Zing-Zo – 319

Zing-Zo limerick op zondag
Gestart op 29 januari 2012
319: 29 april

Moeder Natuur kon pracht beramen
al gaf zij zelf aan niets hun namen.
Ik werd naam-vinder
van deze vlinder,
dus hoef ik mij nu niet te schamen.

+ – + – + – + – +

Papilio Protenor heet zij
het vinden ervan maakte mij blij.
Vloog dartel in ‘t rond
bleef weg van de grond,
zo bleef zij van de ondergang vrij.

+ – + – + – + – +

Het is toch een schitterend kunstwerk
daaraan zet toch niemand paal noch perk.
Genietende puur,
van zo’n mooi figuur,
doordat ‘k haar aanwezigheid opmerk.

 

Zing jij ook mee met?

Zwijmelen op Zaterdag – 285

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 285
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Ik heb gaandeweg de jaren bloggen al wel vaker beschreven dat manlief en ik regelmatig samen op de bank hangen en ons soort van verliezen in films over de belevenissen van James Bond. Net als de makers van die serie films, maken ook veel, zo niet alle, andere filmmakers gebruik van bestaande muziek. In een deel van al die gevallen zoekt men het in de klassieke hoek en daarop vormen de James Bond – films geen uitzondering.
Zo zaten we gisteren weer heerlijk ontspannen, in de mood van ‘alles mag en niets moet’, op de bank. Hebben we zin aan James dan trekt één van ons twee er eentje uit de kast, standaard zonder te kijken welke noch te zoeken naar een specifieke. We laten ons in die zin dus graag verrassen. Als eerste kwam gisteren “The Spy Who Loved Me” tevoorschijn, 1977 met Roger Moore. In die film zitten meerdere klassieke stukken… die heb ik dus maar even opgezocht nadat ik had bedacht dat het wel leuk zou zijn daar mijn Zwijmelen van vandaag aan te wijden. Ik had natuurlijk voor iets oranjes kunnen kiezen gezien de datum van gisteren maar ja daar heb ik niets mee, ook niets tegen overigens, maar die hoempapamuziek is dan weer niet mijn ding. Uit de klassieke hoek dus vandaag een aantal van de gebruikte muziekstukken in de eerder genoemde film, om precies te zijn 4 van de totaal 9.

Als 1e: Johann Sebastian Bach’s “Air on a G-String”:

Als 2e: Wolfgang Amadeus Mozart’s “Piano Concerto No. 21”:

Als 3e: Frédéric Chopin’s “Nocturne No. 8 in D-Flat, Op. 27 No. 2”:

Als 4e: Camille Saint=Saëns’ “Aquarium”:

Als ik dit allemaal beluister vind ik het op de één of andere manier goed bij elkaar passen maar vraag ik me tegelijkertijd wel af of dat ook werkellijk zo is of dat ik beïnvloed ben door de talrijke keren dat ik deze film zag. Is niet echt belangrijk natuurlijk maar ja welke vragen in je hoofd opduiken kun je niet sturen.
Ik vind het wel een bijzonder gegeven dat filmmakers voor ‘oude’, dan wel ‘bekende’ muziek kiezen naast het gebruik van speciaal voor die film gecomponeerde muziek. Toegegeven, ik kijk veel films maar zit wel vaak in hetzelfde genre dus kan niet echt objectief oordelen temeer ook daar ik natuurlijk bij lange na niet alle bestaande muziek (her-)ken… het antwoord op de ‘waarom-vraag’ in dezen moet ik jullie dus ook schuldig blijven.

Hoe dan ook… Zwijmelen op Zaterdag is de gelegenheid bij uitstek om muziek die je raakt met je blogvolgers/blogbezoekers te delen en dat doe ik hier dus weer volop vandaag.

Ik wens jullie allen een ♥-verwarmend weekend oe in de hoop dat het jullie zo goed als maar immers mogelijk is, gaat.

