Spelen met Sneeuw

Spelen met sneeuw… nou niet bepaald een favoriete bezigheid van mij want ja, sneeuw is nat, en nat is vies, toch? Ik vind van wel, alhoewel ik het helemaal niet erg vind om in de regen buiten te zijn maar oke, paradox als altijd past dit wel weer bij mij grijns.
Spelen in de sneeuw… dat vinden velen zo leuk en ik vind het dan weer heel erg leuk om daar naar te mogen kijken en dat deed ik dan ook weer volop toen ik weer in mijn 2e thuis was. Nela zette ons meerdere minuten op het verkeerde been door te doen alsof ze in het water zou springen maar ze bedacht zich telkens weer… Noordje, Lale en Lilly lieten haar maar begaan en deden hun eigen ding.

Nortica werd dus aangedaan en ik was wederom onder de indruk van het schitterende uitzicht dat we hadden want al dat sneeuw oogt toch wel heel bijzonder, zeker als je dan ook nog mag zien dat de dieren dat niet deert, integendeel, ogenschijnlijk beleven zij er minstens zoveel plezier aan als de mens.

Alle 5 de bullen waren buiten en terwijl de wind hun ademwolken wegblies schenen zij zich ook opperbest te vermaken met gestoei, al bleven ze wel dicht bij elkaar in de buurt, als of warmte te delen ofzo?!


Ook wij bleven ‘dicht bij elkaar’ , niet zo 123 om elkaars warmte letterlijk te delen maar wel figuurlijk want zonder steun kom ik niet zo heel ver meer, gelukkig is Herman altijd volop bereid mij in de arm te nemen en mee te slepen. En ja daarvoor heb ik hem uiteraard al bedankt glimlach want anders kom ik het park zeker niet meer rond tegenwoordig.
Wij hadden ondertussen trek gekregen , zowel in het vloeibare goed als het vastere dus doken we na de Vlindertempel zo snel als we konden door de koude buitenlucht om daarna de Rimbulakas in te gaan.
Daar troffen we een aantal bekenden wat weer veel tijd kostte om bij te kletsen… zo naar dat grijnsssss
De andere levende inhoud van Jungola liet zich volop zien dus onze camera’s klikten naar hartenlust. De meeste tijd ging weer ‘verloren’ (zoals zo vaak) bij de vleerhonden. Wat is het toch een indrukwekkend gezicht om hen te zien klimmen en vliegen, dat vastleggen is daarentegen weer een hele klus waarin ik tot op heden nog maar bar slecht geslaagd ben, hoop doet leven, wie weet lukt het me toch nog eens ooit.


De Bali-Spreeuw hadden we al gehoord. Meestal is het zo dat als je ze hoort, dat je ze niet, of slecht, kunt zien. Hen dan fotograferen kun je wel vergeten. Dat was deze keer anders, Deze heer zat volop in het zicht en kwetterde alsof zijn leven er vanaf hing. Nou ja volop in het zicht, ik moest wel mijn hoofd helemaal achterover gooien en naar boven fotograferen maar uiteindelijk lukte het me toch enkele mooie foto’s te maken.


De Blauw-Wang-Honing-Eter had overduidelijk zin in het badderen, hij vloog meermalen heen en weer tussen de struiken en de waterval. Zich constant uitschuddend was het een hele klus om hem goed op de foto te krijgen, de meesten kon ik weggooien want die waren uiteraard allemaal bewogen, enkelen zijn best aardig geworden die dus mochten blijven. glimlach.

De Dolk-Steek-Duif  was in groten getale aanwezig en volop te spotten. Het paartje waarmee gefokt wordt voor het fokprogramma zat in een struik op het nest. Dat zal nog een 2-3 tal weken duren maar dan kunnen we hopelijk weer een kuiken vastleggen op de gevoelige plaat.


De Wit-Wang-Toerako vergezelde ons bij onze boottocht. Toen de boot vertrok zat hij op het hek en toen we terug in de haven aanlegden zat hij er weer. Nou hebben we 3 soorten Toerako’s in de kas maar deze is wel de makste van allemaal. De andere 2 laten zich wel zien maar blijven op een behoorlijke afstand. Deze komen altijd behoorlijk dichtbij en hun vleugeldek is schitterend, vooral wanneer ze vliegen, maar ja dat vastleggen is weer een ander verhaal.


