Sporen

Vervagend, meer en meer verholen, bijna uit ‘t zicht
Nauwelijks nog met de ogen waarneembaar wellicht
Tracht Tijd te voldoen aan de haar opgelegde plicht
en bouwt zij,  laagjes stapelende, de wonden dicht.

Uiteindelijk onzichtbaar, op ‘t eerste oog niet daar,
is Tijd met haar taak desalniettemin nog niet klaar.
Dat wat gedragen moet worden is af en toe zwaar,
voortstappen valt tegen, wanneer voorzien van een blaar.

Een nieuwe weg vinden schoon gevallen hiaten,
vasthoudend aan: “ze hebben je niet echt verlaten”.
Luid of zwijgend over, en met, hen blijven praten,
hun sporen vullen onafgebroken de gaten.

Brandende blaren die je voortgang steeds verstoren
Onaanvaardbaar gemis van hen die bij jou horen.
Onmacht die zich vooralsnog niet wil laten smoren,
bemoediging ligt in achtergelaten sporen.

 

 

 

24-Q

Have a Q-2-share?
Please join us and share your link at https://abcwednesday.com & Leave your link:

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

Hi Everybody… and Goodmorning / -afternoon / – night

24-Q

To me, by far the most challenging letter… specificly if one chooses to keep it to one theme throughout the whole round, like I do. Like I did for many rounds now including round 24. After this week we have 9 letters left before a new round starts… The 25th, how wonderful is that if one thinks of how far we have become and what we all already have shared with one and another? WOW!

Well for this round I show / introduce to you the Quokka. They are the smallest kinds of kangaroo on our planet and it is said that they are the happiest animals because they seem to love being photographes with people who make selfies with them. If that is true or not is for debat, I have nothing to proove it ofcourse. They are aprox. 40 cm in height and weigh around 1,5 kg. The tail is between 25 and 35 cms long.

 

Thank you for your entries so far… and I hope I may still be able to welcome you throughout this round and in the new one wich will start on july 9th! If you would like to become a teammember on ABC, please let me know! If you do have questions, remarks, ideas or anything else you want to tell us at ABC, please let us know too!

 

 

I joined ABC Wednesday halfway through round 15.
My other Q-entries for previous rounds:

 

Have a splendid, ♥-warming ABC-wednes-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

Mag ik meer & weer?

Al weer een hele tijd terug appte ik AnneMarie, wetende hoe megadruk zij het altijd heeft, of ze zin en tijd had om op zekere datum mijn meisje en mij te vergezellen naar het dierenpark in Amersfoort. En ja we hadden mazzel want zij kon en wilde! Dus die datum, vandaag dus, werd vastgelegd. Vervolgens vroeg ik Herman & Daniëlle of zij ook mee wilden en ja ook zij wilden wel. Een vriendin van Daphne zou ook mee en kon ook. Helaas kwam er bij haar iets tussen en moest zij afzeggen, gehoor gevend aan een gevoel nodigde ik ook Karel uit en ook hij had voor vandaag nog niets in de agenda staan gelukkig. En zo vlogen wat whatsappjes heen en weer en wisten we allemaal dat we zo rond 10.30 voor de ingang op elkaar zouden gaan wachten. Met behulp van lieve mensen om me heen had ik een forse stapel kortingspunten van een zekere supermarkt weten te scoren en konden we met mooie kortingen naar binnen. Allereerst maar op naar het terras om de dag met koffie te beginnen uiteraard want daar waren we allemaal na onze reisperikelen wel aan toe. Daarna zetten we onze benen recht en lieten hen stappen. Nou ja, om heel eerlijk te zijn waren de mijne het meest van de dag gekromd omdat ik in Daniëlles rolstoel zat terwijl zij rondom ons heen stapte. Heerlijk hoor, zo’n stoel bij de hand te hebben, scheelt bergen energie en gewrichtsongemak!

