Constateren

Constateren

13 juni 2017… een datum die ik nooit meer zal vergeten!
13 juni 2017… dé 1e dag van de rest van mijn leven!!

De mensen om mij heen weten al lang dat zij niet moeten proberen mij van iets te overtuigen of tot iets te dwingen dan wel over te halen, dat dat het tegenovergestelde effect heeft is bij hen ruimschoots bekend. Maar… wat dan te doen als iemand denkt dat het toch wel heel belangrijk is dat ik wel tot iets besluit? Tja, eerlijk is eerlijk, dan is er maar eentje die precies weet hoe ze mij moet aanpakken om mij zo ver te krijgen dat ik doe wat zij wil glimlach.
Die dame liet niet los en na verloop van veel tijd evengoed, had ze me toch zover dat ik me door haar de stad in liet slepen, mee naar een reformwinkel, om daar een flesje met een niet bepaald welriekend goedje op te halen. Een flesje met 10ml a 36,95 maar liefst.
Die avond begon ik met het slikken van een aantal druppels en de dagen die volgden gingen deels op aan het googlen naar wat en hoe precies van dat goedje dat toch ook niet als het ‘pies van een engeltje’ mijn tong streelde. Ik probeerde met diverse materialen aan voeding, hetzij vast hetzij vloeibaar, en het aantal druppels, erachter te komen wat nou precies mijn methode zou moeten worden. Al snel viel mijn keuze op 3 druppels in de avond, begeleid met een kop dampende thee, vlak voor het naar bed gaan.
Binnen 2 weken gingen er een lichtje branden… wat zeg ik? Een lichtje? Nee joh, een compleet lampjessnoer die zelfs voor ‘s werelds grootste kerstboom nog te groot zou zijn!

De verandering zette in… en de gevolgen waren verbijsterend. Het heeft enige tijd geduurd voordat ik zelf durfde te beginnen te geloven dat dit wel eens mijn redmiddel zou kunnen zijn. Sterker nog, enige tijd daarna begon ik het mijn ‘wonder van wedergeboorte’ te noemen. En dat meende ik ook, tot op de dag van vandaag zeg ik dat nog steeds!

In juni 2017 was ik 54 … en die jaren waren, om het netjes te zeggen, geen feestje. Voor mij niet, voor mijn omgeving niet, voor niemand niet. Tal van professionele hulpverleners heb ik met de handen in haar achtergelaten. Ze vonden allemaal dat mij iets mankeerde maar ook dat ik zelf deels debet was vanwege allerlei dingen die ik, volgens hen dan, verkoos te doen of wel laten.
Gaandeweg de jaren kwam het ene na het andere medicijn voorbij, therapie dit, therapie dat, cursus zus, cursus zo, psycholoog, psychiater, crisishulp, predikanten en wat al niet meer zij aan mensen die wel dachten te weten wat mij mankeerde en hoe het opgelost kon worden.
Niemand echter… opperde ooit het eens in het alternatieve circuit van medicatie te proberen. Dat circuit, buiten de medicaties om, had ik ook al helemaal afgewerkt overigens. Homeopathie is kwakzalverij toch? Dus nee daar mocht ik toch echt geen verwachtingen van hebben bla bla bla.

Ik ging weer slapen…. geen 3 a 4 uur in de 2 dagen maar 10-12 uur per dag! – Ik kon weer ‘normaal’ gebruik maken van kamer 100 – Ik werd steeds minder bang – Paniekaanvallen namen af – hyperventilatie verdween als sneeuw voor de zon – Minder en minder hoefde ik mijn wilskracht aan te spreken om over de drempel van mijn huis heen naar buiten te stappen. Meer en meer begaf ik me onder de mensen – ik durfde zomaar ineens een winkel in – ik ging zomaar ineens een markt over en kocht zelfs iets bij een kraam – ik zat zomaar in eens op een zomerse dag op een marktdag in de stad op een overvol terras waar nog net niet om een stoeltje gevochten werd – mijn gemiddeld humeur kroop onder de 0-lijn vandaan – mijn explosies (van 0 naar 100 in een flits driftig) bleven weg – en zo kan ik nog een hele lijst dingen opnoemen die ik nu probleemloos kan én doe die voorheen totaal onmogelijk waren.

