Dag

 

Ik zwaai en zeg je gedag
want zien zal ik je nooit meer.
Al hoe graag ik je ook mag
jij keert immers nimmer weer

 

Je was luisterrijk voor mij,
hebt mij iets nieuws laten zien.
Je maakte me zelfs vaak blij
genieten kwam bovendien

 

Niet wachten op wederkeer
herinneren wat ik zag
koesterend in afscheidssfeer

 

Vaarwel 2018
‘t Ga je goed, ik laat je vrij
Welkom 2019.

 

 

Di-Ma. Gedichten op maandag
~ Gestart: 2 november 2010 ~ 31 december 2018

Lees bijdrages van:

Nog…

… ruim 37 uren en dan is 2018 ook al weer voorbij… Een veelbewogen jaar voor mij en de mensen in de kleine kring om me heen.
Mijn gezondheid die van onder de streep naar (nog steeds stijgend) verder en verder boven de streep kwam. Bizar hoe het lichaam én de geest onder invloed kunnen staan van producten die specialisten je voorschrijven; die er gevoegelijk vanuit gaan dat dat goed is. Laat ik hier nu maar even niet hebben met de discussies die in de loop der vele jaren gevoerd zijn tussen hen ‘is goed voor je’ en mijn ‘ik voel me er niet beter door, integendeel’. Ik heb mijn poot stijf gezet en ben ervoor gegaan, en al roep ik altijd dat spijt hebben weinig zin heeft omdat je toch niets kunt veranderen aan iets dat ‘gisteren’ gebeurde, ongeacht onder welke invloed ook, voel ik toch wel spijt dat ik niet eerder mijn poot stijf zette en van de reguliere zooi overstapte naar een homeopathisch middel. Alhoewel ik niet zo heftig geloof in reïncarnatie roep ik tegenwoordig toch met regelmaat dat ik herboren ben, en nee dat is niet theatraal maar de pure waarheid!

Het Mantelzorger zijn is me dit jaar af en toe best wel zwaar gevallen, maar dan dacht ik even aan een andere blogster en acuut realiseerde ik me dan weer; zij heeft het veel zwaarder dan jij dus niet zeuren, jij bent jonger dan zij dus als zij het volhouden kan moet jij dat ook kunnen en meer van dat soort teksten om mezelf als het ware een schop on mijn minst edel deel te geven. Er is gewoon altijd zoveel te doen, zoveel te regelen en in de gaten te houden, altijd alert blijven en noem maar op. Soms zijn er van die momenten dat ik dan even ‘te’ moe ben en zin moet maken in plaats van dat ik er ruimschoots over beschik. Opgeven is natuurlijk geen optie en ik realiseer me dan ook dat toenemende Alzheimer zeker van invloed is op iemand van 93 en dat dus dingen die ‘normaal’ waren dat al lang niet meer zijn en ik me niet zo door irritatietjes moet laten beïnvloeden omdat het mijn gevoel is en dat in zijn situatie niet ter zake doet. Vorige week werd hij overgrootopa van een prachtig ventje, dat zorgde natuurlijk wel voor enige feestvreugde. Hem het huis uit krijgen is verhaal 2, zijn 1e achterkleinkind gaan bewonderen wil hij natuurlijk wel heel graag maar dat hij daarmee van iemand anders afhankelijk is stoort hem mateloos. 4 generaties op rij nu, dat wil hij natuurlijk graag op de gevoelige plaat vastgelegd zien dus of ik mee wil en foto’s wil maken, ja natuurlijk maar nu nog hem zo ver krijgen dat hij over zijn bezwaren heen stapt en die reis wil gaan maken.