Achter-de-foto-37

Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~
37 ~ Gestart: 17-8-2017
26 april – 3 mei 2018

Bijdrages van:


Op een kleine maand na is het alweer een jaar geleden dat ik naar Schokland tufte voor weer een weblogmeeting. Ik ben de tel inmiddels kwijtgeraakt maar dat is ook niet belangrijk. In 15 jaar bloggen heb ik er talloze bijgewoond en zelf georganiseerd. Ik kan oprecht zeggen dat er niet één was waarvan ik achteraf spijt kreeg gegaan te zijn. Geen eenkele was gelijk aan de andere, ook zo leuk, nu te realiseren.
Op Schokland hadden we prachtig weer die 20e mei vorig jaar.  Ik ging dan wel met blauwe plekken en schaafwonden naar huis maar dat lag niet aan het gezelschap. Alle weblogmeetingen tot dusver waren qua koppies-aantal niet zo heel groot maar gelukkig is kwantiteit absoluut niet van belang als je naar de kwaliteit kijkt.
Over een kleine 2 maand staat de volgende weblogmeeting op de agenda… 30 juni om precies te zijn.
Onze locatie is die keer Avifauna in Alphen aan de Rijn en met dank aan lieve mensen om me heen heb ik al een forse stapel Jumbo-punten binnen dus kan ik kaartjes met korting scoren. Dat ga ik binnenkort dus ff regelen glimlach.
Op dit moment lijkt het erop dat de groep uit 8 personen zal bestaan, ik hoop natuurlijk op nog enkelen meer maar dat zal niemand me kwalijk nemen toch? En ik hoop natuurlijk op mooi weer, niet bloedjeheet niet regenend ook, zodat we zowel van het park kunnen genieten als ook van de boottocht in die middag die ik hoop te kunnen toevoegen aan mijn ‘agenda’ voor die dag. Alle vorig weblogmeetingen hebben me wel geleerd dat het altijd anders loopt dan ik op voorhand in gedachten had dus dat zal deze keer ook wel zo zijn.
We gaan het wel beleven, wat vast staat is dat ik me er al enorm op verheug en de mensen die ik in de auto bij me zal hebben die dag ook. Oftewel, net als de man die op de schouders van de andere man zit, kijk ook ik reikhalzend naar jou uit glimlach
Kom jij ook ons gezelschap houden die dag?

Gescoord

Vanochtend na werk toog ik naar Emmen, het werd weer tijd, ik was er al te lang niet meer geweest, het verrotte lijf zit me danig in de weg, kan niet anders zeggen! Maar dit klinkt raar en onbegrijjpelijk dus laat ik bij het begin beginnen….


De laatste weken, zo’n maand of 3 inmiddels… ben ik niet vooruit te branden en daar erger ik me groen en geel aan! Eind vorige week besloot ik de huisarts te consulteren en dat kon maandagochtendvroeg. Ik legde haar uit dat ik me mentaal ‘on top of the world’ voel en naarmate ik meer vertelde werd haar glimlach alleen maar groter. Is toch eigenlijk ook niet te bevatten dat ik voor het eerst (ja oke, sinds 13 juni 2017 dan welteverstaan) in 35 jaar ‘gewoon’ doen kan wat ik wil zonder ook maar enige spoor van angst-paniek-onrust of wat voor idioterie ook maar… als ik dat al niet bevatten kan mag ik dat zeker niet van een ander verwachten toch?


