedelijk dus dan heb je vermoeidheid er wel voor over. Zowel de heenrit als de terugrit verliepen probleemloos overigens en dat scheelt dan ook wel. Ik hou niet meer van autorijden zoals ik vroeger deed, dat is vandaag ook wel weer gebleken. Niels kan nu natuurlijk niet rijden en Anita vindt mijn auto niet fijn rijden dus reed ik zelf, dat is wel even iets dat ik moet incalculeren want ik heb daarvoor niet alleen nog fysieke energie nodig maar ook mentale om verantwoord te kunnen rijden, je moet immers tegenwoordig ogen voor 10 hebben en ook opletten voor medeweggebruikers want er zijn stuntpiloten bij die je af en toe behoorlijk in het nauw kunnen brengen, is me vandaag ook weer overkomen.

Alles is verder gelukkig goed gegaan en bij het vertrek in Apeldoorn spraken we af dat de volgende weblogmeeting in Blijdorp zal plaatsvinden. Een datum zal ik eerdaags wel prikken, ergens zo eind september – begin oktober. Daar kom tzt dus wel op terug.

Tot slot de foto’s…
Mijn map bevat 90 foto’s en staat H I E R
Daphnes Foto-Album bevat 175 foto’s en staat H I E R
Cincia’s Foto- Album bevat 100 foto’s en staat H I E R
En zodra Minoesjka en Karel hun verslagen hebben geplaatst zal ik hun links hier ook aanvullen.

 

>>>>> Foto van Karel

 

Verslag van Karel

&

Foto’s van Karel

De Bovenkamer

Schrijfveren
Thema van donderdag 23 mei 2019.
Al is het in mijn archieven en categorieën niet echt te zien, toch deed ik in het verleden veelvuldig aan ‘schrijven’ nav een thema op de site Schrijfveren van Heldenreis.
Om diverse redenen kwam het er al heel lang niet meer van, ik miste het ook niet echt. Hoe ik blog, en waarover, hangt altijd af van de stemming waarin ik verkeer. Soms kan iets langere tijd mijn aandacht hebben en doe ik er veel mee en soms zakt het dan weer weg, zoals het schrijven nav een thema zoals bij Schrijfveren dus.
Vandaag dacht ik: “Laat ik eens gaan kijken welk thema voor vandaag in de lijst staat…” en alsof het dan zo moet zijn zie ik een thema staan dat voor mij wel heel erg actueel is. Nou is het dat altijd al geweest maar nu nog veel meer. Kortom: tijd voor een volgende Schrijfveer. 

 

Globaal genomen heeft mijn bovenkamer tot dusver 3 stadia doorgemaakt. De 1e vanaf mijn geboorte tot aan mijn bijna 17e, de 2e vanaf mijn bijna 17e tot aan mijn bijna 55e en de 3e sinds mijn bijna 55e dus. Deze laatste bevalt me het allerbeste. IK ben na 45 jaar medicatie-vrij en leef voor het eerst welwillend sinds bijna 2 jaar nu.
De schade aan mijn bovenkamer in ontstaan in de eerste 2 stadia, mijn rugzak is behoorlijk gevuld met geweld op divers niveau. Delen daarvan zijn onverwerkbaar, te gruwelijk waardoor verwerking onmogelijk is. Dankzij vele therapieën in tal van soorten en maten heb ik geleerd ze te accepteren als gebeurtenissen uit het verleden. Ze hinderen me ook niet echt meer, tranen vloeien er nog maar heel zelden om. Als iets uit die tijd in mijn hoofd omhoog komt dan duw ik het niet weg maar sta mezelf toe er ‘even’ bij te blijven, ik zet in mijn gsm de wekker. Als die wekker dan afloopt, zucht ik diep en focus ik me weer op het nu. Dit is een trucje die ik aangeleerd heb om te voorkomen dat ik niet in vluchtgedrag ga vervallen want dan haalt het me uiteindelijk in en doet het meer kwaad dan dat het me op deze manier doet.

Er bestaan tal van uitspraken die met ‘de bovenkamer’ te maken hebben. Clichés heten ze ook wel met een mooi woord. Het is soms zó cliché maar toch: het heel bewust focussen op het nu werkt voor mij heel goed. Ik ben gelukkig inmiddels in staat de grenzen te herkennen, én erkennen, van fout / goed in de zin van wat voor mij werkt of niet. Mijn streven is nooit meer terug te hoeven naar chronisch gebruik van medicatie voor de psyche, nooit meer te moeten hoeven afkicken van een medicijnverslaving of wat ook. De enige, in de volksmond ongezonde, verslaving die ik heb is het roken. En nee, niemand zal iets kunnen zeggen dat mij zal doen besluiten te stoppen. Als ik al ooit zal stoppen met roken zal het maar 1 reden hebben, dát ik het zelf wil.