Inmiddels is het februari 2019 en gebruik ik nu 20 maanden CBD, 1x per dag 5 druppels.
Vanmiddag zat ik in mijn 2e thuis op een vol en druk terras en zinderde het genot in mij van het mooie weer, dat ik daar kon zitten in een dun jasje, de zon op mijn snufferd en totaal ontspannen, man man man wat een heerlijkheid.
Daniëlle is, mede door mijn succesverhaal, ook aan de CBD, sinds mei vorig jaar. Totaal andere klachten dan de mijne maar ook bij haar verricht CBD het wonder!. Wij bespraken hoe fijn we het weer vonden en kwamen uit op hoe het nou kwam dat wij dat ineens zo ervoeren. We konden niet anders dan constateren, dat mijn gevoel vwbt het genieten van het mooie lenteweer, voortkwam uit het feit dat ik dát nu voor het 2e jaar op rij écht bemerkte waar het mij voorgaande jaren altijd compleet ontgaan is.
Elke dag als een zombie als het ware deed ik wat persé moest gebeuren. Natuurlijk had ik zo her en der wel momentjes dat iets mij goed deed en plezier, ja zelfs geluksgevoel, verschafte maar het was altijd zo kortdurend dat ik er weinig profijt uit kon trekken.

Jarenlang heb ik in soms meer, soms mindere, mate geworsteld met slechts één wens… heb zelfs een aantal pogingen ondernomen die niet slaagden, da’s wel duidelijk uiteraard, maar toch, de wens was en bleef.
Die wens is h.e.l.e.m.a.a.l. weg, de momenten dat ik me niet meer kan voorstellen die wens ooit gehad te hebben nemen zelfs nog steeds toe.

Natuurlijk is het nu niet allemaal 100% rozengeur en maneschijn, dat is onmogelijk. De ziekte die zich in mijn heksenketel gevestigd heeft, de schade die er zit door allerlei traumatische gebeurtenissen zijn niet weg te nemen, dat zijn feiten. Maar… ik ben wel in staat er goed mee om te gaan én dát zonder ook maar één pilletje van ome / tante hooggeleerde dokter / doctor etc.
Mijn dipjes zijn nog zelden voorkomend, en als ze er zijn dan laat ik ze even toe om niet in vluchtgedrag (waar ik zo goed in ben) terug te vallen… ik weet nu wat ik moet doen / laten om niet af te dalen in dat zwarte gat waar geen bodem in zit.

Constateren… verbijsterd staan… doe ik nog dagelijks… Ik zie mezelf niet meer als die ééndagsvlinder die haar dag niet heeft!

Dichterbij

Dichterbij

Na een aantal dagen (sinds vrijdagavond, toen ik mijn zorgtaken aan een instantie overgaf)  opgekoekt in huis te hebben gezeten om even toe te geven aan de combi van bijholte-, voorhoofdsholte- en een longontsteking, vond ik vannacht op zeker moment wel genoeg geweest en wist ik, na het zien van de weersberichten, dat ik in de loop van de ochtend de rit naar Emmen zou gaan ondernemen.
Gedeelde vreugd is dubbele vreugd, gedeelde smart halve smart, zegt men… en zo kon ik mijn lief en leed met het Emmense duo delen die ook die 3 klachten hebben, zij het dan die 2 met elkaar en ik alleen ( ja ik ben heel zieligggg grijnsssss) .

Na de koffie staken we de weg over en al snel gingen onze jassen uit. We startten in de Vlindertempel en daar liep binnen een minuut het zweet over mijn voorhoofd, mijn longen sloegen dicht en zowel Daniëlle als ik voelden de kriebels van opkomende hoestbuien dus haastten we ons naar buiten, de frisse lucht in. Afgezien van de hoge luchtvochtigheid aldaar en het grote aantal mensen was het er simpelweg veel te benauwd voor ons… ‘misschien is het er later rustiger, kijken we dan effe weer…’ en zo liepen we langs de olifantenvallei richting Rimbula waar het stukken lekkerder was en na bij mijn meisje onze lunch gekocht te hebben verorberden we die in alle rust op het terras.
We zijn nooit met zijn tweetjes, dit was dus wel ff iets anders, ook leuk maar anders.

