Bakker???

Ja Meneer Konijn?
Heeft u worteltjestaart???
– Ja hoor nu wel
Vies he???

Dat Daphne en ik het met Meneer Konijn oneens zijn … bij deze glimlach

Na een fijne ochtend dook ik op de bank om even uit te rusten… al na de middag komt Daphne in haar pyjama beneden om mij een minder leuk en zorgelijk bericht van Burgers Zoo mee te delen dat zij op FB gespot had.  In Burgers Zoo is men niet bezig met het fokken van olifanten maar bieden ze een soort van Verpleegtehuis als het ware voor deze prachtige dieren als ze met pensioen mogen. Men heeft er nog 2, Pinky (1963) en Rekka (1970). Het gaat gezondheidsmatig met Pinky verre van goed en men doet er alles aan om haar te helpen, hoe dit afloopt is nog niet bekend maar ik vrees het ergste.

“Wij zijn ook al een tijdje niet meer samen op pad geweest”  zegt Daphne, waarop ik haar aankijk en zeg: met jou in een pyjama verandert daar niet snel iets aan, ik grinnik. “Ben je niet moe dan?”… Nee integendeel, voel me prima dus als jij je snel aankleedt kunnen we weg. Cameratas staat klaar, camera’s zijn startklaar, batterijen vol, kaartjes leeg etc… en een kwartier later zitten we in de auto en weer een 3 kwartier later lopen we onze 2e thuis binnen. Eerst maar naar de Vlindertempel, het is er heerlijk stil, amper mensen, het ‘slechte’ weer is voor ons nooit een probleem en dus genieten we van de rust die er heerst.

Vanuit de Vlindertuin op weg naar de grote Kas want ik ben toe aan koffie met wat lekkers. Mekong krijgt ons gelijk bij de uitgang al in de smiezen en samen met Ein She Min komt hij in een drafje op ons af en volgt ons tot aan de ingang van de kas. Ook Radza jr. en Ravi komen er gezellig bij. De begroeting hartelijk in ontvangst nemend natuurlijk genieten we volop van deze aandacht.
Daarna de kas in, op naar de koffie met wat lekkers en prompt komt er een verzorger op ons af, een hartstikke leuk gesprek en vele minuten later lopen we richting de vleerhonden want die gaan meestal tegen 4-en vliegen… en ja hoor, perfecte timing en dus kon ik even volop van hun vluchten genieten. Terug naar buiten om via de andere kant van de olifantenvallei terug te lopen. Mekong heeft ons gelijk weer in de smiezen en herhaalt zijn volg-& begroetgedrag, wat een feestje, ik sta daar met een glimlach van oor tot oor. Ik zeg tegen Dapne, ad hoc naar de dierentuin en dan zulke verrassingen krijgen? Mijn dag kan niet meer stuk! Dat begrijp ik volkomen, beaamt zij. Daarna doorlopen naar de parkeergarage en op weg naar huis.


Doordat het later op de dag is kunnen we al mooi zien hoe enkele zaken in de dierentuin er mooi verlicht bij staan als het natuurlijke licht afneemt en nog ver van huis is het al donker ook. Maar goed dat geeft verder niks. Tijdens de terugreis bliept mijn foon…. met stijgende verbazing en nog mooier, stijgende blijdschap lees ik hetgeen er geschreven wordt… een zeer bijzondere verrassing, alvast vanwege mijn verjaardag, lees ik… terwijl dat nog 4 weken duurt… maar goed, daar ga ik nu verder niets over zeggen, hier kom op zaterdag op terug!

Eenmaal thuis blijkt onze timing goed te zijn want manlief heeft het eten klaar dus we kunnen gelijk aanvallen, dat valt er natuurlijk heerlijk in, lekker warm in 2 lijven die toch wel koud zijn geworden. Daarna de foto’s op de pc en helaas blijkt al heel snel dat ik veel foto’s naar het ronde archief moet verplaatsen want, niet dat ik dat daar ter plekke door had, ja duhuh ik was op iets anders gefocust, er zijn er heel veeeeeeel bewogen. Duidelijk hadden mijn gewrichten er geen zin in, en ook in de foto’s van Daphne komt dat probleem veelvuldig voor. Jammer maar helaas, gelukkig blijven er van de 350 nog 120 over en die staan samen in een map en die map kun je H I E R vinden.  2 mindere puntjes dus aan verder een heerlijke dag waar ik heel blij was en met een aantal heel bijzondere verrassingen geconfronteerd werd, je kan het toch slechter treffen denk ik maar, rijk mens ben ik toch!!!

Tijd?