Langs de Slinger-apen gingen we op zeker moment weer op weg naar buiten want het werd onderhand tijd om huiswaarts te keren. Het laatste beetje energie dat ik nog had, had ik wel nodig om de rest van de afstand naar mijn auto te overbruggen en de kleine 50 km veilig af te leggen uiteraard ook.


Daniëlle ging nog even door de Maki-Wasstraat… Het lijkt erop dat enkele Ringstaart-Maki’s verzot zijn op ‘vuil’ dat zich van buiten af aan haar rolstoel hangt. Misschien het zout van de gestrooide pekel? Misschien een andere reden? We weten het niet, nog niet, we hebben er wel ideetjes over maar die moeten we eerst nog even op waarheidsgehalte controleren, mochten onze vermoedend correct zijn kom ik er nog wel op terug.

Al met al hield ik 195 foto’s over… inclusief een klein aantal dat ik met mijn foon maakte… die staan HIER. 

24-D

 

Have a D-2-share?
Please join us and share your link at  https://abcwednesday.com & Leave your link:


 

…Hi Everybody… and Goodmorning / -afternoon / – night

For 24-D …  I’ve chosen a kind of animal I do not feel particular attracted to… but this animal fits the D perfectly…
The Donkey… which in The Netherlands we call ‘Ezel’.
So I don’t have that much photographs of them either, I always walk right by them because I don’t like (don’t photograph) goats either grinnnn

 

 

My own hometown zoo has 2 of them… this live in an enclosure with many goats, different kinds and they seem to have lots of fun with them…

 

 

My previous D-entries…

Geluk

… Als er één woord is dat ontelbare mogelijkheden tot invulling heeft, is het dit woord wel. Wie je het ook vraagt, de kans dat je 2 gelijke antwoorden krijgt is zeer gering, vooral als de gevraagde het antwoord geeft dat in diens hart leeft ipv het sociaal gewenste zoals de meeste mensen doen. In het verlengde van dat woord ligt ‘geluk-kig’ zijn. Wie is het écht? Wie is het langer dan één moment? Is het niet ook de normaalste zaak van de wereld om niet constant gelukkig te zijn maar de emoties te voelen met pieken en dalen?
Of ik gelukkig ben? Ja soms, soms ook niet, soms een beetje, soms een heleboel en meestal er ergens tussenin.

Stel… met 1 of meer mensen in je nabije omgeving gaat het ‘niet goed’ en dus maak je je zorgen, logisch toch? Kun je dan toch nog geluk voelen, stellen dat je gelukkig bent? Ik vind van wel want het één staat los van het ander. Zal er niet te ver over uitweiden want dan wordt dit blogbericht wel heel erg lang maar een simpel voorbeeld is: Ik heb op dit moment mensen in mijn omgeving met wie het écht niet goed gaat en over wie ik me dus best wel veel zorgen maak. Toch ben ik, al hoe kort dat gevoel dan ook moge duren, gelukkig, als ik, zoals ik gisteren hier beschreef, in prima gezelschap in mijn 2e thuis mag zijn en toe mag kijken hoe mijn lievelings-onderwerpen zich prima vermaken.

Eenmaal weer thuis lag ik op de bank en zette manlief een programma op dat ik elke avond opneem en de volgende middag bekijk. Ja het zijn herhalingen maar dat boeit me niet. In dit geval gaat het om de ziekenhuisserie Dr. House. In die aflevering kwam een muziekstuk voorbij.. en acuut wist ik, dat ga ik opzoeken en morgen gebruiken. Dit muziekstuk namelijk, maakt duidelijk dat je zelf de hand hebt, voor een groot deel althans, in het je gelukkig voelen. Dat je geen tijd moet verspillen want het gaat niet om gisteren of morgen, niet om straks noch later, het gaat om nu.

(NB. Voor zover ik heb kunnen ontdekken is het oorspronkelijk gezongen door Judy Garland in de film Meet me in St. Louis, uit 1944)

Hij is dan misschien wel niet de beste zanger / muzikant maar mij weet hij wel te raken, ergens herken ik veel in hem. Nee niet in de persoon Hugh Laurie natuurlijk want die ken ik niet maar de rol die hij speelt, en heel goed invulling geeft aan de gevolgen van een complex werkende geest in combinatie met een minder goed functionerend lichaam en het zich staande houden in een wereld vol échte emoties en veel (net-)-emoties omdat veel mensen niet zichzelf laten zien zoals ze zijn maar een rol spelen, maskers dragen en zich anders voordoen dan ze werkelijk zijn.

