Archief van
Maand: januari 2019

Spelen met Sneeuw

Spelen met Sneeuw

Spelen met sneeuw… nou niet bepaald een favoriete bezigheid van mij want ja, sneeuw is nat, en nat is vies, toch? Ik vind van wel, alhoewel ik het helemaal niet erg vind om in de regen buiten te zijn maar oke, paradox als altijd past dit wel weer bij mij grijns.
Spelen in de sneeuw… dat vinden velen zo leuk en ik vind het dan weer heel erg leuk om daar naar te mogen kijken en dat deed ik dan ook weer volop toen ik weer in mijn 2e thuis was. Nela zette ons meerdere minuten op het verkeerde been door te doen alsof ze in het water zou springen maar ze bedacht zich telkens weer… Noordje, Lale en Lilly lieten haar maar begaan en deden hun eigen ding.

Nortica werd dus aangedaan en ik was wederom onder de indruk van het schitterende uitzicht dat we hadden want al dat sneeuw oogt toch wel heel bijzonder, zeker als je dan ook nog mag zien dat de dieren dat niet deert, integendeel, ogenschijnlijk beleven zij er minstens zoveel plezier aan als de mens.

Alle 5 de bullen waren buiten en terwijl de wind hun ademwolken wegblies schenen zij zich ook opperbest te vermaken met gestoei, al bleven ze wel dicht bij elkaar in de buurt, als of warmte te delen ofzo?!


Ook wij bleven ‘dicht bij elkaar’ , niet zo 123 om elkaars warmte letterlijk te delen maar wel figuurlijk want zonder steun kom ik niet zo heel ver meer, gelukkig is Herman altijd volop bereid mij in de arm te nemen en mee te slepen. En ja daarvoor heb ik hem uiteraard al bedankt glimlach want anders kom ik het park zeker niet meer rond tegenwoordig.
Wij hadden ondertussen trek gekregen , zowel in het vloeibare goed als het vastere dus doken we na de Vlindertempel zo snel als we konden door de koude buitenlucht om daarna de Rimbulakas in te gaan.
Daar troffen we een aantal bekenden wat weer veel tijd kostte om bij te kletsen… zo naar dat grijnsssss
De andere levende inhoud van Jungola liet zich volop zien dus onze camera’s klikten naar hartenlust. De meeste tijd ging weer ‘verloren’ (zoals zo vaak) bij de vleerhonden. Wat is het toch een indrukwekkend gezicht om hen te zien klimmen en vliegen, dat vastleggen is daarentegen weer een hele klus waarin ik tot op heden nog maar bar slecht geslaagd ben, hoop doet leven, wie weet lukt het me toch nog eens ooit.


De Bali-Spreeuw hadden we al gehoord. Meestal is het zo dat als je ze hoort, dat je ze niet, of slecht, kunt zien. Hen dan fotograferen kun je wel vergeten. Dat was deze keer anders, Deze heer zat volop in het zicht en kwetterde alsof zijn leven er vanaf hing. Nou ja volop in het zicht, ik moest wel mijn hoofd helemaal achterover gooien en naar boven fotograferen maar uiteindelijk lukte het me toch enkele mooie foto’s te maken.


De Blauw-Wang-Honing-Eter had overduidelijk zin in het badderen, hij vloog meermalen heen en weer tussen de struiken en de waterval. Zich constant uitschuddend was het een hele klus om hem goed op de foto te krijgen, de meesten kon ik weggooien want die waren uiteraard allemaal bewogen, enkelen zijn best aardig geworden die dus mochten blijven. glimlach.

De Dolk-Steek-Duif  was in groten getale aanwezig en volop te spotten. Het paartje waarmee gefokt wordt voor het fokprogramma zat in een struik op het nest. Dat zal nog een 2-3 tal weken duren maar dan kunnen we hopelijk weer een kuiken vastleggen op de gevoelige plaat.