Mijn bovenkamer is nog steeds volop in beweging. Er is al heel veel winst geboekt maar het einde daarvan is nog niet aan de orde, niet eens in zicht zelfs. Helemaal goed, ik ben immers nog maar 56 dus ik heb nog wel ff te gaan, normaal gesproken dan, al is ‘normaal’ in deze context natuurlijk een onzinnig woordgebruik want leeftijd zegt helemaal niets. Met andere woorden, ik probeer nu van elke dag het beste te maken. Het voelt soms wel alsof ik schade wil inhalen van verloren tijd maar ik weet natuurlijk dat dat niet mogelijk is. De tijd die ik nu leef vul ik waar mogelijk in zoals ik dat wil. Natuurlijk voldoe ik ook aan verplichtingen die bij het leven horen maar me in alle bochten wringen om het jan en allemaal naar de zin te maken ten koste van alles, werkelijk alles… nee dat doe ik niet meer.
Men zegt wel eens dat je je ware vrienden leert kennen in tijd van nood… dat is waar, heb ik zelf ook wel ervaren maar een andere methode om die ware vrienden te ontdekken is er ook. Zeg maar eens ‘Nee’ op een hulpvraag, herhaal dat een aantal keren… dan merk je ook heel goed wie je ware vrienden zijn.

De bovenkamer… iets dat we allen bezitten, iets dat bij een ieder van ons anders werkt, iets dat effect heeft op alles dat je doet / laat. Jammer wel dat je vaak niet aan de buitenkant kan zien of iemand een goed functionerende bovenkamer heeft of eentje met zegeningen. Ik mag dan wel al ruim 56 jaar zijn maar ik merk nog steeds dat er mensen zijn die een ander beoordelen op het uiterlijk en gedrag. Toegegeven, daaraan maak ik mezelf ook schuldig! Toch… roep ik mezelf altijd gelijk een halt toe zodra ik constateer dat ik het doe want ik weet immers niet wat die persoon in diens bovenkamer heeft en hoe dat daar kwam?! “De 1e indruk is een daalder waard” is dus zo’n spreuk waarbij ik altijd mijn wenkbrauwen frons want die 1e indruk is niet leidend voor hoe iemand is, integendeel zelfs! In die zin geldt voor mij dus ook zeker wel de uitspraak ‘ieder mens verdient een 2e kans…’. Het vervolg-oordeel kan in de plus of in de min uitvallen. Soms mag je iemand op die 1e indruk wel en blijkt later dat die persoon echt niet iemand is die bij jou past, het kan wel degelijk ook andersom heb ik ervaren!

De laatste tijd zie je in de media aandacht ontstaan voor die bovenkamer van de medemens. Psychische problematiek is niet onder één noemer samen te vatten, het is heel divers en wordt bovendien bemoeilijk door de persoon in kwestie zelf. Milieu, opvoeding, (niet-)-kansen in het leven, ervaringen en noem maar op. Ieder mens is de, telkens wijzigende, optelsom van verleden en heden. Daarbij opgeteld, wat veel mensen niet meerekenen of zelfs niet eens willen/kunnen erkennen, zijn de genen. Het startpunt van je verleden is niet het moment dat je geboren werd, vind ik althans.

Mijn bovenkamer is in beweging en gelukkig maar ook. Er is veel ruimte gekomen om nieuwe dingen te ontdekken, leren en vooral toe te laten. Dat geeft zin om naar ‘morgen’ uit te kijken, het wekt nieuwsgierigheid op, het werkt verlangen en hunkering in de hand want er zijn ‘ineens’ dingen die ik nog wil. Ik had nooit een bucketlist zoals men dat zo mooi noemt maar die is wel aan het ontstaan de laatste 2 jaar. Niet dat die lijst me nu onder druk zet overigens hoor, ik neem nog steeds alles met telkens maar 1 stap vooruit en zie wel wat er dan gebeurt, ik laat me graag verrassen!

De deuren van mijn bovenkamer staan open… alles mag ongeremd naar binnen komen nu. En iets dat binnen is en mij niet bevalt knikker ik er met dubbele snelheid weer uit grijns.