 

 

 

 

 

We hadden alleszins een schitterende dag, amper tot oponthoud onderweg, heerlijk weer, zon zonder enig druppeltje regen, wel wind maar qua temperatuur helemaal goed. Regelmatig pauzes voor een bakkie leut en iets lekkers en vooral veel veel veel genieten van al het prachtigs om ons heen, veel natuur en veel gezelligheid door het best wel hoge maar absoluut niet storende, aantal mensen dat dezelfde plannen had voor vandaag als wij. De dag vloog om en voor we het wisten was het tegen de klok van vijf toen we op hetzelfde terras als waar we begonnen waren weer stopten om met een laatste drankje de dag als groep af te sluiten en van elkaar heen te gaan, ieder huiswaarts in westelijke, oostelijke en noordelijke richtingen. We kwamen allemaal thuis met veel en mooie foto’s… de mappen van Daphne en mij staan inmiddels online en zodra ik de foto’s van het Emmense duo, de dame uit het oosten en de heer uit het westen ook kan vermelden zal ik dit blogbericht aanvullen. Het was in ieder geval een dag die voor herhaling vatbaar is en de afspraak is dan ook gemaakt dat we dat gaan doen. Uiteraard moet ik nog weer een datum prikken en die ruimschoots op tijd melden maar heej dat komt vast goed! Zulke dagen, vooral in zulk gezelschap, daar kan je nooit teveel van hebben!

Map Melody met 120 foto’s
Map Daphne met 210 foto’s
Map Daniëlle met 199 foto’s
Verslag Annemarie & Foto’s AnneMarie
Verslag Karel en Foto’s Karel

Roet in het eten

  Zing-ZO ~ Limerick op Zondag
Gestart op 29 januari 2012 ~ Zondag 28 april 2019

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

 

 

Je kunt van alles willen plannen,
in de agenda mogen pennen.
Maar in Nederland,
heb je ‘t in de hand
je kunt weersverandering kennen.

 

Daphne en ik in d’auto stappen
om veel kilometers te happen
Het zat snel tegen
Door volop regen
moesten w’uit een nieuw vaatje tappen.

 

Met ophanden zijnde verhuizing
wordt het wel tijd voor de uitpluizing
van verzameling
voor hun huishouding
dus niet gek dat ik daarover zing.

WE-300 ~ Aanslag

we300vanplatoPlato‘s

74e WE-300

Thema april/mei 2019

 

 

 

“Van het concert des levens krijgt niemand een program”
Je kunt zoveel willen, je kunt nog zo hard werken en realiteit en dromen, maar tóch zal het altijd anders komen.
Denkend, vooral als je nog jong en naïef bent ook al ben je er zelf van overtuigd alles al lang te weten en dat die ‘oudjes’ altijd maar zeuren over vroeger, dat je leven zo zal verlopen als dat jij het voor jezelf hebt uitgestippeld.
Waarschuwende opmerkingen voor de toekomst wuif je weg want dat is écht nog ver van je bed show, met een glimlach accepteer je als ouder dat gedrag van je kind want je weet dat het inderdaad zo voelt als je nog jong bent en aan het begin van je volwassen leven staat.
Achteraf weet jijzelf natuurlijk, wat iedere leeftijdsgenoot zo ongeveer, roerend met je eens zal zijn, dat die jeugdige ideeën slechts een waas zijn die weg zal trekken want leven is niet puur en alleen maar lang leve de lol.
Alles zal uiteindelijk bezinken en het bezinksel zal heel divers zijn, per persoon verschillend, evenals de impact van dat bezinksel. Gaandeweg de jaren stapelen de laagjes zich op en worden de onderliggende bedekt maar vergeten worden ze niet, sterker nog, sommigen zullen met enige regelmaat opduiken en of je een warm hart bezorgen of een van angst en/of pijn vertrokken gezicht omdat ze behoorlijk kunnen schrijnen.
Het paradoxale aan dat bezinksel is dat je ‘t je kind niet kunt overhandigen, dát wil je uiteraard ook niet maar toch wil je ze zo goed mogelijk voorbereid de grote mensen wereld insturen toch?
Je weet wel dat je hun toekomst niet kunt noch mag dirigeren maar stiekem wil je het wel een beetje. Je bent immers ‘slechts’ de -falende- dirigent van je eigen operette of opera.