De Wit-Wang-Toerako vergezelde ons bij onze boottocht. Toen de boot vertrok zat hij op het hek en toen we terug in de haven aanlegden zat hij er weer. Nou hebben we 3 soorten Toerako’s in de kas maar deze is wel de makste van allemaal. De andere 2 laten zich wel zien maar blijven op een behoorlijke afstand. Deze komen altijd behoorlijk dichtbij en hun vleugeldek is schitterend, vooral wanneer ze vliegen, maar ja dat vastleggen is weer een ander verhaal.


Langs de Slinger-apen gingen we op zeker moment weer op weg naar buiten want het werd onderhand tijd om huiswaarts te keren. Het laatste beetje energie dat ik nog had, had ik wel nodig om de rest van de afstand naar mijn auto te overbruggen en de kleine 50 km veilig af te leggen uiteraard ook.


Daniëlle ging nog even door de Maki-Wasstraat… Het lijkt erop dat enkele Ringstaart-Maki’s verzot zijn op ‘vuil’ dat zich van buiten af aan haar rolstoel hangt. Misschien het zout van de gestrooide pekel? Misschien een andere reden? We weten het niet, nog niet, we hebben er wel ideetjes over maar die moeten we eerst nog even op waarheidsgehalte controleren, mochten onze vermoedend correct zijn kom ik er nog wel op terug.

Al met al hield ik 195 foto’s over… inclusief een klein aantal dat ik met mijn foon maakte… die staan HIER. 

24-D

24-D

 

Have a D-2-share?
Please join us and share your link at  https://abcwednesday.com & Leave your link:


 

…Hi Everybody… and Goodmorning / -afternoon / – night

For 24-D …  I’ve chosen a kind of animal I do not feel particular attracted to… but this animal fits the D perfectly…
The Donkey… which in The Netherlands we call ‘Ezel’.
So I don’t have that much photographs of them either, I always walk right by them because I don’t like (don’t photograph) goats either grinnnn

 

 

My own hometown zoo has 2 of them… this live in an enclosure with many goats, different kinds and they seem to have lots of fun with them…

 

 

My previous D-entries…

In – Uit

In – Uit

Tegenstelling  ~ Foto uitdaging
~ Gestart op 01-03-2011
~ Thema 29-01-2019

Heb jij ook een leuke invulling voor deze uitdaging?

Laat dan de link naar jouw blogpost achter…


 

 

 

 

 

Thema 5 – 12 februari 2019:  Op – Onder

Geluksmomentjes

Geluksmomentjes

Zing-Zo =
Limerick op zondag ~
27 januari 2019 –
Gestart op 29 januari 2012

Zing mee met: Ria & Rietepietz

 

 

 

Dat loopt daar trots te paraderen.
Roep der natuur, niet aan te leren.
De schreeuw van de pauw
knalt net als dat blauw
tussen ander kleurige veren.

Geluk

Geluk

… Als er één woord is dat ontelbare mogelijkheden tot invulling heeft, is het dit woord wel. Wie je het ook vraagt, de kans dat je 2 gelijke antwoorden krijgt is zeer gering, vooral als de gevraagde het antwoord geeft dat in diens hart leeft ipv het sociaal gewenste zoals de meeste mensen doen. In het verlengde van dat woord ligt ‘geluk-kig’ zijn. Wie is het écht? Wie is het langer dan één moment? Is het niet ook de normaalste zaak van de wereld om niet constant gelukkig te zijn maar de emoties te voelen met pieken en dalen?
Of ik gelukkig ben? Ja soms, soms ook niet, soms een beetje, soms een heleboel en meestal er ergens tussenin.

Stel… met 1 of meer mensen in je nabije omgeving gaat het ‘niet goed’ en dus maak je je zorgen, logisch toch? Kun je dan toch nog geluk voelen, stellen dat je gelukkig bent? Ik vind van wel want het één staat los van het ander. Zal er niet te ver over uitweiden want dan wordt dit blogbericht wel heel erg lang maar een simpel voorbeeld is: Ik heb op dit moment mensen in mijn omgeving met wie het écht niet goed gaat en over wie ik me dus best wel veel zorgen maak. Toch ben ik, al hoe kort dat gevoel dan ook moge duren, gelukkig, als ik, zoals ik gisteren hier beschreef, in prima gezelschap in mijn 2e thuis mag zijn en toe mag kijken hoe mijn lievelings-onderwerpen zich prima vermaken.