Nog 2 nachtjes slapen…

…en dan is het eindelijk zover!
De dag waar ik al heel lang naar uitkijk en me dus ook enorm op verheug!
De weblogmeeting in de Apenheul in Apeldoorn
Voor zover het er nu naar uitziet zijn we met zijn 7-enen:
Ik zei de gek, Daphne & Cincia, Niels & Anita, Karel en Minoesjka. 
We hebben afgesproken om elkaar te ontmoeten tussen 10.45- 11.00 uur.
De weersvoorspellingen beloven een fijne dag, zo rond de 18 graden, droog en zonnig en een beetje bewolking. Prima foto-weer ook dus en omdat ik via FB de Apenheul volg kan ik al melden dat er veel geboortenieuws was de afgelopen dagen dus we zullen vast ook gaan genieten van al dat jonge grut. Natuurlijk ook van veel meer want het is niet alleen een prachtig park maar er zijn ook heel veel apensoorten en ook al heb je niets met apen, toch zijn er heel mooie soorten en exemplaren te vinden. Daarbij is het natuurlijk zo dat we zo wie zo al wel veel plezier zullen hebben want het groepje dat samenkomt zijn allemaal lieverds en supergezellig om een dag mee op te trekken!

Donderdag is het vandaag…
Ik begin bij te komen van de fysieke en mentale inspanningen van de afgelopen dagen. Parijs was én geweldig én niet zo leuk. Gisteren kwam ik niet echt aan uitrusten toe want ik moest met Daphne mee Duitsland in. Haar enige vrije dag en er moet natuurlijk van alles aan materialen aangeschaft worden als je vanuit het ouderlijk huis op jezelf gaat wonen. Morgen gaan ze tekenen en krijgen ze de sleutels en kan de exodus van Assen naar Emmen echt beginnen. De afgelopen dagen is er al van alles uitgezocht, gesorteerd en in de auto’s gestald en dat wat in de auto’s staat laten ze morgen in hun nieuw huis achter. Ons huis ziet er inmiddels uit alsof er een tornado doorheen gedraaid is. Ohhhh helluppppp wie heeft oogkleppen voor mijjjjjjjj???????????????
De komende week moet iedereen hier nog werken maar met ingang van 3 juni is iedereen (op mij na dan) vrij en gaan we met hulp van nog enkele anderen het duo dus overbrengen. Er komt veel bij kijken en er moet dus nog heel veel gebeuren. Mijn trio heeft vanaf 3 juni vakantie dus tijd en ruimte om iets te doen is er wel. Ik zal uiteraard ook naar vermogen mijn steentjes bijdragen maar op een ander tempo want buiten mijn capaciteiten om heb ik natuurlijk nog steeds mijn taken zoals bijv. bij mijn maandagmeneer.
Bij het huis van de jeugd zit een grote, én hoog omheinde, tuin dus onze honden gaan gewoon mee op en neer zodat ik niet in de piepzak hoef te zitten omdat zij urenlang alleen thuis moeten blijven. De jeugd heeft nog geen dieren in die zin. Ze hebben een konijn en een aquarium maar nog geen poezels of honden, dat willen ze wel maar pas als alles geregeld is en zij tot rust gekomen en gesetteld zijn. Tegen die tijd ga ik met mijn schoonmeisje naar een asiel om dieren op te halen. Wat of het zal worden is nog even afwachten want 1 van de 2 wil poezels nu en een hond later en de andere van de 2 wil de hond nu en geen poezels of misschien later nog eens. Daar bemoei ik me verder niet mee, dat mogen ze lekker zelf met zijn tweebeidjes uitvechten.

En dan is ons huis ‘leeg’. Na zo’n 8 jaar hebben we dan het huis terug in de zin van dat elke cm tot onze eigen beschikking staat. Wensen zijn er genoeg maar ja of en hoe die gerealiseerd gaan worden zal de tijd moeten wijzen. Als eerste gaan we de huidige woonkamer van de jeugd schoonmaken en dan stouwen we alles dat nu nog overal her en der verspreid staat op die kamer en dan gaat de deur dicht. Daarna gaan we vanaf de zolder alles langzaamaan schoonmaken en opknappen en als dat helemaal klaar is dan komt die kamer wel weer open en gaan we kijken wat we willen houden, wat waar hoort dan wel geplaatst gaat worden en wat weg kan. De tijd zal ook dit wel leren. Kortom, grote veranderingen staan op stapel en nee ik ben niet bang voor het lege-nest-syndroom maar kijk juist uit naar weer een ruimtelijk huis met veel rust glimlach.

Nu eerst maar wat blogverplichtingen nakomen, daar heb ik nog 44 uur voor en in die 44 uur moet ik nog 2 keer met Klaas Vaak op stap dus als alles volgens wens verloopt hebt ik 24 uur over om die blogverplichtingen in te vullen, zal wel moeten lukken toch? Zo niet…tja dan vraag ik jullie bij deze alvast om vergiffenis. Uit het oog is niet uit het hart glimlach.