Lichamelijk echter is dat een geheel ander verhaal. Ik ben 55 maar voel me 555. Ik slaap 12-15 per 24. Elke avond rond 21.00-21-15 lig ik er al in en zodra mijn neus het kussen ruikt ben ik in dromenland. Klaas Vaak is wat mij betreft werkloos. Ga ik overdag liggen en sluit ik mijn ogen, ben ik ook gelijk vertrokken en als niemand me dan wakker maakt kom ik niet in het land der wakkeren terug. Maar moe dat ik ben, niet te beschrijven, soms staat het huilen me zelfs nader dan het lachen. Kortom, ik hoopte dat een volledig bloedonderzoek wel uitsluitsel zou bieden en dat aanvulling van dit of dat mijn probleem zou oplossen. Nou niet dus!! Het bloedprikken van maandachtochtend (wist je trouwens dat men tegenwoordig op ‘vermoeidheidspakket’ kan prikken?) leverde een status op waarop ieder ander jaloers zou mogen zijn. Heel mijn leven nog nooit zulke mooie waarden gehad. Ehhh???? Ja nou, geweldig toch maar heej waarom ben ik dan constant zo afgepeigerd en wil ik ‘s ochtends mijn bed niet uit omdat ik me voel alsof ik er al een dag, wat zeg ik, een week, op heb zitten? Vervolg dus… weer in gesprek met mijn huisarts. We spraken het eea door en kwamen samen tot de conclusie (ik had zelf al veel zoekwerk op internet uitgevoerd) dat het hoogstwaarschijnlijk zo is dat mijn lijf jaar in jaar uit ‘slachtoffer’ is geweest van mijn wilskracht en nu een soort van inhaalslag moet maken omdat mijn geest danst en geen aanslag meer op die wilskracht pleegt. Dat dus enerzijds en anderzijds het feit dat mijn lijf moet wennen aan de beduidend mindere hoeveelheid chemische medicatie. Een aantal middelen compleet gestopt en nu alleen nog een zeer lage onderhoudsdosis van een anti-depressiva, waar ik nog niet zonder kan is inmiddels gebleken. Mijn bioritme is dus van slag… dat herstelt zich wel maar de vraag: ‘wanneer?’ kan niet beantwoord worden. Kortom, ik moet én geduld oefenen (wasda?) en mezelf en mijn lijf de tijd gunnen om soort van ‘op adem’ te komen. Dat ik hooggevoelig ben draagt daar natuurlijk niet echt aan bij, mede de slechte gevolgen van de tijdswisselingen, uur terug of vooruit, het (veel te) snelle wisselen van de weerstypes, vorige week bloedheet nu weer 15 graden minder… We gaan de basisdosis chemische medicatie verder verlagen en over 6-8 weken ga ik terug naar de huisarts, tegen die tijd gaan we dan bespreken hoe het gaat en bekijken wat of we verder nog kunnen doen… intussen ga ik ‘gewoon’ toegeven aan de vraag van mijn lijf en laat ik het in de ruststand gaan op de momenten dat het er om schreeuwt.

Zo… nu terug naar de 1e regel van dit bericht… ik toog dus naar Emmen. Na een bakkie bij Herman en Daniëlle togen we naar de appie, haalden broodjes en staken de weg over naar de ingang van het park. Op naar de olifantenvallei want Mauk was buiten en we wilden uiteraard zien hoe het ventje gegroeid zou zijn. Ik vooral natuurlijk, want ik kom er niet dagelijks in tegenstelling tot mijn duo-gezelschap. 3 weken en 2 dagen jong nog maar, maar gegroeid is meneer zeker. Ravi was op een gegeven moment te hardhandig en kreeg van tante Shwe Zin een behoorlijke optater zodat hij wegholde terwijl tante hem loeihard na tetterde… dat was erg grappig. Dubbel hilarisch was het ook want juist daar en enkele minuten eerder waren we Frankwin tegen het lijf gelopen en hij reageerde heel spontaan op onze uitnodiging een soort van interview met hem aan te gaan. Dat waren we al van plan maar was er nog niet van gekomen. Toevallig hadden we de vragenlijst in de tas en in no time stond Herman te filmen, was Daniëlle een geluidsopname aan het maken terwijl ik onze vragen op hem afvuurde. Zo leuk!!! Het resultaat van dit interview volgt later!

Daarna nog even een klein rondje om her en der wat foto’s te schieten natuurlijk. Mijn conditie liet niet al te veel toe dus zaten we rond 4 aan de koffie bij Herman en Daniëlle thuis en was ik om half 6 thuis, afgepeigerd tot en met. Heerlijk weggezakt op mijn bank kon ik met de foto’s aan de slag en kan ik volmondig zeggen blij te zijn met de resultaten want er zitten echt mooie ‘lucky shots’ tussen.
Tja hoe het toch kan lopen… hoe dubbel het kan zijn. Je geniet op en top terwijl je lijf je behoorlijk in de steek laat, accepteren maar, zoals zoveel geaccepteerd moet worden, immers, je kunt nog zo veel willen maar dat iets altijd anders loopt dan dat je graag wilt kennen we allemaal wel. De krenten uit de pap plukken toch? Dat doe ik volop en laat me door niets meer tegenhouden, nou ja, om precies te zijn, niets mentaals meer. Lichamelijk is een ander verhaal maar als ik de huisarts geloven mag zal dat mettertijd ook veranderen. “Niet klagen maar dragen” zei mijn oma zaliger dus daar hou ik me maar aan vast. Bovendien… als ik moet kiezen tussen wat ik nu heb en wat ik had… dan kies ik voor wat ik nu heb. Ik heb ontelbare malen liever dat mijn lijf me in de steek laat mijn hoofd is zoals het nu is… dan een fit lijf en mijn hoofd zoals het was voor ik aan de CBD begon.