 

 

 

Zwijmelen op ZaterdagTrees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) ~ 26 januari 2019 – ~ voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Prut-Pret

Dinsdag was ik er in de hoop sneeuwfoto’s te kunnen mogen maken, toen ik manlief in de verzorgende handen van zoonlief kon achterlaten. Die sneeuwfoto’s-vlieger ging helaas niet op, dus ging ik vandaag, toch nog wel onverwacht toen schoon vrij bleek te zijn en dus voor manlief kon zorgen, in de herhaling want volgens de weersvoorspellingen zal er eerst nog sneeuw vallen en dan vervangen worden door ijzel. Dit weekend zal het daardoor wellicht niet gaan lukken want tja, 2x 3 kwartier rijden met ijzel ga ik natuurlijk niet doen.

We waren op tijd dus onze 1e stop was Nortica, waar het weer nu perfect bij het thema past overigens, de ijsberen dus. De 4 dames, Noordje, Nale, Lela & Lilly vermaakten zich opperbest met de witte prut, hen deerde de extreme koude van -8 met een gevoelstemperatuur van beduidend lager door de snijdende wind, duidelijk niet. Noordje was vandaag degene die ik het meest vastlegde want zij had een laken te spelen gekregen en dat dat haar ontzettend veel plezier gaf, en vervolgens de toeschouwers uiteraard ook, was overduidelijk en te mooi om te negeren. De pinguïns hadden wel een helpend warm handje nodig en waren voorzien van strobalen waarmee ze toch wat beter konden schuilen tegen de ijzige koude.

Eenmaal terug op het kompasplein stonden we even stil om een sigaretje te roken en met een medewerker te kletsen, altijd leuk, ook omwille van de info die men dan verstrekt, de ene persoon laat wat meer los dan de andere maar dat geeft uiteraard niet.

Herman keek mij aan en grinnikte gelijk dat Serenga vandaag geen beurt zou krijgen. Dat klopte ook want ondanks mijn sterke gewillige geest had mijn lijf al besloten het voor vandaag voor gezien te houden, dus ging de knop van de wilskracht om en met behulp van Herman, die mij vervolgens de rest van de dag aan zijn arm meesleepte, lukte het uiteindelijk achterin Jungola te komen om daar op het terras bij het Rimbula restaurant neer te ploffen om te gaan genieten van heerlijke broodjes met vis en warme chocolademelk, lekker fout allemaal maar heej waar heb ik anders mijn pillekes voor? Die heb ik immers niet aangeschaft om ze in mijn tas te laten verrotten toch?

Eenmaal binnen werden we gelijk getrakteerd om dieren binnen blikveld, zowel de Balispreeuwen als de Vleerhonden doken voor ons op maar door het verschil in temperatuur besloeg niet alleen mijn bril maar uiteraard ook onze camera’s. Het duurde even maar uiteindelijk lukte het dan toch enkele foto’s te maken.

We vervolgden onze weg, namen de boot over de Rimbula Rivier en wandelden daarna de Birdybush in. Daar werden we, zoals altijd, enthousiast begroet door Theo & Thea. De 1e van dit duo weet niet wat het is lief te zijn dus die houden we altijd enorm in de gaten want je wilt echt niet voelen hoe hij met zijn snavel op je tenen tikt, om nog maar te zwijgen van de meppen die hij kan uitdelen met zijn vleugels. Thea daarentegen is veel aardiger en komt ons altijd gelijk gedag zeggen. Daniëlles rolstoel vind zij machtig interessant en die wordt dan ook altijd aan een gedegen onderzoek onderworpen.

Hun zoon Pino scharrelde aan de overkant rond bij een groepje andere bezoekers en onderzocht daar een ander voorwerp van grote voorkeur voor deze vogels, namelijk veters… Een jonge moeder met een klein meisje op schoot waren het object van Pino’s interesse en vonden het prachtig natuurlijk.