We wisten natuurlijk dat de Smaragdduif met haar jong op het nest zat, een paar dagen geleden, zou het jong het nest al verlaten hebben? En jawel hoor, moeder met kind zaten op de grond, minder verstopt en dus voor ons volop kans ze te fotograferen, mooi spul he dat kleine grut? Hoezo in mei legt iedere vogel een ei?

Natuurlijk was het veeeeeeel te mooi weer om onderdak te blijven dus liepen we weer naar buiten langs de andere kant en eenmaal Jungola uit gingen we rechtsom Serenga op.  Dat we niet de enigen waren die door het mooie weer uit de schulpen getrokken waren bleek wel want in Serenga was het behoorlijk druk. (Joehoe CBD, geen last van… joehoeeeee) Halverwege namen we plaats op het terras bij Momma’s en haalde ik koffie. We hebben daar heel lang gezeten, zo lekker, uit de wind en in de zon… jawel we zagen zelfs blote benen en armen voorbij komen, hmmm iets te veel van het vroege goede maar wel aanstekelijk eigenlijk. Wij genoten ondertussen niet alleen van dat weer natuurlijk maar ook van het zien van alle dieren op de Savanne, 1 vd neushoorndames ontbrak, als ook de struisen maar verder was de gehele ‘bende’ compleet. We wilden eigenlijk ook wel heel graag weer de truck in voor de rondrit maar gezien onze gevoelige ribbenkasten door al dat gehoest besloten we dat maar even te laten wachten tot een volgende keer als onze ruggen/ribben niet meer zo gevoelig zouden zijn.

Nortica ook nog doen? Vroegen we elkaar tegelijkertijd toen we Serenga uitkwamen… en ja dat wilden we beiden wel. Mazzeltje, beide Sneeuw-uilen zaten perfect in het zicht dus die konden we mooi fotograferen. De Lapland-uil was er ook wel maar die had geen zin zich te laten zien, laat staan vastleggen, een volgende keer maar weer proberen dus.  De IJsberen dames waren in 1e instantie onzichtbaar… ‘liggen in de gracht’ constateerden we… dat is een plek waar zij vaak liggen, uit het zicht van het publiek. Op Nela na in dit geval want zij stond even een tijdje voor ons op de uitkijk en liet zich gewillig fotograferen, even maar hoor, en toen voegde ze zich bij de andere 3, ook uit ons blikveld.

Nortica weer uit liepen we terug naar de Vlindertempel, de temperatuur en de luchtvovhtigheid waren beiden iets beter dan een paar uur eerder maar het beduidend lagere aantal mensen maakte het een stukje makkelijker en zo konden we nog volop enkele mooie foto’s maken.  Nou heb ik standaard mijn telelens op de camera staan… alhoewel ik veel geduld kan opbrengen als ik iets wil fotograferen ben ik tegelijkertijd te lui om telkens de lenzen te wisselen. En dus pakten we beiden af en toe onze gsm’s erbij om close-ups te maken. Vooral bij vlinders is dat heel uitdagend en ook belonend want wat je dan zoal ziet…  kijk maar eens op de foto hierboven, zien jullie de tong van de vlinder? De ogen? Al het haar dat die vlinder heeft?
nou ben ik absoluut geen fan van de foto’s die mijn gsm levert maar toch heb ik ze wel in de map gezet omdat ik het wel heel mooi vind dat er details zichtbaar zijn die je normaliter niet ziet.

Terug op het Kompasplein trakteerden we onszelf op een ijsje en zaten we op het terras heerlijk in de zon van dat ijsje te smullen. Ik denk dat we al met al toch zeker wel zo’n 1,5 tot 2 uur in totaal zittend op terrasjes hebben doorgebracht. Met regelmaat benoemend hoe fijn we dit weer vonden en dat het van ons zo mag blijven voorlopig!!