FOTO’s ►►►H I E R ◄◄◄

Hernieuwd

Eindelijk, schellen vallen.
Het licht neemt hand over hand toe.
De oude jas wordt afgeworpen.
Met wijd open armen ontvankelijk.

Reikhalzend uitgestrekt staan.
Door niets meer nog te weerhouden.
Zonder aanwezig spoor van twijfel.
Met, nog onbekend, nieuwe moed voortgaan.

Verlaagde  levensdrempel,
bijna tot nul gereduceerd,
maakt leven beleven mogelijk.
Willens het komende tegemoet.

22-P

Photo-Challenge started by Mrs. Nesbitt on august 5th 2007 (not yet confirmed)
Since 12th January 2018 at ABC-Wednesday   ~ 562 ~ 22-P ~ april 25th 2018

Have something to share about the letter P?
Please join in and share it at https://abcwednesday.com/

 

…Hi Everybody… and Goodmorning / -afternoon / – night

Letter P… it is there but lesser easy to find than some other letters in the alphabet… the P I found this time whas presented by Mother Nature, her gifts are the most precious, aren’t they?

 

 

 

 

Have a splendid, ♥-warming ABC-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

Tegenstelling – 373

Tegenstelling – Foto uitdaging
373  ~ Gestart op 01-03-2011
Thema 24 april – 1 mei:
Lukken / Mislukken

 

Heb jij ook een leuke uitvoering van deze uitdaging?
Laat dan de link naar jouw blogpost achter…


 

(Emmen’s kleinste dondersteen Mauk van 8 april jl ondernam ettelijke pogingen om een rots te beklimmen maar Tante Shwe Zin verloor hem geen seconde uit het oog en onderbrak elke poging. Hij bleef het maar volhouden tot zij er genoeg van had en hem hardslurfig tot de orde riep door hem voor zich uit te duwen richting moeders Mingalar OO. )

 

Thema 374 :  1 – 8  mei :  Wankel – Stevig

Emmen maakt het mee…

Een paar weken geleden werd Daniëlle benaderd door ‘Emmen maakt het mee’ met de vraag of ze mee wilde werken aan een interview over iets dat zich in haar woonplaats afspeelt… natuurlijk zei ze ja want als ze ergens enthousiast over is deelt ze dat graag met anderen. Haar enthousiasme over ‘ons’ dierenpark steekt ze al helemaal niet onder stoelen of banken. Dat zij niet de enige is die zich stoort aan de vele negatieve publiciteit rondom Wildlands bleek wel uit het feit dat zij, en haar lief Herman, bereid waren samen met mij een blog op te zetten om een positieve tegenstem te bieden en natuurlijk een platform te hebben alwaar we ons enthousiasme kunnen delen met iedereen die het maar horen (nou ja lezen dan) wil glimlach. Dat interview vond plaats, met Herman en mij erbij, en is nu klaar. Het is reeds gepubliceerd op onze blog maar natuurlijk wil ik het ook hier graag met jullie delen.

 

DANIËLLE HOITING: WILDLANDS ADVENTURE ZOO EMMEN

Vanaf het moment dat ze de maquette van Wildlands zag, was Daniëlle Hoiting uit Emmen nieuwsgierig naar het nieuwe dierenpark. Sinds de opening komt ze er dagelijks en elke keer ontdekt ze iets nieuws. Haar enthousiasme over Wildlands deelt ze graag. Ze vertelt waarom het park zo uniek is én heeft een gouden tip voor bezoekers.

