Zing-Zo – 319

Zing-Zo – 319

Zing-Zo limerick op zondag
Gestart op 29 januari 2012
319: 29 april

Moeder Natuur kon pracht beramen
al gaf zij zelf aan niets hun namen.
Ik werd naam-vinder
van deze vlinder,
dus hoef ik mij nu niet te schamen.

+ – + – + – + – +

Papilio Protenor heet zij
het vinden ervan maakte mij blij.
Vloog dartel in ‘t rond
bleef weg van de grond,
zo bleef zij van de ondergang vrij.

+ – + – + – + – +

Het is toch een schitterend kunstwerk
daaraan zet toch niemand paal noch perk.
Genietende puur,
van zo’n mooi figuur,
doordat ‘k haar aanwezigheid opmerk.

 

Zing jij ook mee met?

Zwijmelen op Zaterdag – 285

Zwijmelen op Zaterdag – 285

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 285
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Ik heb gaandeweg de jaren bloggen al wel vaker beschreven dat manlief en ik regelmatig samen op de bank hangen en ons soort van verliezen in films over de belevenissen van James Bond. Net als de makers van die serie films, maken ook veel, zo niet alle, andere filmmakers gebruik van bestaande muziek. In een deel van al die gevallen zoekt men het in de klassieke hoek en daarop vormen de James Bond – films geen uitzondering.
Zo zaten we gisteren weer heerlijk ontspannen, in de mood van ‘alles mag en niets moet’, op de bank. Hebben we zin aan James dan trekt één van ons twee er eentje uit de kast, standaard zonder te kijken welke noch te zoeken naar een specifieke. We laten ons in die zin dus graag verrassen. Als eerste kwam gisteren “The Spy Who Loved Me” tevoorschijn, 1977 met Roger Moore. In die film zitten meerdere klassieke stukken… die heb ik dus maar even opgezocht nadat ik had bedacht dat het wel leuk zou zijn daar mijn Zwijmelen van vandaag aan te wijden. Ik had natuurlijk voor iets oranjes kunnen kiezen gezien de datum van gisteren maar ja daar heb ik niets mee, ook niets tegen overigens, maar die hoempapamuziek is dan weer niet mijn ding. Uit de klassieke hoek dus vandaag een aantal van de gebruikte muziekstukken in de eerder genoemde film, om precies te zijn 4 van de totaal 9.

Als 1e: Johann Sebastian Bach’s “Air on a G-String”:

Als 2e: Wolfgang Amadeus Mozart’s “Piano Concerto No. 21”:

Als 3e: Frédéric Chopin’s “Nocturne No. 8 in D-Flat, Op. 27 No. 2”:

Als 4e: Camille Saint=Saëns’ “Aquarium”:

Als ik dit allemaal beluister vind ik het op de één of andere manier goed bij elkaar passen maar vraag ik me tegelijkertijd wel af of dat ook werkellijk zo is of dat ik beïnvloed ben door de talrijke keren dat ik deze film zag. Is niet echt belangrijk natuurlijk maar ja welke vragen in je hoofd opduiken kun je niet sturen.
Ik vind het wel een bijzonder gegeven dat filmmakers voor ‘oude’, dan wel ‘bekende’ muziek kiezen naast het gebruik van speciaal voor die film gecomponeerde muziek. Toegegeven, ik kijk veel films maar zit wel vaak in hetzelfde genre dus kan niet echt objectief oordelen temeer ook daar ik natuurlijk bij lange na niet alle bestaande muziek (her-)ken… het antwoord op de ‘waarom-vraag’ in dezen moet ik jullie dus ook schuldig blijven.

Hoe dan ook… Zwijmelen op Zaterdag is de gelegenheid bij uitstek om muziek die je raakt met je blogvolgers/blogbezoekers te delen en dat doe ik hier dus weer volop vandaag.

Ik wens jullie allen een ♥-verwarmend weekend oe in de hoop dat het jullie zo goed als maar immers mogelijk is, gaat.