Manliefs 2e knie bezorgde hem meer en meer problemen, dusdanig zelfs dat inmiddels ook zijn rug hem veel overlast bezorgt. En ja hoor, uiteindelijk ging hij akkoord met de orthopeed dat er toch maar een nieuwe knie geplaatst moest worden dus die molen werd in werking gezet, hij ging ervan uit dat dat dan wel ff snel geregeld zou worden. Helaas pindakaas stak de cardioloog daar meermalen een stokje voor. Inmiddels is na veel gedoe e.i.n.d.e.l.i.j.k. groen licht gekomen en gaat hij de 15e onder het mes. In een dienstverband van 38 jaar ruim pas voor de 5e keer in de ziektewet zegt wel iets over zijn werkethos, dus ik bedoel maar.

De jeugd is volop bezig met het zoeken van een eigen woning. Schoon heeft een vaste baan en Zoon werkt op contractbasis dus hypothecair zijn er niet zo heel veel mogelijkheden. Ze hebben ondertussen enkele woningen bekeken en hadden al een keuze gemaakt maar helaas werd die onder hun neus weggekaapt. Ze zijn van makelaar gewisseld en hebben goede hoop dat deze nieuwe zijn werk beter zal doen. De kans is dus wel heel erg groot dat kerst 2019 manlief en ik weer met zijn 2-en de bewoners van dit huis zijn, nou ja niet helemaal natuurlijk want onze veestapel laat zich toch echt niet uitvlakken.

Het 4- tallig kattenkwartet kan prima met elkaar door 1 deur, figuurlijk dan uiteraard want letterlijk gaat het niet. Onze oude dame Precious (die ruim 15 is) vertoont duidelijk tekenen van het bejaard zijn en heb ik inmiddels op speciale voeding gezet zodat zij toch alles binnenkrijgt dat zij nodig heeft. De overige 3 zien er uit als Hollands Glorie, die krijgen sinds enige tijd bewust kleinere porties want dieren met overgewicht is natuurlijk een no go!
Het 2-tallig hondenduo hobbelen gewoon voort. Onze oude heer Noah, (die 2 januari 16 wordt) krijgt steeds meer moeite met bewegen en heeft zeker geen grammetje teveel op zijn botten. Na de jaarwisseling wil ik met hem naar de dierenarts want op dit moment twijfel ik over de kwaliteit van zijn leven dus ga ik dat maar even laten nakijken om dan vervolgens te beslissen wat er wel of niet gebeuren moet. Brego is volop gezond en dartel als een jong kalf ondanks zijn ruim 10 jaren inmiddels. Zijn angstproblematiek vermindert gelukkig steeds meer, geeft er zelden of nooit nog blijk van, de laatste dagen is het geknal van vuurwerk weer orde van de dag maar hij gaat het er heel goed mee om, het rillen als een espenblad dat hij altijd deed is nog niet voorgekomen gelukkig, hij wil zelfs wel mee naar buiten en dat is toch wel een heel verschil met een jaar geleden.
Ik blijf het onbegrijpelijk vinden wat mensen dieren kunnen aandoen en hoelang die impact blijft hangen voor het afneemt, verdwijnen zal het nooit maar gelukkig zijn er mensen die hen wel een goede mand bieden ook al is dat aantal natuurlijk nog lang niet groot genoeg gezien het aantal dieren dat in asielen zit. Alleen al in de geregistreerde samenwerkende asielen zitten er momenteel 461 honden, 390 katten en 124 overige dieren en dat terwijl het eind december is. Dan is het aantal dieren dat in alle overige asielen en op opvangadressen zit die niet in die groep zitten niet eens meegeteld. Met onze 6 is het vol genoeg en ja natuurlijk zou ik er graag meer hierheen willen halen maar ik moet ook realistisch blijven, ze moeten allemaal de verzorging krijgen die ze verdienen en dat is nou eenmaal niet kosteloos, betekent overigens niet dat onze deur hermetisch gesloten is, mocht er eentje komen aanwaaien of iets dergelijks, dan mag die uiteraard binnenkomen.