Normaliter starten we altijd in de Vlindertempel maar omdat we vanochtend, mede gezien het tijdstip, gekozen hadden voor het starten bij de IJSberenmeiden werd de Vlindertempel automatisch onze laatste stop, omdat anders de camera’s te vaak een klap krijgen van de grote verschillen in temperaturen en dat te veel condens oplevert wat weer schadelijk kan zijn voor de camera’s en dat willen we uiteraard niet. Op terugweg door de Vlindertempel heen en daar wisten we nog enkele foto’s te scoren en wederom te constateren dat we weer soorten zagen die we een tijdlang niet zagen, en soorten die we de laatste tijd veelvuldig zagen nu niet zagen. We wisten wel de bladvlinder te scoren, dat is een vlinder die wel het allerbeste in haar omgeving opgaat, je moet echt heel goed kijken wil je deze vlinder spotten want zij draagt haar naam echt met ere. Ik fotografeer deze vlinder ook bewust altijd met meer licht omdat je haar anders niet kunt onderscheiden van de plaats waarop ze zit, waaraan ze hangt.

75 foto’s … staan H I E R

Al snel brak het zweet me uit en kon ik maar nauwelijks de neiging om mijn jas en dikke trui uit te doen, onderdrukken. Ik kreeg het benauwd en wist op dat moment dat ik moest zorgen dat ik thuis kwam omdat het restant aan energie die ik nog had nodig zou zijn om mij thuis te brengen. Dus hobbelden we met zijn drietjes door de uitgang naar buiten, weer even later mijn auto in en reed ik zo snel ik kon, zo veilig mogelijk natuurlijk (jaja ik ben wel een ex-blondT-je maar nog niet compleet het padje kwijt) naar huis, even ‘schijt’ hebbend aan snelheidsregels etc. Af en toe stout zijn mag wel toch? glimlach
Eenmaal thuis aan de hete koffie, gelardeerd met paracetamol, op de bank… en terwijl ik even recht vooruit kijk zie ik de sneeuw al weer vallen, timing was dus weer goed.

Prut-on-Pret

 

Wat moet, moet helaas
met gedonder en geraas
volgen zij hun baas

Gaan er tegenin
die twee hebben zo geen zin
stemming in de min

Dwangen die nopen
Lichaams-inhoud ophopen
Niet de mand slopen
Toch maar ‘mouwen’ opstropen
Niet overlopen.

 

Blote Boot

Alle alarmsignalen gingen gisteren af… code geel, oranje en wat al niet meer, kwam voorbij. Treinen zouden minder / niet rijden, vluchten zouden uitvallen dan wel gewijzigd worden, wegen zouden glad zijn, we zouden sneeuw krijgen, 5 cm maar liefst, en welke onzin allemaal nog meer… oftewel heel NL in rep en roer want zo’n drama is natuurlijk enorm te bevrezen en dus moet alles lamgelegd worden en geregeld om vooral veilig te zijn. Ehhhhhhhhhhh oké, ik geef het toe, ben een dom geboren en dommer geworden deerntje van het platteland dus dat ik dit allemaal niet snap is natuurlijk volstrekt te begrijpen.

En zo toog ik vanochtend in mijn ski-kleding, die ik wel heb maar voor andere doeleinden gebruik, naar mijn 2e thuis. Manlief in de vertrouwde zorghanden van zoonlief achterlatend. De 1e sneeuwfoto’s van dit jaar scoren, was de bedoeling, van Daniëlle en mij, nou daar bleef het dan ook bij want heel de dag viel er geen kruimel, eenmaal op terugweg, amper 5 minuten in de auto begon het als een idioot te sneeuwen, stuivend en wel want de wind liet zich ook behoorlijk gelden. Van de zijkant, dus in de open vlakte kostte me het best wel enige moeite om mijn auto onder controle te houden.

In de Vlindertempel werden, terwijl wij daar binnen waren, ‘nieuwe vlinders’ uitgezet, die waren die ochtend uitgekomen in de poppenkasten en mochten dus hun nieuwe huis bevliegen. Een nieuw, wel kleiner dan normaal, mannelijk exemplaar van de Atlasvlinder werd ook opgehangen. Toch wel een bijzonder dier of niet, alleen al die uiteinden van diens vleugels die op een slangenhoofd lijken.