Ik heb zondag weer de strijd gevoerd met de elementen… ergens wist ik wel natuurlijk dat het eraan zat te komen maar toch verraste het me nog toen ik ‘s ochtends om 6.45 de poort uitliet en zag dat mijn auto wit uitgeslagen was. Nou heb ik een broertje dood aan ruiten krabben, en niet alleen om de tijd die het vergt dus heb ik altijd een spuitbus in de auto liggen. Zeer tegen de zin van mijn (v)echtgenoot maar daar trek ik me dan niks van aan. “altijd” schrijf ik, klopt dus niet want zondag had ik die fles niet binnen handbereik liggen, nog niet, later op de dag dus wel grijns.

 

Afgelopen zondag ook… kon ik na een langere nacht dan normaal ‘s ochtends de deur uit en was het ietwat lichter aan de hemel dan de dagen ervoor. Rondom de 2 dagen in het jaar waarop de tijd wijzigt komt er altijd weer de discussie op gang, ermee doorgaan of ermee stoppen.  Als hetgeen ik gehoord heb klopt gaat men het komende voorjaar beslissen of het wel of niet gestopt gaat worden, en welke tijd men dan gaat aanhouden.

Even afgezien van de ‘wens’ die bij vele mensen leeft om ermee te stoppen, omdat het ze op de 1 of andere manier beïnvloedt.  Ik ben 1 van die mensen die erdoor beïnvloed wordt maar dat even terzijde.  Wij mensen kunnen relatief makkelijk schakelen en na enige dagen wennen we er snel aan. Maarrrrr waar dat niet voor geldt is het andere leven dat zich op onze planeet bevindt. De dierenwereld maar ook Moeder Natuur heeft er last van en kan niet schakelen.
Neem bijvoorbeeld de koeien in de wei, heel hun productie-capaciteit wordt door de klok bepaald, dus als de boer een uur vroeger of later, wat dus een verschil van 2 uur uitmaakt, komt melken… heeft dat invloed op wat zo’n koe produceren kan maar afgezien daarvan, het dier (elk dier, elk levend wezen) voelt zich niet prettig door die tijdsverschillen.  Kortom… het stoppen van de tijdswisselingen 2x per jaar is voor elk leven het beste, met dien verstande dat men moet kiezen voor het stoppen op de tijd waarmee men ook begonnen is in 1977.
Benjamin Franklin was degene die het eerst met het idee van de tijdswissel kwam om zo effectief mogelijk van het daglicht te kunnen profiteren, dat was uiteraard totaal niet op het leven gericht maar puur op de economische belangen, oftewel dat waar alles om draait, het gore slijk der aarde.
Ik ben voor leven… zoveel mogelijk in vrijheid en uiteraard met fatsoen en respect voor elk ander leven, bovenal in Liefde.

Toevoegend… die 2 uur is van invloed op de natuur en elk leven zoals ik al hierboven schreef….
We hebben een heel bijzondere zomer achter de rug qua weer, de beloftes voor de komende winter zijn veelbelovend voor de echte winterliefhebbers. Hebben jullie enig idee wat daar de oorzaak van is?
Herinneren jullie je de tsunami nog in Japan in 2004?
De enorme en verwoestende kracht van die tsunami heeft ervoor gezorgd dat onze planeet 2 graden gedraaid is. Die gewijzigde stand ten opzichte van de zon en de maan veroorzaken andere luchtstromen. Die hebben oa tot gevolg gehad dat bergen zich verplaatsen waardoor die wijzigende luchtstromen nog sterker veranderen… hoge- en lagedrukgebieden hebben zich verplaatst…. en dus wijzigt het weer, over de hele planeet.
Dus is het niet zo vreemd dat ik zaterdag nog in het zonnetje liep zonder jas… en zondagochtend ruiten moest krabben glimlach.

Niet opgeven

Zing-Zo
limerick op zondag 28 oktober 2018
Gestart op 29 januari 2012

Zing jij ook gezellig met mij-ons mee?


 

Al lijkt het soms of het kan breken,
niets kan iets zo laten verbleken.
Echte Liefde daar
dan pas is ‘t echt klaar.
Wie luistert zal ‘t hart horen spreken!
Uiterlijk vertoon kan rol spelen
maar dat gaat al heel snel vervelen.
De aantrekkingskracht
ligt echt in de macht
van interne kloppende delen.
De Liefde laat zich niet verklaren.
Mag ieder puur in ‘t hart bewaren.
Wat ik ervan denk:
“Dit kostbaar geschenk:
voor allen volop te vergaren!”

Vleugels

 

Herontdekken, of om helemaal eerlijk te zijn pas voor het eerst echt, hoef ik niet meer naar motivatie te zoeken, niet meer mezelf te dwingen over ogenschijnlijk onneembaar hoge drempels heen te stappen. Nee, voor ‘t eerst echt, gaat ‘t vanzelf, sterker nog, moest ik me voorheen dwingen, moet ik me nu vaak afremmen als mijn enthousiasme weer eens met mij op de loop dreigt te gaan.

Ik schud ze uit, ik spreid ze zover als mijn casco mij dat toestaat en ik vlieg!