 

 

Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat

 

Nog maar een paar dagen en dan is de maand april voorbij, 4 maanden van 2019, een jaar waaraan ik hoopvol gestemd begon. Van 7 januari is er doorlopend van alles aan de hand geweest en was er nauwelijks gelegenheid om op adem te komen. Dat trok mentaal een forse wissel en ik verhoogde mijn CBD-dosis. Dat leek in 1e instantie goed te gaan maar al gauw voelde ik me beroerder worden, mentaal instabieler, mijn eetlust verdween weer, evenals mijn slaap. De dagen van 1 t/m 11 april waren ronduit hel. Ik voelde me als de laffe leeuw, uiterlijk een grote bek om maar de kleine, en doodsbange vooral, binnenkant niet te tonen aan de buitenwereld.
Gelukkig heb ik dan een 5-tal mensen om me heen staan die zich niet zo maar gewonnen geven en mijn weigering tot wat ook niet zonder meer accepteren. In de nacht van 5 op 6 april dreigde een psychose en acuut vielen mijn suïcide-gedachten weer als een hagelbui naar beneden.  De crisisdienst wist erger te vermijden en ik wist me bijeen te rapen, uiteraard met behulp van dat 5-tal.
Ook verlaagde ik de CBD-dosis terug naar wat ik oorspronkelijk gebruikte en al snel begon ik me beter te voelen.
Inmiddels is het 26 april en heb ik weer, ja ja de duivel schijt altijd op dezelfde stoep, en nee uiteraard gun ik geen van jullie een bezoek van hem op jullie stoepen, alle zeilen bij moeten zetten om de stress van deze week goed te kunnen behappen. Die stress die dinsdag begon loopt nog volop, er zijn vragen waarop op dit moment geen antwoorden beschikbaar zijn, er zijn ook zorgen waarvan we niet weten hoe we die moeten plaatsen. Het aloude cliché “de tijd zal het leren” is hier momenteel volkomen aan de orde.
Ik merk wel dat ik zowel fysiek als mentaal nog in een rouwfase zit maar dat is oké, ik verzet me er niet tegen. De situatie die die rouw oproept is zoals die is, gebeurtenissen die geaccepteerd moeten worden of ik nou wil of niet. Toch groeit de acceptatie, neemt de weerstand af omdat ik besef dat die weerstand zinloos is en alleen mijzelf maar schaadt. Tóch verzet ik me niet écht tegen die emoties want ik weet maar al te goed wat er uiteindelijk gebeurt (gebeuren kan) als je vlucht. Dat heb ik jaren gedaan en daar een behoorlijke prijs voor betaald, dát ga ik dus niet herhalen.

Kortom… ik probeer ‘alles’ te nemen zoals het komt en er dan weloverwogen het beste van te maken. Ben ik verdrietig dan laat ik mijn tranen gerust stromen, ben ik boos dan scheld ik, ben ik blij dan lach en zing ik… én ik plan leuke dingen zodat ik constant, bij elke blik in mijn agenda, die leuke dingen zie staan en het me erop verheugen-gevoel in mij omhoog komt.
Straks (later vanavond) ga ik met mijn meisje de Drentse Tulpenroute rijden die door de organisatie “tulpenpracht bij nacht” is betiteld, hoe toepasselijk!
Morgen ontvluchten zij en ik het stadse koningsgebruis en gaan de grens over. We gaan naar een dierentuin waar kort geleden tijgertjes werden geboren. 5 tot 6 kwartier rijden maar terwijl ik uiteraard zelf niet achter het stuur zit, en dan gratis entree hebben, zulke uitjes zijn dus prima te doen!
Zondag dan een beetje de rust- & ontspanmodus om energie op te doen voor maandag want…
Maandag vertrekken mijn meisje en ik in alle vroegte naar Emmen om Herman & Daniëlle op te halen waarna we gevieren richting Amersfoort rijden. AnneMarie en Karel zullen zich aldaar bij ons voegen en dan gaan we gezessen Dierenpark Amersfoort onveilig maken *grijns*, mens-onveilig wel te verstaan want dierenleed veroorzaken is er uiteraard absoluut niet bij!
En dan is het al snel mei… morgen, zaterdag, over 4 weken is het al zover! De dag van de weblogmeeting in Apenheul en ook daar verheug ik me natuurlijk enorm op. Daar zal Karel dan ook weer bij zijn, mijn meisje en ik met Anita, het duo uit Emmen, Cincia (vriendin van mijn meisje) en Minoesjka, zo leuk om haar ook weer eens te ontmoeten, is al veel te lang geleden. Ik heb inmiddels vele punten verzameld waarmee ik kaartjes kan scoren met mooie korting en daar gaan we natuurlijk wel gebruik van maken, die laten verlopen zou niet alleen zonde maar ook erg dom zijn toch?! Als ik nog een wens mag uiten… kom jij ook naar Apendoorn op 25 mei? Zou ik hartstikke leuk vinden én ik niet alleen natuurlijk.
Nou is het al vrijdagavond en maandag is al over 3 nachtjes slapen dus best wel ad hoc eigenlijk maar schroom aub niet als je zin hebt om je maandag bij ons te voegen! Wil je een kaartje met korting meld je dan maar even bij mij.