“Geen dag in Wildlands is gelijk,” begint Daniëlle. “De bloemen bloeien, er worden dieren geboren en er komen nieuwe dieren bij. De verschillende thema’s – Jungola, Serenga en Nortica – zijn mooi uitgewerkt. Het hele verhaal klopt. De sfeer is fijn en ik maak veel contact met de andere bezoekers. Een bezoek aan Wildlands is een vast onderdeel van mijn dag geworden dat nooit verveelt.”Gouden tip
De dieren in Wildlands leven zo veel mogelijk volgens hun natuurlijke ritme, hebben veel ruimte om zich heen en kunnen zich – als ze willen – even onttrekken aan het publiek. Juist dat vindt Daniëlle een pluspunt. “De dieren staan centraal en wij zijn als bezoeker te gast. Daardoor moet je goed de tijd nemen en goed kijken. Mijn advies aan mensen is dan ook: leg je telefoon weg en ga op ontdekkingstocht. Rust even uit op een bankje en kijk eens rond wat je allemaal ziet. Wanneer je met je volle aandacht erbij bent zie je zo veel bloeien, bewegen en kruipen. Zelfs de kleinste mieren op de grond ontgaan je dan niet.”
Ritme van de dieren
Als je zoals Daniëlle vaker in het park komt, ontdek je de leefritmes van de dieren. “Ze gedragen zich per tijdstip van de dag anders. ’s Morgens rond 10.00 uur zijn de ijsberen actief, dan zie je ze spelen en door de modder rollen. Rond 13.00 uur worden de maki’s wakker en kruipen ze naast je op een bankje. Om 14.00 uur gaan de olifanten het water in. Ik weet inmiddels precies wanneer ik waar moet zijn!”

Leg weg die telefoon, zet je zintuigen op scherp en ga op ontdekkingstocht!

Zintuigen op scherp
Het hele park is goed toegankelijk voor rolstoelgebruikers. Toch komt Daniëlle het liefst in Jungola, omdat je daar zo fijn kunt zitten. “Vanaf hier zie ik de vogels vliegen, de gibbons schreeuwen en de bruinkopslingerapen slingeren. Terwijl ik zit te relaxen, doen mijn ogen en oren het werk. Olifanten, gekko’s, anolissen: er komt van alles voorbij. Of je ’t gelooft of niet, ik vind het elke keer weer spannend wat ik allemaal tegenkom. Het is echt een belevingspark.”

Uit haar enthousiasme blijkt dat Daniëlle nooit uitgekeken raakt in het park. De duizenden foto’s die ze inmiddels heeft gemaakt zijn daarvan het bewijs: “Elke dag gaat de camera mee. De foto’s die ik maak, deel ik via ons weblog en Facebook. In Wildlands voel ik me vrolijk, rustig en ontspannen. Ik geniet ervan om dat met anderen te kunnen delen en hen aan te moedigen om ook op avontuur te gaan!”

Handig om te weten
Wildlands is het hele jaar van 10.00 tot 17.00 uur geopend. In de zomer zelfs een uurtje langer. Kijk op de site van Wildlands voor meer informatie.

Di-Ma – 204

Di-Ma Gedichten op maandag
Gestart: 2 november 2010
203 : 16 – 23 april 2018

 

Lees bijdrages van:


 

 

De lente nog maar amper begonnen,
moet reeds verkoeling worden gewonnen.
Door het gebruik van de waterbronnen
heeft Manenschaap hitte overwonnen.

We moeten er weer even aan wennen,
snel temperatuurstijging erkennen.
Zo voor mens als dier is ‘t niet te plannen
niemand kan Winter’s vertrek ontkennen.

Noodzakelijke verkoeling vinden,
schuilend de schaduwen aan je binden.
Genoeg; niet te veel water verslinden
en vooral niet onnodig opwinden.

Zing-Zo – 318

Zing-Zo limerick op zondag
Gestart op 29 januari 2012
318: 22 april

 

Zing jij ook mee met?


 

 

In Rheine liep deez heer te pronken,
met pracht en praal naar ons te lonken
Mijn Foto-Map vol
met zulks Pauwen-lol
Ben blij dat mij ‘t zicht werd geschonken.

We telden daar zeker 5 paren
die vrij en niet te scheiden waren.
Man en vrouw tezaam
in ‘t roepen bekwaam,
om zich bij de ander te scharen

Schoonheid als dit kan mij bekoren,
drom laat ik ‘t in ‘t mijn Zing-Zo horen.
Schit’rende veren
zingend vereren,
dat jullie hoop’lijk niet zal storen.

Zwijmelen op Zaterdag – 284

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag
(sinds 11-11-2017)
284: Gestart bij Marja op 17 november 2012

Donderdagavond zat ik in Theater Orpheus bij de musical Anatevka met in de hoofdrol Thomas Acda.
Deze musical staat al jaren in mijn top 3 en ik was dus ook heel benieuwd naar deze nieuwe versie, alhoewel de hoofdproducenten dezelfden waren, vermoedde ik toch een heel andere musical te zien te krijgen dan ik tot dusver had gezien.