Zwevend over de wolken ontvang ik alles met open armen, juich ik alles toe en geniet ik zoals niemand anders dat kan, denk ik vaak.

Herboren, e.i.n.d.e.l.i.j.k. van dat voorzien wat nodig is om voluit te leven, mijn enig en waar Godsgeschenk.

 

 

Schaap Schrijft – Schrijfuitdaging  – – – Gestart: 29 september 2018 – – –
Themawoord 27 oktober – 10 november 2018: Vleugels

On-gewoon Mooi

(On-) – Gewoon omdat ik dit een heel mooi nummer vind…

 

XXX

 

“Stay With Me”

Guess it’s true, I’m not good at a one-night stand
But I still need love ’cause I’m just a man
These nights never seem to go to plan
I don’t want you to leave, will you hold my hand?

Oh, won’t you stay with me?
‘Cause you’re all I need
This ain’t love, it’s clear to see
But, darling, stay with me

Why am I so emotional?
No, it’s not a good look, gain some self-control
And deep down I know this never works
But you can lay with me so it doesn’t hurt

Oh, won’t you stay with me?
‘Cause you’re all I need
This ain’t love, it’s clear to see
But, darling, stay with me

 

Zwijmelen op ZaterdagTrees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) ~ 27 oktober 2018 – ~ voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

 

Sinterklaas-Spel-2018 (2)

Enige tijd terug meldde ik al dat ik weer begonnen was met de voorbereidingen voor het Sinterklaas Spel in Weblogland, 2018, de 16e versie alweer… jeetje… stiekem bekruipt me, terwijl ik dit bedenk, dat het toch heel erg jammer is dat ik alle bloggeschiedenis vanaf het begin t/m 2012 kwijt ben… maar oke, het zij zo. De bloggeschiedenis van de jaren erna is er gelukkig wel, beter iets dan niets toch? En natuurlijk ben ik al het plezier dat ik, en al die medespelers in de loop der jaren, eraan beleefd heb, zeker niet vergeten.

De 16e versie dus… en vanochtend mocht ik weer een deelnemer toevoegen, een nieuwe, een jongedame die dit jaar voor het eerst meespeelt, hoe leuk is dat?!

Er zijn, zoals jullie hieronder kunnen zien, nog heel veel schoentjes niet ‘gezet’ dus er kunnen nog veel meer deelnemers bij. Alhoewel ik altijd voor kwaliteit ga ipv voor kwantiteit is het natuurlijk wel ook nog zo: “des te meer zielen des te meer vreugd”… en als we daarbij denken aan ons eigen nationaal, eigen cultuur, feest… waar zovelen aan lopen te trekken om het op te heffen, raak ik alleen maar enthousiaster en meer vastbesloten er niet mee te stoppen!!

Kortom… kies je schoen, zet hem… en speel gezellig mee.
Wellicht ben je bereid je schoen op je eigen blog te zetten en op die manier het spel te promoten zodat er meer mensen van op de hoogte zijn en zich ook kunnen aanmelden? Ik zou dat uiteraard enorm waarderen!

01
02Christiaan
03
04
05
06Mary
07
08Joanne
09
10
11
12Vonnie
13Karel
14
15
16Yova
17
18
19
20
21
22Stefanie
23
24
25
26
27
28
29
30Edward
31
32
33
34
35

“Nieuwe” Passie

“Wat je ook kwijtraakt… er komt altijd iets voor terug” zei iemand me ooit…Ik herinner me niet meer wie het zei, noch wanneer dat gezegd werd maar dat doet er ook niet toe. Wat feit is, is dat het klopt.

Was ‘vroeger’ dansen, zingen en musiceren tezamen mijn enige en grootste passie… moest ik dat allemaal opgeven doordat zowel mijn lichaam als mijn geest daar meer en meer tegen in de weerstand gingen en het op zeker moment gewoonweg niet meer kon.

Wat daarop volgde was fotografie en het verzamelen van varkentjes, samen met mijn vader sjouwde ik elke zaterdag alle rommelmarkten in de regio af, ‘eeuwen’ geleden alweer. Die varkentjes verdwenen al heel snel toen ik via via te horen kreeg dat er iemand was die mijn hele collecte wel wilde overnemen, ik kreeg er een mooi bedrag voor, en een groot deel van de woonkamer kwam weer vrij.

Fotografie bleef, al deed ik er erg weinig mee door tijdgebrek. Ik werkte fulltime, had een gezin en had een hele kapstop vol met petten van diverse taken in het vrijwilligers- & kerkenwerk.