Op de stoep van 2019 kijken we nu nog naar een bijna blanco jaar… manliefs operatie staat in de agenda, enkele medische en non-medische afspraken met mijn maandagmeneer en natuurlijk de allerlaatste Wildnights editie nr. 3 en China Lights Antwerpen… spannende, niet leuke maar ook heel leuke dingen om naar uit te kijken. Op dit moment kijk ik uit naar nieuwjaarsdag want dan kan de kerstmeuk de woonkamer uit en de boel grondig gesopt worden zodat we weer thuis zijn bij ons zelf. Die versieringen zijn wel leuk maar toch staat het er altijd te lang naar mijn zin, maar ja ik woon hier niet alleen en ben niet alleen de baas toch, de gulden middenweg dan maar.

2019 en bloggen… Uiteraard!
Wat de inhoud voor 2019 zal worden weet ik op dit moment, logischerwijze, natuurlijk nog niet. Er zijn leuke uitdagingen waaraan ik al lang deelneem en dat ben ik ook van plan te blijven doen. “Zwijmelen” bij Trees, “Verhalen vertellen in afgesproken aantallen woorden” bij Marion & Stefanie, “zingen” bij mij en natuurlijk de “Kiek-es-Kiekjes” bij ABC Wednesday en eerder genoemde uitdagingen. Her en der wat rijmelarij ertussendoor, het Sinterklaas-Spel en wie weet wat voor leuks er nog meer zal ontspruiten aan de breinen van mijn medebloggers in dit nieuwe jaar, ik laat me er graag door verrassen! Fotografie opdrachten zijn er talrijk maar toch is mijn brein bezig met het ontwikkelen van een idee, daar kom ik nog op terug tzt. Ook hoop ik het komende jaar weer een blog-meeting te organiseren (Wellicht hebben jullie leuke ideeën? Zo ja spui ze dan maar).

Kortom… een jaar vol verrassingen ligt voor mij, voor een ieder van ons én ik hoop van ♥ dat het voor een ieder van jullie en mij een jaar wordt om nooit te vergeten, het mooiste jaar tot nu toe ooit, dat gun ik iedereen!

Dansen in regen

Zing-Zo = limerick op zondag ~ 30 december 2018 – Gestart op 29 januari 2012

 


(klik op foto)

Terwijl vrolijke noten klinken
en druppels in elkaar verzinken,
speelt ‘t orgel haar lied
en ieder geniet
dus mag ik de foto wel linken.
Al razend valt die kleurenregen.
Stilstaan gaat niet, je moet bewegen.
Het lijf speelt de baas,
muzikaal geraas,
spektakel langs de natte wegen.
Nijlpaardenpoel staat in kleurrijk licht!
Logisch toch dat men voor dit moois zwicht?
Hoe vaak je ‘t ook ziet,
verveeld raak je niet.
Het is een spectaculair gezicht.

Dromen

Wie heeft ze niet?
Wie doet het niet?
Op de grens van oud naar nieuw… wens ik je toe dat je ze hebt, dat je het doet én dat ze uit zullen komen!

“Volg je dromen… en niet het pad der verwachtingen van anderen”

 

Zwijmelen op ZaterdagTrees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) ~ 29 december 2018 – ~ voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Wildnights-281218

Vandaag was dan de dag dat ik met Anita naar Wildnights zou en om even over 5-en haalde ik haar op en om even voor 6-en wandelden we het park in waarna Herman en Daniëlle zich bij ons voegden. Hartstikke gezellig en dan vliegt de tijd.