Eenmaal weer thuis lag ik op de bank en zette manlief een programma op dat ik elke avond opneem en de volgende middag bekijk. Ja het zijn herhalingen maar dat boeit me niet. In dit geval gaat het om de ziekenhuisserie Dr. House. In die aflevering kwam een muziekstuk voorbij.. en acuut wist ik, dat ga ik opzoeken en morgen gebruiken. Dit muziekstuk namelijk, maakt duidelijk dat je zelf de hand hebt, voor een groot deel althans, in het je gelukkig voelen. Dat je geen tijd moet verspillen want het gaat niet om gisteren of morgen, niet om straks noch later, het gaat om nu.

(NB. Voor zover ik heb kunnen ontdekken is het oorspronkelijk gezongen door Judy Garland in de film Meet me in St. Louis, uit 1944)

Hij is dan misschien wel niet de beste zanger / muzikant maar mij weet hij wel te raken, ergens herken ik veel in hem. Nee niet in de persoon Hugh Laurie natuurlijk want die ken ik niet maar de rol die hij speelt, en heel goed invulling geeft aan de gevolgen van een complex werkende geest in combinatie met een minder goed functionerend lichaam en het zich staande houden in een wereld vol échte emoties en veel (net-)-emoties omdat veel mensen niet zichzelf laten zien zoals ze zijn maar een rol spelen, maskers dragen en zich anders voordoen dan ze werkelijk zijn.

 

 

 

Zwijmelen op Zaterdag Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) ~ 26 januari 2019 – ~ voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)
Prut-Pret

Prut-Pret

Dinsdag was ik er in de hoop sneeuwfoto’s te kunnen mogen maken, toen ik manlief in de verzorgende handen van zoonlief kon achterlaten. Die sneeuwfoto’s-vlieger ging helaas niet op, dus ging ik vandaag, toch nog wel onverwacht toen schoon vrij bleek te zijn en dus voor manlief kon zorgen, in de herhaling want volgens de weersvoorspellingen zal er eerst nog sneeuw vallen en dan vervangen worden door ijzel. Dit weekend zal het daardoor wellicht niet gaan lukken want tja, 2x 3 kwartier rijden met ijzel ga ik natuurlijk niet doen.

We waren op tijd dus onze 1e stop was Nortica, waar het weer nu perfect bij het thema past overigens, de ijsberen dus. De 4 dames, Noordje, Nale, Lela & Lilly vermaakten zich opperbest met de witte prut, hen deerde de extreme koude van -8 met een gevoelstemperatuur van beduidend lager door de snijdende wind, duidelijk niet. Noordje was vandaag degene die ik het meest vastlegde want zij had een laken te spelen gekregen en dat dat haar ontzettend veel plezier gaf, en vervolgens de toeschouwers uiteraard ook, was overduidelijk en te mooi om te negeren. De pinguïns hadden wel een helpend warm handje nodig en waren voorzien van strobalen waarmee ze toch wat beter konden schuilen tegen de ijzige koude.

Eenmaal terug op het kompasplein stonden we even stil om een sigaretje te roken en met een medewerker te kletsen, altijd leuk, ook omwille van de info die men dan verstrekt, de ene persoon laat wat meer los dan de andere maar dat geeft uiteraard niet.

Herman keek mij aan en grinnikte gelijk dat Serenga vandaag geen beurt zou krijgen. Dat klopte ook want ondanks mijn sterke gewillige geest had mijn lijf al besloten het voor vandaag voor gezien te houden, dus ging de knop van de wilskracht om en met behulp van Herman, die mij vervolgens de rest van de dag aan zijn arm meesleepte, lukte het uiteindelijk achterin Jungola te komen om daar op het terras bij het Rimbula restaurant neer te ploffen om te gaan genieten van heerlijke broodjes met vis en warme chocolademelk, lekker fout allemaal maar heej waar heb ik anders mijn pillekes voor? Die heb ik immers niet aangeschaft om ze in mijn tas te laten verrotten toch?