Tussendoor kwam Jeans opdagen en ik was ‘hooked, lined and sinker’ vanaf de allereerste voorstelling in februari 1997. Ik was voordien al groot fan van Deep River Quartet en musicals… er was een nieuwe verzameling gestart, alles dat met het thema muziek te maken had. Ik had op zeker moment een soort van letterbak van vloer tot plafond van 9 meter lang, die manlief in elkaar geknutseld had nadat ik het ontworpen had. Mega veel werk om te maken maar naderhand ook om schoon te houden. Die hele verzameling is, weliswaar in delen, weer verkocht een jaar of 5 terug. Ik kreeg het steeds benauwder van de volle woonkamer en wilde ruimte scheppen, die ruimte is er nog steeds en hou ik ook zorgvuldig in stand, zij het dan iets minder ruim dan toen omdat ik nu mijn eigen dierentuin aan het samen stellen ben.
Met het toenemen van ziektebeelden en de bijbehorende beperkingen kwam ik steeds minder huis uit, gaf mijn vrijwilligers- & kerkenwerk op. Stopte met werken en mijn sociale kring werd nog kleiner dan dat het voorheen al was. Soort van “geen andere keus hebben en tevreden zijn met wat kan en niet zeuren/treuren over wat niet meer kan”.

Eind 2016 kwam er een kentering die ik echt compleet voor onmogelijk had gehouden. Ik geloofde het in 1e instantie ook niet en ging onverdroten door om telkens uitermate teleurgesteld thuis te komen van een Jeans-voorstelling. Toen ik me realiseerde dat ik geld over de balk gooide, toenemend in hoogte omdat de theaters steeds duurder werden door veranderende belastingwetgeving etc, sloeg ik mezelf voor mijn hoofd, was ik daar nog langer gek? Het beviel me totaal niet meer dus waarom er nog geld en energie aan verspillen?!

Het enige dat overbleef was fotografie en daar kreeg ik ‘ineens’ veel meer tijd en ruimte voor, zeker nadat ik in vorig jaar juni een soort van wedergeboorte ervoer.

Ik heb nu zeeën van tijd en ik krijg er leuke, heel erg leuke, invullingen bij. Ik kan weer lezen… dat is 1… ik geniet weer van boeken verslinden en net als ‘eeuwen’ geleden (voordat ik in mijn hoofd ziek werd) lees ik weer op een razend tempo en kost 1 boek me gemiddeld 1 tot 1,5 dag.
Daar is nog iets bij gekomen… iets dat mij veel meer plezier verschaft dan ik op voorhand gedacht / verwacht had.
Alweer een paar jaar geleden, toen Wildlands open ging en ik foto’s van de Gentle Giants op mijn blog plaatste… kreeg ik mail van een Duitse dame uit Berlijn die mijn foto’s op het internet tegen gekomen was en mij vroeg of zij die mocht gebruiken op haar WEBSITE Natuurlijk mag dat, ik ben geen miep die zeurt over rechten etc, integendeel, het vervulde me met trots dat iemand mijn foto’s goed genoeg vond om ze te hergebruiken.
We hielden contact en er ontstond een leuke vriendschap uit.
Afgelopen voorjaar besloten Daphne en ik weer een aantal dagen ervan tussen te gaan, over een locatie hoefden we niet na te denken want ik wilde natuurlijk wat graag terug naar Berlijn omdat dat de mogelijkheid zou bieden die Duitse dame te ontmoeten. Daphne vond dat een prima plan en Petra was helemaal blij toen ik haar dat voorstelde. Eenmaal in Berlijn, samen aan een tafeltje met wat lekkers tussen ons in, bleek de klik die er online al was zich te verstevigen. Bizar hoe het zo met iemand gelijk al kan klikken, maar oke, er gebeuren wel vaker wonderbaarlijke dingen dus ik vroeg me verder niks af, verwonderde noch verbaasde me erover, was (en ben nog steeds) er alleen maar blij mee. Tijdens dat samenzijn bleek al heel snel dat zij door allerlei oorzaken te weinig tijd heeft om haar tijd super actueel te houden. Ik zei haar, dat er diverse mogelijkheden waren om iemand in te schakelen om haar te helpen. Ik wist toen al dat zij, net als ik overigens, ‘vertrouwen’ wel een dingetje vind. Ik legde haar uit dat zij, iemand die zij wel durfde te vertrouwen, slechts beperkte rechten kon geven zodat het voortbestaan van haar website niet in het geding kon komen. Simpelweg mijn kennis met haar delen. Zij vatte dat echter anders op, zij dacht dat ik mezelf aanbood. Grappige taalverwarring, mijn Duits is goed maar toch anders dan wanneer ik van Duitse oorsprong zou zijn geweest. Uiteindelijk zei ik dat ik alle tijd had en haar met alle liefde zou helpen maar dat ik er niet vanuit wilde gaan dat zij mij zou vertrouwen want heej, we kennen elkaars immers nog maar een uurtje face2face?! Haar enthousiasme ging met haar aan de haal en dus vroeg ik haar er rustig over te na te denken en als ze dan helemaal zeker zou weten dat ze mij haar wel wilde laten helpen dat ze me dan maar moest mailen/bellen oid. Dat deed ze dan ook een week ongeveer nadat Daphne en ik weer thuis waren.

