Zwijmelen op Zaterdag – 281

Kort verhaal dat ik schreef op verzoek … wordt in een kerkdienst één dezer dagen in een kerk in het westen voorgedragen…

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 281
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Leiden in Lijdenstijd

Ergens in de verte klonken rennende voetstapjes over het, spiegelend gewreven, hout van de lange vloeren in de gang. Kinderstemmetjes die zingend en schaterend hun plezier niet konden verbergen. Ook niet hoefden te verbergen want plezier hebben mocht.

Terwijl er een weemoedige glimlach over haar verweerde gezicht, waarop de cracqueleehuid steeds minder moeilijk door smeerseltjes te verbergen was, trok schudde ze haar hoofd. Ze streek ongeduldig een vrijgekomen haarlok uit haar gezicht en wilde uit haar stoel opstaan want plezier maken mocht dan wel maar luieren niet. “Zo ben ik niet opgevoed” fluisterde ze op mopperende toon tegen haar spiegelbeeld, evengoed zag ze ook de nog steeds aanwezige schitterende sterretjes in haar kraakhelder  zeeblauwe ogen.  “Met zelfmedelijden kom ik er ook niet”…. leiden ja, maar lijden? Nee!!  Iemand was haar voorgegaan en Die had pas écht geleden, daarbij vergeleken voelde haar lijden toch echt wel ver weg in het nietige.

Sloffend en met haar handen houvast grijpend aan elk meubelstuk dat voorbij kwam op haar weg naar haar doel, schuifelde ze voetje voor voetje verder tot ze bij het antieke dressoir aankwam. Ze streelde er liefkozend overheen. Terwijl ze het warm aandoende hout voelde hoorde ze de stem van haar overgrootvader en flitsten beelden voorbij van zóóó lang gelee toen ze hem in die oude gammele schuur aan het werk zag om dit prachtstuk te maken voor haar overoma. Midden op dat dressoir stond een, minstens zo oud als dat dressoir, beeld van Maria met kind. Om de voet van het beeld lag een krans van verse bloemen. Zoals ze altijd al had gedaan, vanaf het moment dat zij trouwde, dat dressoir kreeg, elke zaterdag. Verse bloemen van de markt die ze vrij kort afsneed en op minuscule vaasjes zette. Morgen zou ze nieuwe halen…gele deze keer. Of nee, stop, wacht, niet nu, niet geel, Nee! ze zou roze bloemetjes zoeken en ze nam zich voor te blijven zoeken tot ze ze zou vinden.

Ze drukte een liefdevolle kus op het Mariabeeld en aaide even zo liefdevol het kindje Jezus over Zijn hoofdje. Ze legde haar hand op Zijn handje en knipoogde met een glimlach…. U vindt het toch niet zo heel erg hè dat ik af en toe wat opstandig ben? Verbeeldde ze zich het nou of knikte Hij liefdevol, vergevingsgezind, begrijpend en goedkeurend, naar haar?

“Ouwe taart… jij ook altijd met je grappen en grollen” leken haar ogen haar in de spiegel terug te zeggen. Ze kon een schaterlach niet onderdrukken. Nog grinnikend om haar eigen gedrag schuifelde ze terug naar haar stoel. Net toen ze zat kwam er een zonnestraal door het raam naar binnen vallen en viel op haar gezicht, alsof het soort van liefkozing van boven was. Haar opstandigheid verdween even snel als dat het was opgekomen.

Ze belde haar steun en toeverlaat om de markt-bezoek-bloemen-zoek-afspraak te maken, ‘kan ik ook al niet meer alleen’… heel even leek de opstandigheid in haar omhoog te komen… ze keek naar buiten en voelde diep van binnenuit liefde, warmte en blijdschap opborrelen.

Ze wist… met een rotsvast en onwankelbaar vertrouwen… Hij was opgestaan, ook voor haar.  Zij mocht nu nog even opstandig zijn zo af en toe.. En straks? Straks als zij eenmaal oog in oog met Hem zou staan zou ze hem bedanken op haar knieën voor alles dat Hij haar geschonken had.

Leid mij maar… uit het lijden… aan Uw hand op weg naar de Opstanding, rijkelijk gezegend.

===================================================================================================================

En op Stille Zaterdag mag er wel degelijk muziek zijn…

Kraambezoek

De zuidelijk gelegen dierentuinen in ons land staan al een tijdje op ons lijstje, maar ja, telkens kwam er weer iets tussen ofzo. Eergisteren werd die wens natuurlijk fors groter toen Dierenrijk in Nuenen hun 1e olifantenbaby ooit mochten verwelkomen, compleet verbijsterd ook want de bevalling werd pas over 4 maanden verwacht. Daphnes werkrooster liet het voorlopig niet toe…dus tja … afwachten maar… tot gisterenavond zij mij blij apte dat ze vandaag vrij zou zijn, ze was afgezegd. Anita zat hier op de bank en ook zij was gelijk enthousiast, regelde het eea en binnen een paar minuten stond dus de afspraak om vanochtend in alle vroegte de rit naar Nuenen te ondernemen. Met een bagger-weer zonder weerga vertrokken we maar gaandeweg werd het droog en kwam de zon erbij.