In Jungola gingen we eten. Het Rimbula-restaurant was voorzien van nieuwe menu’s en bijbehorende veranderingen, dat wilden we natuurlijk wel ff checken. Heerlijke producten, die vielen ons letterlijk en figuurlijk goed in de smaak (weliswaar met mijn pilletjes erbij maar dat is onderhand al helemaal een gewoonte). In Jungola slaan we maar zelden de boottocht over en sinds kort vaart er een boot zonder overkaping… dus wij wilden dat even uitproberen en zo voeren we even later in de Blote Boot over de Rimbula-rivier, je krijgt zo heel andere kansen tot fotograferen.


Ook Serenga sloegen we natuuuuuuurlijk niet over… want beide leeuwinnen-dames zijn drachtig en kunnen ieder moment hun welpen werpen. Dudley en zijn dochters waren buiten… de beide drachtige dames niet, die waren (naar verluid) binnen bezig met nesten bouwen. Een teken dat het niet al te lang meer zal duren.

Nou is de Savanne natuurlijk leeg met deze temperaturen… en dus zijn de stallen open. Daar moesten we heen, want we wilden natuurlijk wel de 4 nieuwe Gnoe-mannen bewonderen die sinds enkele dagen voor publiek zichtbaar zijn. 4 schitterende exemplaren, nog erg jong wel maar dat verandert vanzelf wel, daar hoeven wij niets voor te doen.

Een andere nieuwe aanwinst is er al wat langer maar door omstandigheden had ik hem nog steeds niet met eigen ogen aanschouwd, dat gebeurde dus ook vandaag. Een prachtige, bontgekleurde en vooral heel grote, struisvogel-man. Wat een beauty!!! De dames die er nu nog lopen worden in februari geruild met 2 dames van een ander park om binnen het fokprogramma voor gezond nageslacht te zorgen en de bloedlijnen zuiver te houden natuurlijk.

Halverwege de middag waren we er wel klaar mee. De zon verdween. De temperatuur daalde, gevoelsmatig dan omdat de wind toenam en de sneeuw eraan zat te komen… en dus togen we huiswaarts, het was weer mooi geweest.

(Foto van Herman)

Ik kwam met 101 foto’s thuis, daar bleven 100 van over… wil je ze bekijken klik dan maar H I E R 

24-C

Have a C-2-share?
Please join us and share your link at  https://abcwednesday.com & Leave your link:

 

…Hi Everybody… and Goodmorning / -afternoon / – night

For 24-C …  I’ve chosen the Camel, which in The Netherlands we call ‘Kameel’.

My own hometown zoo has quit a large number of them… They always intrige me, seem so relaxed and cool, as if they don’t care about anything that happens around them… They or lie down in the sand or stand up eating, rarely I see them walk or do anything else, except of course for those moments they are in heat and want to you know what…

 

 

 

 

I joined ABC Wednesday halfway through round 15. My other C-entries for previous rounds:

 

Have a splendid, ♥-warming ABC-wednes-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

‘Muiterij?’

Zoals sommigen van jullie al wel weten organiseer ik weer een weblog-meeting, ik schreef er hier over.

Zojuist ontving ik van Peter  een bericht via de e-mail die ik deels met jullie wil delen:
Organiseren van Vlog-Blog-Event:
Ga op luxe en comfortabele wijze op ontdekkingsreis; Ervaar een unieke expeditie naar de Marker Wadden. Ontdek het nieuwste stukje Nederland en vaar mee op een prachtig mooi, dwarsgetuigd traditioneel zeilschip. 
Het doel hiervan is:
De bloggers en vloggers te enthousiasmeren teksten en of leuke video’s te laten maken die zij en wij kunnen inzetten voor content marketing om naamsbekendheid voor Flevoland te generen. Optioneel is het ook mogelijk (indien de periode past) om een combinatie met de  Flevolandse Tulpenroute te organiseren.
Zeilschip Bounty: regelt een vaartocht ter promotie aan incl. hapje en drankje
Natuurmonumenten: regelt de entree Marker Wadden bezoek met gids aan.
Tulpenrouteflevoland.nl: regelt een verkorte tulpenroute met evt. busvervoer in overleg.
Eventueel kunnen Batavialand en Bataviastad hierbij betrokken worden..