Altijd al ben ik gek op dieren geweest. De “Big Five” uiteraard hoog op mijn favolijst maar helemaal bovenaan staan altijd de gevederde vrienden, met name Pauwen en Kroon-Kraanvogels. Olifanten zijn deel van de Grote Vijf maar niet echt mijn top-favoriete dieren, al hoe idolaat ik ook over hen kan zijn. Inmiddels merk ik wel een verandering… want mijn nieuwsgierigheid groeit en gaandeweg ontdek ik zoveel over deze schitterende dieren.
Ik weet dat Petra niet alleen graag actuele info wil over elke olifant op onze planeet die in een dierentuin woont maar natuurlijk ook foto’s. Daarnaast is ze altijd op zoek naar afstammelingsinfo, zo uitgebreid mogelijk. Ook is ze heel consciëntieus als het gaat om privacy etc. Zij zal niet een foto plaatsen zonder toestemming van de maker ervan.
Wij speuren het internet af naar foto’s, proberen dan de eigenaar te achterhalen. Ook schrijven we dierentuinen aan. Mijn Engels is beduidend beter dan het hare, zij heeft een rekenhoofd en ik een taalhoofd, en zo vullen we elkaar aan en dus ook haar website. Ik heb inmiddels Instagram opgestart, Flicr en ben weer actief op FB om op alle mogelijke manieren maar contacten te leggen met olifantenliefhebbers, -fotografen, -verzorgers, etc etc. Er is de afgelopen weken al het een en ander binnengekomen en dat maakt ons blij en motiveert en stimuleert ook om door te gaan natuurlijk.

Een ander luikje in mijn hoofd ging ook open, vol met vraagtekens… over ‘mijn’ eigen park. Nu is dat natuurlijk Wildlands, maar voorheen was dat Het Noorder Dierenpark. Het ‘oude’ park heeft op het gebied van olifanten enkele records op haar naam staan. Grootste kudde, grootste bull, gemengde kudde, grootste aantal babies etc etc. Maar… hoe zat het nou precies en wanneer en hoe is het begonnen?
Jullie weten wel dat ik al 2 pagina’s aan mijn blog gekoppeld had die over olifanten gaan. De ene benoemt de olifanten die in Wildlands staan en de andere de olifanten die in Nederlandse dierentuinen staan.

Sinds gisteren is er een 3e pagina aan toegevoegd. KIJK MAAR EENS HIER, deze gaat over de geschiedenis van het ‘oude’ park. Het is moeilijk info te vinden en helaas hebben degenen die ik reeds aanschreef niet gereageerd maar dat boeit verder niet. Ik ga gewoon door en pas die pagina aan zodra er iets ‘fout’ vermeld staat of aangevuld dient te worden.

Hoe dan ook… olifanten nemen een groeiende plaats in mijn hoofd in… en ik verveel me niet want ik besteed veel tijd aan het zoeken naar  – vinden – vergaren – op waarheid controleren en bevestigen,  van info. De fotootjes van vroeger zijn helaas klein maar onder het mom van ‘beter iets dan niets’ ben ik hier toch wel heel erg blij mee. En elke keer dat ik iets vind groeit mijn enthousiasme ook.

Dus… kijk ik uit naar onze verhuizing wanneer die ook maar plaats moge gaan vinden… dus blijf ik foto’s maken… dus blijf ik genieten van alle capriolen die dat grote grut voor mijn ogen uithaalt… dus blijf ik zoeken want het meer is immers nooit vol glimlach.

Wellicht ten overvloede maar ik zeg het toch maar… mocht jij informatie hebben, tekst en/of foto’s van olifanten… maakt niet uit van welke dierentuin… je maakt mij (En Petra zeker!!) er heel erg blij mee. AnneMarie ging jullie al voor… een foto van haar is zelfs tot Profiel-Foto verkozen en nee dat heb ik niet bepaald grijns … staat HIER.

Ziezo… niet langer gekletst, ik moet aan het werk 😉

Spuigaten

 

Ik weet nog dat ik als kind al een hoofd vol vraagtekens kreeg bij het zien van kranten en nieuwsprogramma’s op tv. De kranten van toen lagen elke dag in een wijde boog rondom mijn vaders stoel terwijl hij elk woord uitploos. Als dan ‘s avonds de tv aan ging moest er Journaal gekeken worden. Mijn ouders waren, bleven, kwamen er voor thuis want dat missen was onvoorstelbaar. Ik begreep dat toen echt niet en inmiddels een halve eeuw zo ongeveer verder snap ik er nog steeds geen hout van.