Even over half negen waren we terug op het Kompasplein en namen we plaats op vrije stoelen, na wat geschuif zaten we al snel rondom de (enige helaas) terraskachel en dat was aangenaam warm. Ook andere mensen gingen bij ons zitten en rondom ons staan, verhoogde de feestpret natuurlijk. Het wachten was begonnen … elke Wildnights avond eindigt met een lichtspel van plm. 5 minuten, start om 9 uur en vanavond maakte ik er geen foto’s van maar filmde ik het zoveel mogelijk, zo goed mogelijk, met mijn gsm…

Klein fotomapje… 35 stuks… staan HIER.
Er zitten wat heel vage foto’s tussen die ik express niet heb verwijderd omdat het foto’s zijn die Herman maakte toen ik met Daniëlle en Anita in de achtbaan Tweestryd zat. Als je in die achtbaan zit en helemaal bovenaan heel even stil staat zie je hoe het hele park schitterend verlicht is met ontelbaar vele lampjes etc. Is een fenomenaal gezicht en het is verschrikkelijk jammer dat je vanaf dat punt niet even langer stil staat om er een foto van te maken… kortom, als je dat wilt gaan zien ga dan naar Wildnights en ga Tweestryd in! Het is zo onvergetelijk gaaf!!!

Hebbus!

Vandaag was de enige dag dat mijn schoon vrij was en zelf als deel van het publiek Wildnights wilde beleven. En dus stapten we vanmiddag op zeker moment de auto in en togen naar Emmen.

Er zijn voor niet-medewerkers maar weinig dingen te koop die het logo voeren en die ik zou willen hebben… wat ik wel zou willen is wel te koop maar niet in mijn maat … een jas dus… wachten op het moment dat ik er eentje op mp zal vinden ofzo… een ander item, zeker in deze tijd van het jaar is de muts. Werknemers kregen hem wel maar Daphne draagt hem zelf dus op haar exemplaar maakte ik geen schijn van kans, gelukkig was een collega van haar zo lief hem mij te geven want zij wilde hem niet dragen omdat zij vond dat hij haar niet stond, ik mazzel dus… en dus heb ik hem nu dan, en zo zei ik dus vanavond, toen hij mij overhandigd werd: “Hebbus”. En nee ik ben nooit een mutsen-sjaals-handschoenen-mens geweest en zal dat ook niet worden maar toch ben ik wel blij dat ik hem heb *glimlach*.

Het fotograferen ging bij ons beiden verre van naar wens, op de 1 of andere vreemde manier kregen we onze camera’s niet goed ingesteld. Wat er uiteindelijk toe leidde dat veel foto’s in het ronde archief verdwenen. Ook was het koud, brrrr, en ik had verkeerde schoenen aan, en ik was moe na een paar zeer slechte nachten… dus ver voor einde liepen we het park al weer uit, op weg naar huis, naar hete koffie, comfortabele bank etc. Mijn foto’s staan HIER, die van van mijn schoon staan HIER.

Nou worden er tijdens Wildnights op 2 locaties filmpjes afgespeeld. Het ene in de Olifantenvallei in Jungola van Jungle Jim en het andere in het Dogondorp van Mama Dunia.. ze duren nog geen 3 minuten, die heb ik met mijn gsm gefilmd…  Het 3e filmpje is een deel van het Waterorgel dat tijdens Wildnights speelt in de nijlpaardenpoel in Serenga.

Jungle Jim – Jungola – Olifantenvallei

 

Mama Dunia – Serenga – Dogondorp

 

Nijlpaardenpoel Waterorgel

Aan het eind hebben we de show Villa Magica gezien, ook erg leuk, maar persoonlijk meer voor kinderen dan voor mij maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak. Wildnights is in ieder geval weer een feestje, ik kan niet anders zeggen en de geluiden om me heen als ik er ben van andere bezoekers stemmen daar volkomen mee in… behalve dan een enkeling die uitkraamt: “men heeft wel gelijk, ik zie ook geen dieren”….duhuh… ‘s avonds in het donker? Die zitten allemaal in hun nachtverblijven… de enige plek waar je volop dieren kunt zien is in de Vlindertempel, de grote kas in Jungola, Birdy Bush, en de ingang van Serenga.