Eenmaal binnen werden we gelijk getrakteerd om dieren binnen blikveld, zowel de Balispreeuwen als de Vleerhonden doken voor ons op maar door het verschil in temperatuur besloeg niet alleen mijn bril maar uiteraard ook onze camera’s. Het duurde even maar uiteindelijk lukte het dan toch enkele foto’s te maken.

We vervolgden onze weg, namen de boot over de Rimbula Rivier en wandelden daarna de Birdybush in. Daar werden we, zoals altijd, enthousiast begroet door Theo & Thea. De 1e van dit duo weet niet wat het is lief te zijn dus die houden we altijd enorm in de gaten want je wilt echt niet voelen hoe hij met zijn snavel op je tenen tikt, om nog maar te zwijgen van de meppen die hij kan uitdelen met zijn vleugels. Thea daarentegen is veel aardiger en komt ons altijd gelijk gedag zeggen. Daniëlles rolstoel vind zij machtig interessant en die wordt dan ook altijd aan een gedegen onderzoek onderworpen.

Hun zoon Pino scharrelde aan de overkant rond bij een groepje andere bezoekers en onderzocht daar een ander voorwerp van grote voorkeur voor deze vogels, namelijk veters… Een jonge moeder met een klein meisje op schoot waren het object van Pino’s interesse en vonden het prachtig natuurlijk.

Normaliter starten we altijd in de Vlindertempel maar omdat we vanochtend, mede gezien het tijdstip, gekozen hadden voor het starten bij de IJSberenmeiden werd de Vlindertempel automatisch onze laatste stop, omdat anders de camera’s te vaak een klap krijgen van de grote verschillen in temperaturen en dat te veel condens oplevert wat weer schadelijk kan zijn voor de camera’s en dat willen we uiteraard niet. Op terugweg door de Vlindertempel heen en daar wisten we nog enkele foto’s te scoren en wederom te constateren dat we weer soorten zagen die we een tijdlang niet zagen, en soorten die we de laatste tijd veelvuldig zagen nu niet zagen. We wisten wel de bladvlinder te scoren, dat is een vlinder die wel het allerbeste in haar omgeving opgaat, je moet echt heel goed kijken wil je deze vlinder spotten want zij draagt haar naam echt met ere. Ik fotografeer deze vlinder ook bewust altijd met meer licht omdat je haar anders niet kunt onderscheiden van de plaats waarop ze zit, waaraan ze hangt.

75 foto’s … staan H I E R

Al snel brak het zweet me uit en kon ik maar nauwelijks de neiging om mijn jas en dikke trui uit te doen, onderdrukken. Ik kreeg het benauwd en wist op dat moment dat ik moest zorgen dat ik thuis kwam omdat het restant aan energie die ik nog had nodig zou zijn om mij thuis te brengen. Dus hobbelden we met zijn drietjes door de uitgang naar buiten, weer even later mijn auto in en reed ik zo snel ik kon, zo veilig mogelijk natuurlijk (jaja ik ben wel een ex-blondT-je maar nog niet compleet het padje kwijt) naar huis, even ‘schijt’ hebbend aan snelheidsregels etc. Af en toe stout zijn mag wel toch? glimlach
Eenmaal thuis aan de hete koffie, gelardeerd met paracetamol, op de bank… en terwijl ik even recht vooruit kijk zie ik de sneeuw al weer vallen, timing was dus weer goed.

Prut-on-Pret

Prut-on-Pret

 

Wat moet, moet helaas
met gedonder en geraas
volgen zij hun baas

Gaan er tegenin
die twee hebben zo geen zin
stemming in de min

Dwangen die nopen
Lichaams-inhoud ophopen
Niet de mand slopen
Toch maar ‘mouwen’ opstropen
Niet overlopen.