Mijn maandagmeneer pluist elk woord in elke krant uit, elke ochtend rond de klok van 7 pluk ik er een aantal uit zijn brievenbus. Elk Journaal wordt op maximale geluidssterkte gevolgd.

Mijn (v)echtgenoot heeft al jaar in jaar uit abonnementen op diverse kranten gehad, nou als ik iets zonde van het geld vond/vind is het dat wel. Toen het mogelijk werd kranten op het internet te lezen ging hij ermee akkoord dat ik de abonnementen opzegde. Helaas was die vreugde van korte duur want hij vond al die papier in de handen toch stukken prettiger. ZO ging het een aantal jaren heen en weer want wij waren het er dan wel over eens dat de abonnementsprijzen van steeds absurder wordende hoogte waren. Inmiddels al weer een aantal jaren krijgt mijn (v)echtgenoot ‘s avonds de kranten van die dag van mijn maandagmeneer, hij heeft ze dan uit en ik kan ze bij mijn avondronde mee naar huis terug nemen.

Journaal wordt hier dan niet gevolgd maar het nieuws op de regionale zenders, Drenthe en Groningen, worden hier steevast opgezet. Niet door mij natuurlijk, ik duik veel liever in een boek of in mijn laptop, ja oke, ik geef toe, ik speur zelf nauwgezet naar nieuws maar dan van een totaal andere orde, voor Petra.
Mijn ogen zien altijd alles, mijn oren ontgaat evenmin zelden iets… en dus ontkom ik niet aan schreeuwende koppen.
Gisteren weer eentje: “Beteugelen of Betuttelen?” Hoe paradoxaal!!!
Onder het mom van de ene na de andere welluidende ‘motivatie’ worden we zoveel mogelijk met de neus op de feiten gedrukt dat we deel van een participatie-samenleving zijn, dat het individualisme gestimuleerd moet worden omdat iedereen (zogenaamd) gelijke kansen en rechten heeft, dat we aan onze medemens verplicht zijn gezond te leven en welke ongein al niet meer op talrijke manieren ons door de strot geduwd wordt.
Roken, vet eten, suikers, zouten, niet genoeg bewegen, overgewicht en ga zo nog maar even door. De leiders van ons land grijpen alle kansen aan om hun onderdanen te laten voelen dat ze geleid worden en dat het lijden er ‘gewoon’ bij hoort, dat we dat zouden moeten toejuichen want zij weten het immers het beste wat wel of niet goed voor ons is?

Ehhhhhhhhhh…. tegelijkertijd halen ze scheepsladingen geld naar binnen aan accijnzen op al die zogenaamde ongezonde producten. Om nog maar te zwijgen van de torenhoge, exorbitante winsten die ze maken op letterlijk elk product dat door hun onderdanen gebruikt wordt om te leven. Racisme en discriminatie wordt voor het oog van het volk als ‘afschuwwekkend’ afgedaan maar achter hun schijnheilige smoelwerken gaan de grootste glimlachen schuil want ze stimuleren het maar wat graag, elke kans die ze krijgen om het uit te boeten laten ze heus niet liggen.

Wij, die domme onderdanen, hebben nergens verstand van en moeten kennelijk bij de hand gepakt worden en bovenal de wet voorgeschreven. Nederland, een land waarin iedereen in vrijheid kan leven… waarin drugsgebruik gelegaliseerd werd omdat men niet bij machte was de criminaliteit binnen de perken te houden, nee duhuh als je aan de ene kant daardoor je zakken kunt vullen en aan de andere kant zelf minstens zo corrupt bent als de drugsbaronnen… tja.

Kijk naar de mensen die niet meer in staat zijn zichzelf 100% zelfstandig te redden, die echt afhankelijk zijn van hulp… als die mens niet tot de rijkeren in ons land behoort ben je aan de hel overgeleverd. Ohja… participatie-samenleving, sorry was ik even vergeten. Natuurrrrrrlijk is het de meest vanzelfsprekende zaak ter wereld dat ieder mens liefhebbende kinderen heeft, die om de hoek wonen, zelfs amper een dagbesteding hebben, dus alle tijd en zin hebben om voor pa en/of ma te zorgen. En heb je zoveel pech dat je dat niet hebt, tja ach dan zijn er toch buren genoeg? Die geef je natuurlijk totaal probleemloos je bankpas mee naar een stad ettelijke kilometers verderop om geld voor je uit de muur te halen. De buren aan de andere kant zijn evengoed zo vertrouwd dat zij het hen wel toestaat je achterwerk af te vegen als je gepoept hebt, die mogen ook elke dag bij jou binnen komen om je te douchen, die doen uiteraard ook met alle liefde je huishouden en je boodschappen. Iedereen is toch volop te vertrouwen, hoe waag je dat te betwijfelen in ons land???