Ik-weet-zeker-

dat-ik-jou-met-kerstmis

Jij die nog hier beneden bent
Jij, wiens naam men reeds boven kent

Jij die onder mijn ♥ groeide
Jij, die niet én jij die wel opbloeide

Jij die niet meer bij mij komt
Jij, wiens naam nooit wordt uitgegomd

Jij die in mijn gedachten rond springt
Jij, bij wie mijn ♥ soms huilt en soms zingt

Jij, daar ergens alleen in die stoel,
Jij, die nergens heen kunt met je gevoel

Jij, vaak zo eenzaam, altijd alleen
Jij, door moed der wanhoop op de been

Jij, het lichtje dat nooit zal doven
Jij, geliefd, al kun je dat misschien niet geloven.

Jij, die nooit uit mijn leven wordt gespit
Jij, die in mijn gedachten én in mijn ♥ zit

Jij, niet alleen met kerst, elke dag gewis
Jij, ik-weet-zeker-dat-ik-jou-met-Kerst-mis!!

Mijn nr. 1.

Zoals jullie wel weten staat de tv hier veelvuldig aan…

Jullie weten ook dat er dan meestal naar buitenlandse zenders gekeken wordt en dat de Duitse zenders daarbij favoriet zijn, zeker nu manlief in de ziektewet zit en hij heeft nou eenmaal de regie over de afstandsbediening als hij thuis is…

Jullie weten ook onderhand wel dat ik een *lelijk woord*-hekel heb aan reclames… De Duitsers zijn daar veel spaarzamer mee dan de hollanders gelukkig en zijn altijd minder irritant ook…
Stel nou dat ik mee zou ‘moeten’ doen met de verkiezing van de leukste reclame, dan zou ik heel, heel, heel lang moeten nadenken over mijn top-groter dan 1 *glimlach*

De reclame die me elke keer een brok in de keel bezorgt… en mijn ogen vochtiger maakt… ook al is deze reclame dan voor een programma waar ik niet naar kijk… deel ik graag met jullie:

Istie niet geweldig?

Daar is tie weer

Voor het zoveelste jaar op rij reserveerde mijn (v)echtgenoot de Kerst-Puzzel-Krant van Dr. Denker bij Jan van de Read Shop om de hoek. Gisteren kreeg ik ‘m dan ook maar had er geen tijd voor om er in te duiken… Voor de liefhebbers die met mij mee willen puzzelen, hier de foto’s die na het aanklikken groter worden natuurlijk… Het thema deze keer is TIJD… 40 plaatjes oplossen en dan komt er een spreuk uit, ben benieuwd waar ik deze keer op uit zal komen… ik stuur het wel elk jaar in maar kennelijk ben ik te gelukkig in de liefde want er iets mee winnen heb ik nog nooit gedaan terwijl het toch wel zo’n 45-50 jaar gaat want vroeger als kind deed ik het met mijn vader samen. Toentertijd stonden er niet van deze plaatjes overigens hoor, dan stonden er stukjes tekst die ergens uit de krant kwamen en moest je dus de pagina nrs erbij zoeken.

 

 

40 woorden dus… om de spreuk te vinden die gezocht wordt…

Update: 13.15 …. op 1 woord na allemaal gevonden, hopelijk zijn ze goed, de spreuk die eruit komt klinkt goed, is ingestuurd, nu maar duimen duimen duimen voor een prijs (nee ik ben niet hebberig *grijns*)

2e Update: volgende ochtend… bizar joh. Dwaal ik lekker doelloos in dromenland rond ‘zie’ ik ineens de missende oplossing voor mijn neus opdoemen. Vanochtend natuurlijk druk met van alles en nog wat (nee ik ben vannacht niet mijn bed uit gegaan om naar beneden te gaan en dan missende woord alsnog in te vullen) maar eenmaal weer thuis dat missende woord ingevuld en toen al mijn antwoorden gecontroleerd op de online antwoordenchecker, die dan aangeeft of het goed of fout is en hoeveel procent van andere spelers het doen zonder het correcte antwoord bloot te geven. Bleek toch dat ik er nog 2 fout had ook, dus nog maar even weer goed gekeken, nieuwe antwoorden gevonden en die bleken goed te zijn… Gelukkig verandert dat niets aan mijn gisteren ingezonden oplossingsspreuk 🙂