In de allereerste versie, 1966, vervulde Lex Goudsmit (1913-1999) de hoofdrol. Hij herhaalde het in 1976. Die versies zag ik  uiteraard niet in een theater maar jaren terug wel op tv.

In de 3e en 4e versie, 1998 en 2008, nam Henk Poort (1956) die rol over. De 4e versie kende enkele andere tegen-/mede-spelers en de teksten waren hier en daar wat gewijzigd, de verschillen waren tekstueel gezien althans minimaal.

Vorig jaar oktober ging deze musical wederom in premiere, in de hoofdrol deze keer Thomas Acda. Ik wilde acuut kaarten boeken want ik wilde deze versie natuurlijk maar wat graag ervaren. Ook Niels en Anita waren gelijk weer enthousiast en dus zochten we een geschikte datum en boekten de kaarten. Eergisterenavond dus in Apeldoorn.

Tja…wat vond ik ervan? Ondanks de vele lovende recensies ben ik er niet kapot van. Ik ga dus geen 2e keer een kleine 70 euro neerleggen maar zou je me dat vragen voor de versie met Henk Poort zou ik geen seconde twijfelen, zelfs niet als ik het dubbele ervoor neer zou moeten leggen.
Oke.. ik ben fan van Henk Poort, was dat nooit van Thomas Acda en ben ik donderdagavond ook niet geworden.  Ik ken deze musical woord voor woord, van voor naar achteren en weer terug. De teksten die men in deze versie gebruikt zijn inhoudelijk wel gelijk omdat de verhaallijn gevolgd moet worden uiteraard maar het raakte me voor het merendeel niet. Her en der zelfs zinnen die niet lekker liepen, ik ben geen Neerlandicus noch een kenner maar ja ik laat me wel leiden door mijn hart en mijn gevoel ging een aantal keren in de schrik-wegduw-stand. Het is natuurlijk bovenal eenn kwestie van smaak en die wordt bij mij bepaalt door hoe mijn hart erop reageert.
Het kleine orkest, 6 man sterk, of beter gezegd 4 man en 2 vrouw sterk, kwam goed uit de verf overigens! Ook vond ik het erg jammer dat een andere grote musicalnaam in deze musical niet presteerde zoals ik van haar gewend ben, ze heeft een zeer omvangrijke cv en ik ken haar dan ook van veel van die titels in die cv. De enige in de cast die mij echt zeer aangenaam verrastte en tot op het bot wist te raken was de 3e dochter, Chava, gespeeld door Sarah Janneh, zelfs nu ik dit schrijf krijg ik weer kippenvel. Zij maakte dezelfde indruk als  die Smadar Monsinos in die rol op mij achterliet in 1998.

Maar goed… zo terugkijkend op mijn herinnerinen van talrijke keren deze musical ervaren te hebben ben ik nu achteraf extra blij dat ik de muziek op cd heb van mijn favoversie.

Achter-de-foto-36

Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~ Gestart: 17 – 8 – 2017 / 36 / 19 – 26 april 2018

Bijdrages van:


Eigenwijs als ik ben… betaal ik er soms de prijs voor… gisteren dus ook.
In NaturZoo Rheine heb je een groot Berber-apen-verblijf. Bij de ingang van dat verblijf staat een soort van muurtje met kluisjes erin waarin je je spullen kunt stoppen. Tja… ik geef mijn cameratas nooit af, van ze never nooit niet, ook niet in een kluisje of iets dergelijks. Eerdere bezoeken aan dat park hadden me geen problemen opgeleverd maar gisteren verliep dat dus eventjes anders. ‘k Was amper binnen en voor ik goed en wel besefte wat er gebeurde werd ik, van achteren ook nog, besprongen. Ik ken geen angst voor/bij dieren dus in 1e instantie vond ik het niet zo erg tot Daphne zei dat dit dier mijn tas aan het openmaken was en tja dat ging me toch een stapje (handje? voetje?) te ver want mijn camera spullen zijn me toch te kostbaar. Daphne joeg hem/haar dus van me af maar niet alvorens deze foto te maken, ik sta er wel heel charmant op of niet dan grijnssss