Eenmaal weer thuis bleven er 85 foto’s over (incl de gsm-plaatjes) en die staan HIER

24-H

24-H

Have a H-2-share?
Please join us and share your link at https://abcwednesday.com & Leave your link:
Inlinkz Link Party

 

Hi Everybody… and Goodmorning / -afternoon / – night

24-H

One of my favorites…. they seem so sweet and gentle but beware, they are not!!!
So if you ever come across one in the wild…. never, never ever get in between it and water!
They have no natural enemy’s … so they always feel safe, no matter wich other animals surround them…
The only real threat they have is their sleep…. if their internal clock fails to work right they die in their sleep because the internal organs press together the longs through wich they will sufficate.


In my hometown zoo we have 6 ladies who have lots and lots of space… so the public can watch them whilst they are outside and also inside when they are under the waters. Beeing under water watching them is very beautiful… because then you can see how agile they realy are and how fast too.

 

I joined ABC Wednesday halfway through round 15…
My other H-entries for previous rounds:

 

Have a splendid, ♥-warming ABC-wednes-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

Stoel

Stoel

Een paar weken geleden kreeg een zoektocht een einde toen ik op Marktplaats deze stoel vond en het met de verkoper eens werd over de prijs die ik er voor over had. De verkoper woonde in de wijk naast de onze op nog geen 3 km afstand.

De stoel is lila en past dus perfect bij de rest van het meubilair dat overwegend paars is.  Ik was zoekende naar iets dat qua vorm en afmeting in onze woonkamer passen zou maar uiteraard voornamelijk vanwege de kleur. Hoofdzakelijk voor de poezels want visiste komt er nauwelijks hier en als die al komt is onze bank immers groot genoeg. Manlief had er een hard hoofd in, die liggen het liefst op de bank, of op ons bed, of op het hondenbed, of op de keukentafel of op het aanrecht en zo nog enkele plaatsen, zei hij.
Ik betwijfelde dat en eigenwijs als ik ben hield ik voet bij stuk en zocht verder tot ik een stoel van mijn gading vond. En geheel terecht zo bleek want manlief kreeg ongelijk grijns.

Kortom, zie hier ons 4-tal poezels, maffend en reizend in dromenland met vanaf de leuning met de klok mee; Merry, op de rugleuning Bilbo, en naast elkaar op de zitting Pippin en Precious.

Zoals ze hier liggen ogen ze wel allemaal heel rustig en lief maar oh oh oh als ze het op hun heupen hebben veranderen ze in no time in clowns of in tijgers afhankelijk van de bui waarin ze verkeren.  Pippin bijv. kan helemaal knotsknetterdol worden van zijn speelgoedmuisjes, het enige moment negeert hij ze compleet en het andere vliegen die muizen de hele woonkamer door. Merry is Brego’s grootste vriendin, die twee kletsen en kroelen wat af af en toe. Precious vind alles best en is nog steeds de ongenaakbare. Bilbo is er eentje met een meerdere persoonlijkheidsstoornis. Aan de ene kant is hij de verdediger en timmert ieder ongewenst sujet van zijn terrein af, aan de andere kant slaapt hij ‘s nachts bij mij, waarbij hij zijn lichaam om mijn hoofd heen vleit als een soort van aureool, tussen mijn hoofd en het achterste bedbord, legt dan zijn hoofd in mijn open rechterhand, wacht tot ik mijn linkerhand om zijn hoofd heenleg en friemelt dan zijn beide voorpoten rondom mijn op elkaar liggende polsen alsof hij bang is dat ik niet bij hem zal blijven.
Ze kunnen alle vier klokkijken, weten precies wanneer het etenstijd is en zorgen er wel voor dat wij dat niet vergeten. Ze herkennen het geluid van mijn auto dus wachten me aan het begin van de straat op en komen dan met mij tegelijk thuis. Waar ze zich ook maar mogen bevinden… zodra iemand hier een eitje tikt, zodra iemand hier de dop van de slagroombus aftrekt, staan ze paraat en als je hen dan negeert voel je tikkende pootjes op je rug glimlach