Nu & Straks

Zing-Zo = limerick op zondag ~ 23 december 2018 – Gestart op 29 januari 2012

 

Alweer voorbij deze feestdagen
Verdwenen de kinderen die vragen
om zoet en speelgoed.
Wat Sint in zak doet
en dat zonder mopperend klagen.
En nu trappelende Kerstdagen
die ook ons aller aandacht vragen.
Wens naar hier, naar daar:
wees lief voor elkaar,
en stop ook eens met al dat klagen.
Het Nieuwe Jaar zal straks aanbreken
met 52 blanco weken.
Vooruit met de geit,
de toekomst maakt tijd,
waarin we elkaar vast gaan spreken.

1e Wildnights 2018

Al over half elf in de avond, normaliter zwerf ik rond deze tijd meestal al diep in dromenland maar vanavond niet want ik ben net thuis, 2e avond op rij veel later dan zou moeten maar heej als er mooie redenen voor zijn kan dat natuurlijk geen kwaad.
Gisterenavond China Lights in Rhenen, op bijna 2 uur rijden vanaf huis, en vanavond de 1e Wildnights van de 3e editie in mijn 2e thuis, eigen dierentuin in Emmen op ruim een half uur afstand (als ik tenminste de toegestane snelheidslimiet overschrijd en dat ik deed ik zopas ruimschoot *grinnik, af en toe stout zijn mag best toch?*.

Man man man wat een feest… De weergoden waren wederom aan mijn kant, amper wind, prima temperatuurtje en dus de jassen los en natuurlijk volop foto’s maken. Tal van wijzigingen tov de 2 voorgaande edities en alleen maar leuk, leuk, leuk! Met natuurlijk aan het eind van de avond de klapper, een lichtshow op het Kompasplein om deze 1e Wildnights goed af te sluiten. En ongelofelijk, wat is het heerlijk om nu bij zoiets niet meer de hoeven vluchten, dit te moeten vermijden omdat mijn heksenketel dat niet aan kan, nu dus wel dus heb ik de ogen open gehouden en alle kanten op gekeken om maar niets te hoeven missen van dat spektakel in de lucht boven me. Ik zat er met kippenvel bij en niet van de kou. Het ontroerde me op zeker moment zelfs, te beseffen dat mijn hoofd rustig bleef en niets dreigde te ontstaan in mijn bovenkamer. Nog steeds kan ik deze bijkomstigheden aan mijn ‘genezing’ als een echt wonder ervaren en nog steeds kan dat me enorm ontroeren.

Tussendoor beleefden we ook nog iets… ik raakte mijn jas kwijt… op zich niet zo heel erg want ik heb er nog eentje aan de kapstop hangen maar in mijn jaszak zat wel mijn doosje sigaretten, nou zijn die sigaretten niet zo erg maar dat doosje wel dus mijn humeur daalde acuut onder het nulpunt… voor naar kantoor en een nieuw abo-pasje laten drukken terwijl Herman de route terugliep om naar mijn jas te zoeken… die hij niet vond want Herma en haar man hadden hem gevonden en waren ons gaan zoeken dus de schrik was snel weer voorbij en het leed geleden… oeffff… toen sloeg de honger toe en liepen we in een strak tempo naar Tweestrijd, de 8-baan die ook open is en waar ook foodtrucks staan… daar gingen we zitten op het terras terwijl we ons te goed deden aan gegrilde kippenpoten/vleugels… jummieeeeeeee

Wat we vanavond ook deden was natuurlijk de prijs uitreiken aan Herma. Zij had de afgelopen weken gestreden… nou ja, niet eigenlijk wegens het ontbreken van geduchte tegenstanders… voor een prijs van “Raad je Plaatje” dat wij elke week op onze Wildlands-Blog hebben. Een andere die-hard fan, Alie, was erbij en ook zo lief om een foto van ons 4-tjes te maken.