Ik wens iedereen een hartverwarmend weekend!

Ogen & oren openhouden?

Zoals jullie wel weten moesten wij onze Noah in laten slapen op 1 april j.l.

 

 

Sindsdien is Brego alleen, als hond dan wel te verstaan. Hij is wel vriendjes van het 4-koppige andere gespuis maar toch is hij niet zo happy als dat hij was toen Noah er nog was.

 

Nou hebben we het geluk dat hier met enige regelmaat een logee-oppas-hond over de vloer komt; zoals vandaag toen Makker er was:
 

 

Ook Kai komt af en toe binnenwaaien

 

 

En als er 4-voetige visite is zie je duidelijk verschil bij Brego…

Kortom we zoeken een maatje voor onze Brego. Het liefste een Koningspoedel en als 2e keus, zonder aan die 1e af te doen uiteraard, een Airdale Terrier.
Alle sites die op het net actief zijn die dieren aanbieden bieden voor 95% dieren aan uit het buitenland. Nou vind ik het een prachtig streven maar hallo, ook in Nederland is er dierenleed zat en zijn er veel mensen die om wat voor redenen dan ook maar een gouden mand voor hun 4-voeter zoeken. Onder het mom van ‘Twee weten meer dan één” dus mijn vraag aan jullie:
Horen of zien jullie iets van een ‘zoektocht naar een gouden mand’ voor 1 van de 2 genoemde hondenrassen, laat het me dan weten. Afstand maakt me helemaal niets uit!!
Wat een Koningspoedel is zien jullie aan de bovenste foto en wat een Airdale Terrier is zien jullie aan de foto hieronder. (dit was één van onze oppashonden, Mac, die helaas een paar jaar geleden al over de regenboogbrug wandelde)

 

 

Voor alle duidelijkheid, ik heb niets tegen een hond uit het buitenland maar de prijskaartjes die daaraan hangen als je er eentje via het internet wilt vinden zijn erg hoog. Onze beurs is verre van ruim maar dat geld dat we hebben gaat altijd naar de dieren als eerste en dan pas naar ons. Die hoge bedragen die men vraagt voor een hond uit het buitenland besteed ik liever aan de zorg die het dier nodig heeft zodra hij hier woont.

Ik lees het dus heel erg graag als jij iets weet!
Bedankt alvast.

RIP Rekka

Rond de middag kwam dan nog het gevreesde bericht uit Arnhem.
Ik schreef er nog niet zo lang geleden (februari jl) ook al over, D I T & D I T 
Vanochtend is besloten haar in te laten slapen omdat de behandelwijze, die in 1e instantie goed leek aan te slaan, toch niet het gewenste resultaat opleverde. Pinky is dus voorlopig alleen, dat is natuurlijk extra sneu want een olifant is een kuddedier. Men is gelukkig al geruime tijd bezig met het zoeken naar passend gezelschap voor Pinky en hopelijk zal dat heel snel gevonden worden.