Kortom … voordat ik hier helemaal ga induiken om alles uit te zoeken en te regelen wil ik graag eerst inventariseren of er animo voor is en zo ja hoeveel natuurlijk… maar vooral wil ik ook weten of dit uitje dan de andere weblogmeeting ‘moet’ vervangen of dat ik die ook gewoon moet laten doorgaan… (Beide opties zijn natuurlijk bij uitstek geschikt om niet alleen enorm van te genieten maar ook om je camera te laten overwerken glimlach)

Roept u maar….

Leg jij mij uit?

In augustus 2017 schreef ik dit en ondanks dat ik toch wel vinger aan de pols hield gebeurde er niks, had ik natuurlijk ook niet anders verwacht, maar dat even terzijde. Dat veel mensen het wel roerend met mij eens zijn lijkt een druppel op een gloeiende plaat, ik hoop maar dat mijn oogkleppen verhinderen dat ik verbetering zie.

Alhoewel ik geen opvoeding heb genoten waarover ik naar huis kan schrijven is mij wel geleerd wat je wel of niet doet, zeker in het openbaar. Aangepast aan mijn eigen opvattingen over waarden en normen heb ik ook getracht dat aan mijn eigen kroost door te geven, inmiddels heb ik helaas al meermalen moeten constateren dat ik daar niet geheel in geslaagd ben maar toch weet ik zeker dat mijn jeugd hier bijv. geen afval in de natuur zal achterlaten, uit het raampje van de auto zal gooien etc. Zelf heb ik altijd een plastic zak in mijn jaszak en ben ik ergens buiten en zie ik zwerfvuil, dan raap ik het op en gooi ik het in de eerste prullenbak die ik tegenkom.
Verbijsterend blijft het feit dat ik me nog steeds enorm kan verbazen over hoe veel mensen zich gedragen, soms zo erg dat zelfs ik met mijn eeuwige ratel erdoor met de mond vol tanden sta toe te kijken, tot ik mijn tong terugvindt en de persoon in kwestie erop aan spreek, want nee, stil houden doe ik me écht niet meer.

In ‘mijn’ Wilde Landen staan her en der prullenbakken, tevens zijn er op tal van locaties in het park roosters in de grond aangebracht waar de rokers onder ons hun peuken in mogen gooien. De prullenbakken zijn allemaal zo’n 70 cm bij 70 cm en zo’n 1.50m hoog, niet te missen, zou je denken. Je wilt écht niet weten hoe vaak ik iets opraap en erin gooi dat op enkele cm’s ervan vandaag op de grond ligt.
Enkele weken geleden vierden, én genoten we, meermalen van Wildnights, dat startte op 22 december en eindigde op 6 januari. Ongelofelijk wat een rotzooi een deel van het publiek dan gewoon laat vallen waar ze staan!!

Op zeker moment kwam er een “Dame” voorbij, je kent ze wel; chique kleding waar de (veel te hoge) prijs van af straalt, die bovendien absoluut niet geschikt is voor een koude winteravond in een dierenpark maar dat terzijde, haar en make-up perfect door (vast niet haarzelf) verzorgd, keurig verzorgde handen en haar benen strak in de panty’s met hoge hakken… Ze oogde als een dame maar meer dan dat was het ook niet, wij Groningers zeggen dan: “van boven bont, van onder stront”, zij was het regelrechte schoolvoorbeeld daarvan. Maar goed, zij droeg een tas op haar rug en tot onze c.o.m.p.l.e.e.t. verbijsterende verbazing bleek ‘Madam’ iets in die rugzak gestopt te hebben dat daar zeker niet hoorde. Eén van de bordjes die op bepaalde plaatsen in het park staan en waarop geschreven staat: “Niet op klimmen”. Je kent ze vast wel dat soort bordjes. En nee, dat bordje had ze niet gevonden, ze was niet op weg om het bij 1 van de talrijke mogelijkheden in te leveren, nee, ze vond het een leuk item en wilde het mee naar huis nemen. Nou vraag ik je toch? Leg mij eens uit wat maakt dat je denkt dat je zoiets mag doen? Een (ogenschijnlijk) volwassen iemand die zo iets doet? En dan ook nog te bedenken dat er altijd veel kinderen onder het publiek zijn, die niets ontgaat en alles dat de ‘groten’ doen als ‘voorbeelden’ zien en dus gaan nadoen?