En dan ben je, pak ‘m beet, zo rond de 85 jaar oud… jij en je echtgenoot zijn zo’n 65 jaar getrouwd… en dan gaat het gezondheidsmatig allemaal wat minder. Jullie hebben beiden hulp nodig, kinderen en buren kunnen dat niet om welke redenen ook. Geen probleem toch? Het is de normaalste zaak van de wereld dat jij met zorgindicatie nr. 3 en je echtgenoot met zorgindicatie nr. 5 uit elkaar gescheurd wordt en dan in 2 verschillende verpleegtehuizen wordt ondergebracht, doorgaans niet in de zelfde woonplaats uiteraard. Wat geeft dat nou? Is toch niet erg? Je moet zorg krijgen die bij je past toch?

Je kunt veel kwalen hebben die je het leven behoorlijk kunnen verpesten… maar niet dodelijk zijn. Het blijkt noodzakelijk dat je je voeding aanpast bijvoorbeeld. Onze positief lijdende leiders wrijven al bij voorbaat in hun klauwen want ‘gezond’ eten is onbetaalbaar. Staat er in een krant een schreeuwende kop, “Allergie? Eet gewoon alles, want je lijf heeft het nodig, anders mis je noodzakelijk vitamines en mineralen..” Ja joh tuurlijk…  Dat mensen van de ene op de andere minuut ondraaglijke pijnen krijgen, acuut naar een toilet moeten vliegen en daar voorlopig niet meer af kunnen komen omdat ze leeg lopen, 112 gebeld moet worden omdat iemand een anafylactische shock krijgt… allemaal aanstellerij toch? Willen die mensen die dan zogenaamd last van een allergie of intolerantie hebben, of die kwalen voorkomen, en dus ‘gezond’ eten… moet je a) geloven dat je niet belazerd zal worden in de supers met hun zogenaamde ‘biologische’ producten en b) de geldelijke ruimte hebben om het te kunnen betalen. Heb je als ‘gezond’ mens wel eens gekeken naar de prijsverschillen tussen gewone koffiemelk en lactosevrije koffiemelk? Heb je wel eens gezien wat een normaal brood kost en wat een glutenvrij brood kost? Doe dat maar niet want je krijgt er een hartzakking van en dat is weer slecht voor de portemonnee want 112 kost geld en een onderzoek naar het een of ander ook. Wij de onderdanen kosten onze staat immers kapitalen aan gezondheidszorg? Welke gezondheidszorg? Je betaalt je maandelijks scheel aan verplichte ziektenkostenverzekeringen en wat krijg je ervoor terug? Rekeningen op de mat zodra je ook maar met 1 teen het terrein van een medicus aanraakt. Welk vorm van hulp je ook nodig hebt… als je het al krijgt staat het bol van onbetaalbare prijzen en met ducttape aan elkaar verbonden onderdelen, waag het dan vooral niet te vragen of iets wel degelijk , zoals beloofd, nieuw is ipv 100e-hands. Hulp-instanties zijn, en nog steeds, als paddenstoelen uit de grond gerezen, de schijven waarover iets tegenwoordig moet lopen voordat er uberhaupt een kans van realisatie ontstaat zijn talloos. Als hulpbehoevende ben je aan de duivel overgeleverd!!

Kun je niet werken? Dan ben je lui en een profiteur, niets meer en niets minder. Volgens de staat dan he?! Uitkeringstrekkers zijn bij uitstek profiteurs toch? Tja hoe moet je aan een baan komen als je 20+ bent en niet in het bezit van een afgeronde universitaire opleiding als je solliciteert voor een baan als kassameisje/-jongetje bij de super. Geen rijbewijs? Geen eigen auto? Dan val je ook sowieso al buiten de boot want je moet natuurlijk wel 24 uur per dag inzetbaar en bereikbaar zijn en vooral niet het lef hebben te durven zeuren over de afstand die je moet afleggen om op je werk te komen. Op tijd natuurlijk ook nog, wat natuurlijk geen enkel probleem is want fileleed kennen we niet in Nederland en het OV is voor iedereen super-super-dichtbij en kost geen drol, toch? Ohja je mag wel werken maar niet te veel geld op je rekening hebben want dan moet je belasting betalen. Geld op een rekening is zo wie zo al niet zo slim want dan moet je rente betalen. Een groot deel van je salaris gaat al naar de staatskas. Elk product dat je aanschaft bestaat qua prijs voor een groot deel uit belasting. Je bent verplicht om jaarlijks de inkomstenbelasting in te dienen. Als je dan heel je leven hard werkt en goed doch zuinig leeft om je kinderen iets na te laten… eerbaar toch? … worden die kinderen daar weer voor bestraft want hun erfenis gaat grotendeel op aan belastingafdracht. Je mag je kroost wel iets schenken maar let wel op de regeltjes want onze staat is ieders duurste kind, ook al ben je (noodgedwongen of eigen keuze) kinderloos gebleven.