Al met al een zeer geslaagde middag en avond die ons heel veel plezier heeft bezorgd en natuurlijk tal van foto’s, klik maar eens HIER 

Oud & Nieuw

Februari 2015… we waren uitgenodigd om naar Emmen te komen en een kijkje op de bouwplaats te nemen waar men een dierenpark aan het bouwen was. Compleet nieuw concept, totaal anders dan wat wie dan ook tot op dat moment gewend was te zien bij het bezoeken van een dierentuin. Het oude park… Noorder Dierenpark Emmen zou dat jaar op 31 december de deuren definitief sluiten na 85 jaar. Het was alleszins uit diens jas gegroeid en zowel uitbreiding als verbetering, vooral de leefomstandigheden van de dieren, vereisten een totale ommekeer. Mijn voetstappen in het oude park zijn ontelbaar, ik zwierf er vaak rond, zij het in mijn eentje, zij het met vrienden, familie, bloggers of wie dan ook, zij het met mijn kinderen al vond de 2e het vaak niet zo interessant en kon het de 1e nooit lang genoeg duren.
Natuurlijk ging dat allerlaatste bezoek aldaar gepaard met emoties en veel herinneringen, ik kende het op mijn duimpje natuurlijk.

Die superkoude zondag in Februari 2015, was toch wel een heel indrukwekkende en niet alleen vanwege het weer. Het weer zorgde wel voor een gevoel van verbondenheid want iedereen die op de bouwplaats liep sprak met elkaar, en niet alleen over het park in aanbouw, dat toen overigens nog heel erg onherkenbaar was en voor ons moeilijk voor te stellen hoe het er uit zou zien als het klaar was. De mensen die ons rond leidden en vertelden wat we waar in de toekomst zouden gaan zien deden echt hun best maar het ging onze voorstelling te boven. De foto hierboven is daar een prachtig voorbeeld van, ik weet wat het is maar herkennen doe ik het echt niet.

WILDLANDS opende op 26 maar 2016 de deuren… In Januari, Februari en Maart 2016 mocht ik herhaaldelijk, wederom op uitnodiging, door het park lopen om het als bezoeker te testen. We kregen ook het uitdrukkelijke verzoek heel goed te kijken, zo kritisch mogelijk te zijn en alles dat ons ‘niet beviel’ te melden. Met mijn ervaringen als rolstoelgebruiker én als vrijwilliger van een gehandicaptenplatform met dus de kennis in mijn hoofd van de Kwaliteits-Agenda (ook wel Agenda-24 genoemd) keek ik mijn ogen uit en schreef ik veel dingen op, zowel ‘goed’ als ‘fout’. Na de opening bleef ik er regelmatig komen en tot mijn blijdschap zag ik gaandeweg dingen gewijzigd dan wel toegevoegd worden die op mijn lijsten voorkwamen. Eind 2018 inmiddels, gebeurt dat nog steeds, zij het dan uiteraard veel minder dan in het begin.

Over enkele uren is er de aftrap naar de 3e editie van WILDNIGHTS. Ik kijk er al weken naar uit en ik ben verreweg niet de enige. Tot en met 6 januari is het elke avond feest in het park en neem maar van mij aan dat ik er vaak zal vertoeven de komende 14 avonden. Uiteraard zullen er verslagen en foto’s volgen, zowel hier op mijn blog als op Herman’s, Daniëlle’s en mijn Onwijs & Mooi Wildlands – Blog!
Wildlands: Mijn dierentuin. Mijn 2e thuis!

 

Schaap Schrijft – Schrijfuitdaging  – – – Gestart: 29 september 2018 – – –
Themawoord 22 december 2018- 5 januari 2019:  Oud & Nieuw