Kortom. RIP Rekka. (zie info over Rekka H I E R)

Oh nee, wat nou, gaan we weer, zuchtttt

Dinsdagochtend, mijn vrije ochtend, zoals elke dinsdag tufte ik in alle vroegte naar mijn 2e thuis.  Ik had al tegen Herman en Daniëlle gezegd ‘mien kop stoit schoif’ …. oftewel, in een geheel foute bui dus, afleiding was dus enormmmmm welkom.
Die kreeg ik uiteraard gelijk van dat duo maar even later in de Vlindertuin ook toen ik 18+ ontwaarde…
30 foto’s gescoord… H I E R

 

 

Op ons gemakje wandelden we naar de Leeuwenberg, en na daar wat foto’s gemaakt te hebben wandelden we terug richting Jungola, we hadden geen van drieën zien de Serenga volledig rond te lopen. Eenmaal binnen in Jungola liepen we wederom op ons gemakje richting Rimbula. We hadden zin in koffie en wat te kauwen. Die wandeling vergde wel ff want het was mega mega druk in het park en tja met de nieuwste aanwinsten, 2 bonte vari’s, duurde dat extra lang. Mijn hoofd stond toen al weer wat rechter en de drukte deerde me totaal niet. (lekker joh, nog steeds een nieuwe ervaring waar ik blij van wordt telkens). Eenmaal op het terras gezeten met happies en snappies voor onze neuzen voelde ik mijn foon trillen. Ik graaide hem uit mijn en tas en na het openen ervan zag ik een gemiste oproep van Jan. De schrik sloeg me acuut om het hart, Jan is de zoon van mijn maandagmeneer. Ik belde uiteraard gelijk terug en toen hoorde ik dat hij weer gevallen was, men stond te wachten op de ambulance om hem naar het ziekenhuis te brengen. Zo op het eerste oog niets gebroken, was de boodschap, ik hoede me niet te haasten. ehhhhhhh
We hobbelden naar buiten, rookten een sigaretje en gingen terug naar binnen. Ik wilde niet halsoverkop de auto in want autorijden is één maar veiligheid is twee toch?! Toch was ik er niet gerust op en al snel besloot ik toch maar richting het ziekenhuis te rijden. Daar was ik gelukkig vrij snel, toch wel handig zo’n plankie in de auto die omlaag kan. Op de spoedeisende hulp lag meneer in een bed, behoorlijk bleek en ietwat warrig. Het hele verhaal werd meermalen uit de doeken gedaan maar er zaten gaten en hiaten in die niet op te vullen leken. Vele vele uren later kregen we van de dienstdoende arts te horen dat er een revalidatieplek vrij was in het bejaarden- & verzorg- & verpleegtehuis dat zich achter het ziekenhuis bevindt. De beste in onze stad weet ik uit ervaring dus ik was daar wel heel erg blij mee. We regelden de rolstoel en even later liepen we het ziekenhuis uit…

Onze brokkenpiloot afgelopen zomer: H I E R   … waarmee hij landelijke bekendheid verkreeg via Hart van Nederland, Jinek etc…

 

 

Na een wandeling van zo’n 10 minuten, in de zon door het bos, staken we de weg over om het andere gebouw in te gaan. Gelijk werden we opgevangen door de dienstdoende arts en 2 verpleegkundigen die ons acuut herkenden van de vorige keren dat hij daar maandenlang verbleef. De 1e keer toen hij bij een val een heup brak en de 2e keer toen hij bij een val zijn rechterbovenbeen verbrijzelde. Voorlopig is hij onder de pannen en afhankelijk van hoe het de komende tijd gaat, welke (als al) verbeteringen er op zullen treden en we op basis daarvan kunnen besluiten of hij wel of niet in staat zal zijn terug naar zijn appartement te gaan of toch beter opgeborgen zal zijn in een verzorgingstehuis tot hij uit tijd zal gaan. Op dit moment is er weinig van te zeggen, we moeten het afwachten… tijd zal het leren….

Tjonge tjonge, stilstaan of hollen… voor mijn gevoel bestaat het eerste al een hele tijd niet meer… BAH!!!!!!!!!

24-P

Have a P-2-share?
Please join us and share your link at https://abcwednesday.com & Leave your link:

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

 

Hi Everybody… and Goodmorning / -afternoon / – night

24-P

A Pelican… this photo is one I am proud of, that capture took some time and patience but at last I could click it!

Pheasant

 

I joined ABC Wednesday halfway through round 15.
My other P-entries for previous rounds:

 

Have a splendid, ♥-warming ABC-wednes-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