Achter-de-foto-37

Achter-de-foto-37

Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~
37 ~ Gestart: 17-8-2017
26 april – 3 mei 2018

Bijdrages van:


Op een kleine maand na is het alweer een jaar geleden dat ik naar Schokland tufte voor weer een weblogmeeting. Ik ben de tel inmiddels kwijtgeraakt maar dat is ook niet belangrijk. In 15 jaar bloggen heb ik er talloze bijgewoond en zelf georganiseerd. Ik kan oprecht zeggen dat er niet één was waarvan ik achteraf spijt kreeg gegaan te zijn. Geen eenkele was gelijk aan de andere, ook zo leuk, nu te realiseren.
Op Schokland hadden we prachtig weer die 20e mei vorig jaar.  Ik ging dan wel met blauwe plekken en schaafwonden naar huis maar dat lag niet aan het gezelschap. Alle weblogmeetingen tot dusver waren qua koppies-aantal niet zo heel groot maar gelukkig is kwantiteit absoluut niet van belang als je naar de kwaliteit kijkt.
Over een kleine 2 maand staat de volgende weblogmeeting op de agenda… 30 juni om precies te zijn.
Onze locatie is die keer Avifauna in Alphen aan de Rijn en met dank aan lieve mensen om me heen heb ik al een forse stapel Jumbo-punten binnen dus kan ik kaartjes met korting scoren. Dat ga ik binnenkort dus ff regelen glimlach.
Op dit moment lijkt het erop dat de groep uit 8 personen zal bestaan, ik hoop natuurlijk op nog enkelen meer maar dat zal niemand me kwalijk nemen toch? En ik hoop natuurlijk op mooi weer, niet bloedjeheet niet regenend ook, zodat we zowel van het park kunnen genieten als ook van de boottocht in die middag die ik hoop te kunnen toevoegen aan mijn ‘agenda’ voor die dag. Alle vorig weblogmeetingen hebben me wel geleerd dat het altijd anders loopt dan ik op voorhand in gedachten had dus dat zal deze keer ook wel zo zijn.
We gaan het wel beleven, wat vast staat is dat ik me er al enorm op verheug en de mensen die ik in de auto bij me zal hebben die dag ook. Oftewel, net als de man die op de schouders van de andere man zit, kijk ook ik reikhalzend naar jou uit glimlach
Kom jij ook ons gezelschap houden die dag?

Gescoord

Gescoord

Vanochtend na werk toog ik naar Emmen, het werd weer tijd, ik was er al te lang niet meer geweest, het verrotte lijf zit me danig in de weg, kan niet anders zeggen! Maar dit klinkt raar en onbegrijjpelijk dus laat ik bij het begin beginnen….


De laatste weken, zo’n maand of 3 inmiddels… ben ik niet vooruit te branden en daar erger ik me groen en geel aan! Eind vorige week besloot ik de huisarts te consulteren en dat kon maandagochtendvroeg. Ik legde haar uit dat ik me mentaal ‘on top of the world’ voel en naarmate ik meer vertelde werd haar glimlach alleen maar groter. Is toch eigenlijk ook niet te bevatten dat ik voor het eerst (ja oke, sinds 13 juni 2017 dan welteverstaan) in 35 jaar ‘gewoon’ doen kan wat ik wil zonder ook maar enige spoor van angst-paniek-onrust of wat voor idioterie ook maar… als ik dat al niet bevatten kan mag ik dat zeker niet van een ander verwachten toch?


Lichamelijk echter is dat een geheel ander verhaal. Ik ben 55 maar voel me 555. Ik slaap 12-15 per 24. Elke avond rond 21.00-21-15 lig ik er al in en zodra mijn neus het kussen ruikt ben ik in dromenland. Klaas Vaak is wat mij betreft werkloos. Ga ik overdag liggen en sluit ik mijn ogen, ben ik ook gelijk vertrokken en als niemand me dan wakker maakt kom ik niet in het land der wakkeren terug. Maar moe dat ik ben, niet te beschrijven, soms staat het huilen me zelfs nader dan het lachen. Kortom, ik hoopte dat een volledig bloedonderzoek wel uitsluitsel zou bieden en dat aanvulling van dit of dat mijn probleem zou oplossen. Nou niet dus!! Het bloedprikken van maandachtochtend (wist je trouwens dat men tegenwoordig op ‘vermoeidheidspakket’ kan prikken?) leverde een status op waarop ieder ander jaloers zou mogen zijn. Heel mijn leven nog nooit zulke mooie waarden gehad. Ehhh???? Ja nou, geweldig toch maar heej waarom ben ik dan constant zo afgepeigerd en wil ik ‘s ochtends mijn bed niet uit omdat ik me voel alsof ik er al een dag, wat zeg ik, een week, op heb zitten? Vervolg dus… weer in gesprek met mijn huisarts. We spraken het eea door en kwamen samen tot de conclusie (ik had zelf al veel zoekwerk op internet uitgevoerd) dat het hoogstwaarschijnlijk zo is dat mijn lijf jaar in jaar uit ‘slachtoffer’ is geweest van mijn wilskracht en nu een soort van inhaalslag moet maken omdat mijn geest danst en geen aanslag meer op die wilskracht pleegt. Dat dus enerzijds en anderzijds het feit dat mijn lijf moet wennen aan de beduidend mindere hoeveelheid chemische medicatie. Een aantal middelen compleet gestopt en nu alleen nog een zeer lage onderhoudsdosis van een anti-depressiva, waar ik nog niet zonder kan is inmiddels gebleken. Mijn bioritme is dus van slag… dat herstelt zich wel maar de vraag: ‘wanneer?’ kan niet beantwoord worden. Kortom, ik moet én geduld oefenen (wasda?) en mezelf en mijn lijf de tijd gunnen om soort van ‘op adem’ te komen. Dat ik hooggevoelig ben draagt daar natuurlijk niet echt aan bij, mede de slechte gevolgen van de tijdswisselingen, uur terug of vooruit, het (veel te) snelle wisselen van de weerstypes, vorige week bloedheet nu weer 15 graden minder… We gaan de basisdosis chemische medicatie verder verlagen en over 6-8 weken ga ik terug naar de huisarts, tegen die tijd gaan we dan bespreken hoe het gaat en bekijken wat of we verder nog kunnen doen… intussen ga ik ‘gewoon’ toegeven aan de vraag van mijn lijf en laat ik het in de ruststand gaan op de momenten dat het er om schreeuwt.