Iedere keer weer hollen de onderdanen als een kudde stomme schapen naar een stembureau om hun voorkeurspartij hun stem te geven. Het gaat er uiteraard totaal eerlijk aan toe, de partijen hebben allemaal maar 1 behoefte, hun beloftes waarmaken, daar strijden ze voor op leven en dood, ja hoor, dhuhuhhh. Hoe dom ben ik dat ik dat meewarig glimlachend aanhoor terwijl in mijn hoofd geluiden opdoemen van klotsend water dat uit spuigaten loopt. Helaas zorgt al dat water er niet voor dat ook de onzin daarmee weg stroomt.

De hypocrisie voert hoogtij, dat is waar Nederland voor staat. Ooit werd elke buitenlander met open armen ontvangen, sterker nog, met bergen tegelijk binnengehaald tegen onrealiseerbare beloften. Zij wilden immers wel doen waarvoor wij, de ‘echte’  Nederlanders onze neuzen optrokken? Zij deden het zelfs voor veel minder geld ook nog, ideaal toch? Kapitalen gingen er de grenzen over om de gezinnen van de ‘helpers’ in hun eigen land te ondersteunen. En nu? Ettelijke jaren later beklagen we ons erover dat we geen werk hebben voor iedereen, dat de salarissen niet navenant aan de leefkosten stegen/stijgen. Ooit was de Nederlandse cultuur iets om trots op te zijn… maar tegenwoordig, stelt het kennelijk niets meer voor en gooien we het met zijn allen te grabbel. Ga jij als Nederlander in het buitenland op vakantie, pas jij je aan aan wat daar hoort en niet hoort. Wij spreken daar de taal die men begrijpt, is het niet de eigen taal dan wel het Engels. En wat doen wij hier? Wij spreken hier de taal van de buitenlander, passen onze leefwijzen en kledingwijzen aan en ga zo maar door. Als je als vrouw over straat gaat in kleding waarin jij je prettig voelt… en je wordt dan verkracht, ach dan heb je ernaar gevraagd want je bloesje stond te ver open, je rokje was te kort of welke ongein maar meer aangevoerd wordt. Ben jij die verkachter? Ben jij die moordenaar? Ben jij die overvaller? Ben jij die inbreker? Ach jochie toch, had je zo’n moeilijke jeugd vroeger? Kom maar hoor, wij helpen je wel. Nee natuurlijk wordt je niet gestraft, jij kan er toch niks aan doen dat je zo geworden bent, dat is onze schuld, wij hadden vroeger beter voor je moeten zorgen.

Waar is de Nederlander die zelfstandig kan denken?
Waar is de  Nederlander die weet wat goed-fatsoenlijk-respectvol- menswaardig leven is ?
Waar is de Nederlander die nog enige vorm van decorum heeft?
Waar is de Nederlander die de ‘naaste’ met gesloten beurs de helpende hand toesteekt?
Waar is de Nederlander die nog iets van trots kan voelen op diens afkomst?
Waar is de Nederlander die zich nog veilig voelt hier?

Hoezo s-a-m-e-n-l-e-v-i-n-g? Hoezo p-a-r-t-i-c-i-p-a-t-i-e?
Het enige waarin we allemaal gelijk samenleven en participeren is het gewillig ondergaan van misbruik.

Ach ja… wat weet ik ervan? Ik ben ook 1 van die domme gewillige schapen, die elk woord in de media gelooft, die geen krant niet leest, die geen nieuwsuitzending volgt ten koste van alles, die elke nieuwsapp op de gsm heeft, die een ander misbruikt, die zichzelf de enige echt belangrijke persoon in dit universum vindt, die nooit aan iets twijfelt want alles dat zij hoort en leest is de waarheid, niets dan de waarheid, zo waarlijk helpe mij mijn Nederlanderschap, toch?????????

Z-o-Z ~ 20.10.18

Bij haar zwijmelbijdrage van afgelopen zaterdag schreef Trees dat zij het erg leuk zouden als de Zwijmeldeelnemers vandaag muziek uit de jaren 60 zouden plaatsen. Nou zal ik wel de laatste zijn die Trees een wens kan weigeren dus ging ik op zoek.

Nou ben ik geboren in november van 1962 dus herinneringen aan muziek van toen heb ik uiteraard niet maar ik dacht… “laat ik eens proberen uit te vinden welk lied een hit was rondom mijn geboortedatum” en ja wat ik vond is echt niet mijn smaak, de uitvoerder overigens ook niet, al plaatste ik 5 weken geleden ook al iets van haar na haar overlijden op 14 september, vandaag dus wederom Anneke Gronloh maar dan met een ander nummer dan de vorige keer.

 

 

Zwijmelen op ZaterdagTrees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) ~ 20 oktober 2018 – ~ voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

 

Sommigen konden de video kennelijk niet openen… hier een 2e versie.
Ik lees graag of deze het wel of niet doet.