De enige die geluidloos mauwt is Precious, de andere drie maken dat ruimschoots goed, ze bleren je letterlijk en figuurlijk de oren van je hoofd als zij vinden dat jij hen niet genoeg aandacht geeft…

Ik vind het altijd weer heel bijzonder te constateren dat dieren een geheel eigen karakter hebben. Er zijn in de loop van de afgelopen 36 jaar heel wat dieren bij ons gekomen en door hun overlijden vertrokken maar niet één was gelijk aan de ander. Bij onze poezels niet, geen van alle 17 tot dusver (waarbij ik niet de kittens meetel die geboren werden en een nieuw tehuis kregen) , en ook niet bij onze honden waarvan we nu nrs. 6 en 7 hebben.

Bloggen

Bloggen

Ik vond er weer eentje…  over een thema waar wij allemaal iets mee hebben ook nog.
Er zullen vast heel veel verschillen zijn maar welke precies, hoop ik uit jullie antwoorden te ontdekken glimlach.

  1. Wat was de aanleiding voor jou om te gaan bloggen?
  2. Wanneer plaatste jij jouw allereerste blogpost?
  3. Waarover ging jouw allereerste blogpost?
  4. Waarom blog je vandaag de dag?
  5. Bij welke blog-provider startte jij?
  6. Heb (had) je meerdere blogs?
  7. Hoe vaak blog je?
  8. Waarover blog je het liefst?
  9. Waarover blog je niet?
  10. Wat vind jij het leukst aan het bloggen?
  11. Wat vind jij het naarst aan het bloggen?
  12. Wie van je volgers ken je het langst?
  13. Wie van je volgers ken je het kortst?
  14. Wat voegt het bloggen toe voor jou?
  15. Mis je nog iets binnen het bloggen en zo ja wat?

 

Mijn antwoorden:

  1. Ik zat in de ziektewet… kon niet meer uit de voeten, letterlijk noch figuurlijk, toen ik na een heel moeilijke periode mentaal compleet instortte en mijn lijf volledig in het slot schoot. Niets kon mij afleiden en de suïcidaliteit nam beangstigende vormen aan. Iemand wees me op de mogelijkheid van afleiding zoeken zonder daarvoor mijn huis te hoeven verlaten. Ik belandde op een pagina waar men uitlegde wat ‘bloggen’ was en dat intrigeerde me. Het bloggen stond toen nog volledig in de kinderschoenen en de vragen die ik voorbij zag komen wakkerden mijn nieuwsgierigheid en leergierigheid aan… van het één kwam het ander, ik startte een blog, ging puzzelen en proberen, proberen en proberen. Dat viel kennelijk op want al snel werd ik gevraagd om moderator op een weblogforum te worden om andere mensen verder op weg te helpen.
  2. Zondag 13 april 2003 rond 13.00 uur ging het online, ik had de hele nacht en ochtend daaraan voorafgaand offline gewerkt om het toonbaar te maken.
  3. Hoe men het uiterlijk van een blog kon veranderen binnen de toen aanwezige mogelijkheden. (achteraf bezien kon er toen veel meer in de gratis blog-omgeving!)
  4. Omdat ik het nog steeds heel erg leuk vind. Vind het heerlijk om te zien wat anderen bezighoudt, hoe zij omgaan met al dat op hun pad komt, het lief & leed meeleven, maar vooral ook geïnspireerd en gemotiveerd worden door wat anderen je laten zien.
  5. Web-log.nl … dat in 2011 ter ziele ging, zeer tot mijn spijt overigens!
  6. Momenteel heb ik er 3…
    Deze waarop ik de enige schrijver ben…
    DEZE die ik in januari 2018 samen met Herman & Daniëlle opstartte om een positief tegengeluid te bieden tegen al het gezeur over ons 2e thuis.
    DEZE die ik startte in januari 2017 toen een Engelse blogster bij blogspot.com besloot dat zij lang genoeg een foto-uitdaging geleid had en ermee wilde stoppen. Een groot deel van de deelnemers vond dat erg zonde maar niemand wilde het echt overnemen. De 2e persoon naast die Engelse dame was een Amerikaanse heer en hij had al enige jaren die uitdaging geleid om diverse redenen maar wilde niet totaal alleen verantwoordelijk zijn, hij stelde mij voor het samen te gaan doen en dan ook voor een andere provider te kiezen, en zo geschiedde.
  7. Heel vaak… alhoewel niet meer zo vaak als dat ik wel gedaan heb. Jarenlang blogde ik zeker 3-5x per dag. Mede ook omdat ik mee deed aan heel veel uitdagingen in blogland, met name fotografie-uitdagingen maar ook schrijf-uitdagingen, ik had immers de tijd wel omdat ik het huis niet of nauwelijks uitkwam. Sinds bijna 2 jaar is dat natuurlijk een geheel ander verhaal. Er zijn niet alleen veel uitdagingen verdwenen maar ook nam mijn interesse af en bleef er een aantal over die ik nog steeds met heel veel plezier invul. 2 op dinsdag, 1 op woensdag, 1 op vrijdag, 2 of 3 op zaterdag en 1 op zondag en dan die die zo heel af en toe voorbijkomen. Tegenwoordig zijn er wel dagen in de week dat ik niet blog, dat was ‘vroeger’ ondenkbaar/onvoorstelbaar.
  8. Dierentuinen… mijn ‘eigen’ 2e thuis natuurlijk het allerliefst.  Dieren komen bij mij op de 1e plaats. Ik bezoek graag dierentuinen en al begrijp ik heel goed waarom een deel van de mensen er faliekant op tegen is dat dierentuinen bestaan, kan ik zelfs zover gaan te zeggen dat ik die mensen gelijk geef, zie ik toch ook een geheel andere kant van waarde aan het bestaan van dierentuinen. Ik ben een zéér kritisch toeschouwer en kan veel negatiefs zeggen over dierentuinen maar gelukkig kan ik de laatste jaren steeds vaker constateren dat dingen veranderen, ten goede en dat daardoor veel diersoorten nog steeds bestaan ipv reeds lang uitgestorven zijn, wij dus daardoor nog steeds volop de kans hebben onze kinderen en kindskinderen te onderwijzen over hoe belangrijk het is dat men het leven, ELK LEVEN, koesteren moet!
  9. Privé met hoofdletter. Alhoewel ik vrij probleemloos over alles kan praten en dus ook schrijven, is er wel een onderwerp waarover je niets lezen zult hier. Dat onderwerp is véél te pijnlijk en al weet ik dat ‘doodzwijgen’ niet de juiste oplossing is, doe ik het wel om mezelf te beschermen.
  10. De contacten die je hebt… sommige bloggers zitten inmiddels in mijn hart veranderd en zij hebben mij geleerd, leren mij nog steeds, dat het leven wel degelijk de moeite waard is! Daarnaast bieden zij mij afleiding, geven ze mij inspiratie en motiveren zij mij anders te kijken, minder te veroordelen, buiten kaders te denken, en laten ze mij soms onbedaarlijk in de lach schieten. En ja ook komt het voor dat ik soms met groene ogen van jaloezie kijken kan naar hoe zij positief blijven en met humor de meest nare zaken op hun pad hanteren.
  11. Tegenwoordig niets meer gelukkig!! Er zijn tijden geweest dat bloggers onderling ruzie maakten en dan andere bloggers daarbij betrokken. Ooit besloot een aantal bloggers mij te stalken en dat heeft me een bezoek aan het politiebureau opgeleverd. Veel narigheid volgde wat er uiteindelijk ook toe leidde dat ik alle bloggeschiedenis weggooide en na een tijd van stilte besloot te herstarten want ik gunde die stalkers niet het plezier dat ik om hen met iets zou stoppen dat mij zoveel plezier en afleiding gaf.
  12. Ik denk dat dat Rietepietz  is, haar ken ik vanuit de Web-log.nl tijd als iemand die naar het forum kwam met vragen en ik haar als moderator toen probeerde te helpen.
  13. Dat is OmaBaard . Zij kwam hier voor het eerst reageren op 22 december, vanaf AnneMarie. Dat is één van de mooie dingen aan het bloggen; ‘nieuwe’ mensen op je pad die jou vinden bij een ander, leuke wisselwerking!
  14. Ohh van alles… het geeft me plezier, het geeft me afleiding, het zorgt ervoor dat ik me niet verveel, het daagt me uit en het zet me altijd aan het nadenken, het houdt mijn geest flexibel en voorkomt dat ik, zonder me goed in iets te verdiepen,me een oordeel aanmeet.
  15. Nee niet écht meer. Ik freubel ontzettend graag aan layouts en mistte in toenemende mate die mogelijkheden toen Web-log.nl overging in WP. Al hoe mooi het platform van WP ook is, hun groeiende restricties stoorden me en dus heb ik al een paar jaar een betaalde versie waardoor ik wel vrijuit kan sleutelen. Ik begrijp die restricties wel want fraude en allerlei ongein liggen op de loer, zeker nu met de AVG etc maar de aangeboden mogelijkheden zijn mij gewoonweg veel te beperkend.
Gestolen Sneeuw