Zo… nu terug naar de 1e regel van dit bericht… ik toog dus naar Emmen. Na een bakkie bij Herman en Daniëlle togen we naar de appie, haalden broodjes en staken de weg over naar de ingang van het park. Op naar de olifantenvallei want Mauk was buiten en we wilden uiteraard zien hoe het ventje gegroeid zou zijn. Ik vooral natuurlijk, want ik kom er niet dagelijks in tegenstelling tot mijn duo-gezelschap. 3 weken en 2 dagen jong nog maar, maar gegroeid is meneer zeker. Ravi was op een gegeven moment te hardhandig en kreeg van tante Shwe Zin een behoorlijke optater zodat hij wegholde terwijl tante hem loeihard na tetterde… dat was erg grappig. Dubbel hilarisch was het ook want juist daar en enkele minuten eerder waren we Frankwin tegen het lijf gelopen en hij reageerde heel spontaan op onze uitnodiging een soort van interview met hem aan te gaan. Dat waren we al van plan maar was er nog niet van gekomen. Toevallig hadden we de vragenlijst in de tas en in no time stond Herman te filmen, was Daniëlle een geluidsopname aan het maken terwijl ik onze vragen op hem afvuurde. Zo leuk!!! Het resultaat van dit interview volgt later!

Daarna nog even een klein rondje om her en der wat foto’s te schieten natuurlijk. Mijn conditie liet niet al te veel toe dus zaten we rond 4 aan de koffie bij Herman en Daniëlle thuis en was ik om half 6 thuis, afgepeigerd tot en met. Heerlijk weggezakt op mijn bank kon ik met de foto’s aan de slag en kan ik volmondig zeggen blij te zijn met de resultaten want er zitten echt mooie ‘lucky shots’ tussen.
Tja hoe het toch kan lopen… hoe dubbel het kan zijn. Je geniet op en top terwijl je lijf je behoorlijk in de steek laat, accepteren maar, zoals zoveel geaccepteerd moet worden, immers, je kunt nog zo veel willen maar dat iets altijd anders loopt dan dat je graag wilt kennen we allemaal wel. De krenten uit de pap plukken toch? Dat doe ik volop en laat me door niets meer tegenhouden, nou ja, om precies te zijn, niets mentaals meer. Lichamelijk is een ander verhaal maar als ik de huisarts geloven mag zal dat mettertijd ook veranderen. “Niet klagen maar dragen” zei mijn oma zaliger dus daar hou ik me maar aan vast. Bovendien… als ik moet kiezen tussen wat ik nu heb en wat ik had… dan kies ik voor wat ik nu heb. Ik heb ontelbare malen liever dat mijn lijf me in de steek laat mijn hoofd is zoals het nu is… dan een fit lijf en mijn hoofd zoals het was voor ik aan de CBD begon.

FOTO’s ►►►H I E R ◄◄◄

Hernieuwd

Hernieuwd

Eindelijk, schellen vallen.
Het licht neemt hand over hand toe.
De oude jas wordt afgeworpen.
Met wijd open armen ontvankelijk.

Reikhalzend uitgestrekt staan.
Door niets meer nog te weerhouden.
Zonder aanwezig spoor van twijfel.
Met, nog onbekend, nieuwe moed voortgaan.

Verlaagde  levensdrempel,
bijna tot nul gereduceerd,
maakt leven beleven mogelijk.
Willens het komende tegemoet.