Enige tijd terug stond de media bol van een Frans gezin dat in het safaripark in het zuiden van ons land, doodleuk uit de auto stapte om tussen de cheetah’s te gaan lunchen. Kortgeleden bleek dat een Duits gezin dat kennelijk een leuk idee vond en herhaalde deze actie. Ook ‘mijn’ park ontkomt niet aan zulke idioten helaas want zeer recentelijk kwam een grote familie in opspraak omdat ze rondom de olifantenvallei op de (metershoge ook nog) rotsen waren geklommen, niet alleen de volwassen zeg ik er voor alle duidelijkheid nog maar even bij. Er is God Zij Dank niets mis gegaan maar wat als er één van hen naar beneden was gevallen? Wie was er dan aansprakelijk gesteld voor de schade?? Het park inderdaad, die gewoon van ze never nooit niet op kan tegen zo’n overdaad aan stupiditeit!!!

Nou is ‘mijn’ Wilde Landen zo open mogelijk gebouwd zodat je als bezoeker zo weinig mogelijk hinder hebt van afscheidingen, omheiningen en wat al niet meer, en de dieren dus heel goed kunt bekijken (en fotograferen!).  Maar toch was er vanuit gaan dat mensen wel zouden weten hoe ze zich moesten gedragen, overduidelijk te hoog ingeschat en werden er op zeker moment bordjes geplaatst; ‘niet op klimmen’ , ‘niet voeren’ etc. Dat helpt totaal niet, althans niet zichtbaar voor mij. Veel van de aanplanting is verwoest omdat veel mensen de gespannen draadjes ter afscheiding overstappen om een metertje dichterbij te kunnen te gaan… Sommige jonge ouders staan te glimmen van trots als het hun kroost lukt om metershoge rotsen te beklimmen en bovenaan te komen. Dat er aan de andere kant van die metershoge rotsen 4 ijsberen leven weten ze wel maar dat boeit ze niet kennelijk. Zolang zij maar plezier hebben want dat is het enige dat telt, het park is er immers alleen maar voor hen, zij hebben hun entreegeld betaald dus hebben alleen maar rechten, toch???
De bagger die je over je heen krijgt als je hen op hun gedrag… en hoe zij voorbeeld geven aan hun opgroeiende kroost… is werkelijk waar, te bizar voor woorden, de scheldkanonades die ik al over me heen kreeg ondertussen ga ik hier maar niet herhalen.
Voor alle duidelijkheid, die scheldkanonades remmen mij niet af, integendeel, zij motiveren me alleen maar nog meer om nog attenter te zijn en de idioot in kwestie te blijven aan te spreken.  “Scheldn scheldn dut noit zeer, klappn hebn, kom mor heer”. (Schelden Schelden doet geen zeer! Klappen hebben? Kom maar hier!”)

Nou ben ik op een leeftijd dat ik niet zo heel veel regeringswisselingen meer zal meemaken… en heb ik ook al heel veel gezien dus eigenlijk zou weinig me nog moeten verbazen maar dit, dit snap ik écht niet!
Hoe kun je je als volwassene zo opstellen?
Hoe haal je het in je botte harses zo om te gaan met iets dat niet van jou is ook al heb je dan een x-bedrag aan entree betaald?
Hoe kun je je zo gedragen als je, tenzij je blind en doof bent, omgeven weet door kinderen, die ‘straks’ ons land moeten gaan leiden?
Hoe kun jij jezelf recht in elke spiegel aankijken en jezelf een fatsoenlijk en respectvol mens met waarden en normen op de juiste plek vinden als jij leeft alsof de wereld er alleen maar is om jou te plezieren?

De media stort al jaren constant bagger over ons heen over hoe slecht het met het milieu gaat, ook is over-bekend inmiddels hoe kwetsbaar dieren zijn, hoe vele soorten al lang uitgestorven zijn, hoe vele soorten momenteel met het uitsterven bedreigd zijn… denkt dan (bijna) iedereen iets in de trant van: “het zal mijn tijd wel duren, ver van mijn bed show?” Wat willen wij onze kinderen en kindskinderen meegeven voor de toekomst???

Onze planeet kent helaas maar 1 wezen op wie het woord ‘beest’ letterlijk van toepassing is!!
En met een deel ervan ben ik heel blij maar het andere deel ervan wil ik met liefde onbetaald aan het werk schoppen om onze planeet op te schonen zodat het weer een levenswaardige plek voor elk levend wezen worden zal.