Gestolen Sneeuw

Met alle eer voor Schrijfster Rebbeltje  van onderstaand verhaal dat ontzettend hilarisch zou kunnen zijn als het niet de waarheid was geweest:
En dus kan ik het jatten niet laten want een mooier voorbeeld van de idioterie in ons land vind je waarschijnlijk niet…

  • 8:00 u: Het heeft de hele nacht gesneeuwd en zo wordt mijn ochtend!
  • 8:10 u: Ik maak een sneeuwman.
  • 8:20 u: Een passerende feministe vraagt me waarom ik geen sneeuwvrouw heb gemaakt.
  • 8:25 u: Dus ik maak ook een sneeuwvrouw.
  • 8:30 u: De kinderoppas van de buren moppert omdat ze de borsten van de sneeuwvrouw veel te groot vindt.
  • 8:35 u: Het homostelletje van verderop bromt dat het ook best twee sneeuwmannen hadden mogen zijn.
  • 8:40 u: De vegetariër van nr. 12 klaagt omdat ik een wortel, die dient als neus van de sneeuwman, heb gebruikt en dat is voedsel en hoort niet daarvoor te worden gebruikt!
  • 8:46 u: Men vindt mij een racist omdat het twee witte poppen zijn.
  • 8:51 u: De moslim aan de andere kant van de straat wil dat ik een doek om de sneeuwvrouw heen sla.
  • 9:00 u: Iemand heeft de politie gebeld die langs komt om te kijken wat er aan de hand is.
  • 9:02 u: Ze zeggen me dat ik de bezem, die de sneeuwman vasthoudt, moet verwijderen omdat deze als moordwapen gebruikt zou kunnen worden.
  • 9:03 u: De dingen verergeren omdat ik hen zeg dat ik ‘m wel ergens bij hen zou willen in steken waar zelden het daglicht komt!
  • 9:10 u: De lokale TV mengt zich in de discussie, vraagt me of ik wel het verschil weet tussen een sneeuwman en een sneeuwvrouw? Ik antwoordt: “Jazeker, de kloten!” en ik wordt gelijk afgeschilderd als seksist!
  • 9:15 u: M’n mobieltje wordt in beslag genomen om gecontroleerd te worden en ik word meegenomen naar het bureau.
  • 9:30 u: Ik verschijn op het Tv-journaal. Men verdenkt mij ervan dat ik een terrorist ben die van het goede moment profiteert om de openbare orde te verstoren.
  • 9:35 u: Ze vragen of ik ook nog medeplichtigen heb.
  • 9:50 u: Een groep onbekende jihadisten eist de actie op !