Zonder noemenswaardige oponthoud kwamen we een kleine 3 uur later op onze bestemming aan, veel auto’s dus het zou druk zijn, dat klopte dus ook. Grrrrr, meer zeg ik daar niet over glimlach (zie foto hieronder) . Koffie eerst maar… en toen aan de wandel. Een totaal onbekend park dus we waren reuze nieuwsgierig. Het viel absoluut niet tegen, ontzettend veel dier-soorten op toch wel een redelijk beperkte ruimte maar dat is lumineus opgelost. Elk diersoort had ruimte zat, echt heel leuk gedaan. Aangename verrassingen dus.  De moeite van het bezoeken zeker waard, ook al moet je er dan zo’n eind voor tuffen.

Heerlijk weer ook de hele dag verder. Eenmaal bij de olifantendames in de stal konden Daphne en ik het klikken natuurlijk niet laten. In de fotomap zitten dus heeeeeeelllll veeeeeeellll baby-fantje-foto’s. Sommige foto’s zijn wel gelukt hoor, maar velen ook niet. De selectie leverde al ruim de helft prullenbakwaardig, tja leuk zo’n lijf dat niet altijd doet wat het zou moeten doen op momenten dat het gevraagd wordt, maar ja dat ben ik onderhand gewend dus ik roeide met de mij beschikbare riemen en uiteraard met behulp van 2 personen bij me die nu wellicht zere armen hebben van het mij meeslepen dan wel ‘dragend steunend’ voort duwen.

De kleine dreumes  is inderdaad erg klein, en ook relatief mager, wat je bij een prematuurtje natuurlijk mag verwachten. Ze zag er echter verder prima uit en naar verluidt gaat het erg goed met haar. Mama Htoo Yin Aye en grote zus Ma Palai gingen enorm beschermend en liefdevol met haar om. Jing is duidelijk in goede ‘handen’. Beide bullen Sibu & Thuya stonden buiten in een afgescheiden deel natuurlijk.


Aan het begin van de avond leverden we Anita thuis af en reden daarna door. Het bekijken, goed- dan wel afkeuren, van de 700 foto’s kon beginnen. Uiteindelijk bleven er toch nog 310 over die ik uploade zodat jullie ze HIER kunnen bekijken, 121 zijn van Daphne en de rest is van mij.  Daphne en ik kunnen nu Dierenrijk Nuenen van ons lijstje schrappen.  glimlach

Ik ga nu de rust in… morgen en zondag ook zodat ik maandag fit ben om met Corry naar Emmen te gaan voor de paasbrunch en daarna de zoo bekijken natuurlijk als het weer ons dat tenminste toestaat, en Corry’s gezondheid ook want het gaat niet echt lekker met haar de laatste tijd. Kortom, veel zin in en hopelijk voor haar een enorme opkikker, want daar is ze wel aan toe!!

Achter-de-foto-33

Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~ Gestart: 17 – 8 – 2017 / 33 / 29 maart – 5 april 2018

Bijdrages van:

Dieren zijn levende wezens en als je het geluk hebt om je in hun territorium te mogen begeven is het toch wel de normaalste zaak ter wereld dat je je aanpast… althans… dat vind ik…  De Ringstaart Maki’s bijvoorbeeld zijn erg nieuwsgierig en komen wel op je af, ALS zij dat willen uiteraard. Ook dieren hebben een karakter en diverse eigenschappen. Voorspelbaar tot op zekere hoogte maar nooit helemaal controleer- noch stuurbaar. Klink allemaal logisch toch?

Kennelijk denkt niet iedereen zo want ik wil nog wel eens, zeer tegen mijn zin, tegen mensen aanlopen die de ‘ik-mentaliteit’ hebben en er vanuit gaan dat ieder ander zich wel aan hem/haar aanpast. Zo ook op zekere dag, nog niet zo lang geleden. Ik loop al fotograferend door een grote kas en merk al bij binnenkomst dat de aanwezige dieren anders dan anders zijn, alerter en onrustiger. Acuut gaat er in mijn hoofd een lampje branden; ‘wedden dat hier ergens iemand rondloopt die een hulphond bij zich heeft?’ Een tijdje later spot ik inderdaad een persoon met een hulphond, ‘zie je nou wel?’.

De eigenaar is druk bezig met fotograferen, een passie die ik uiteraard herken. De begeleidende 4-voeter dribbelt onrustig rondom deze persoon, het is wel duidelijk dat die 4-voeter het niet naar de zin heeft. De fotograaf neemt alle tijd, binnen de beleving van de 4-voeter veel te veel tijd, binnen de mijne ook maar dat terzijde. Ik heb al medelijden met die 4-voeter maar besluit mijn mond te houden alhoewel ik maar met veel moeite de nijging iets te zeggen om het voor die 4-voeter op te nemen, kan onderdrukken!

Enkele meters, vele minuten later, komen 4- & 2-voeter bij deze aapjes. De roering in de groep was er al en de onrust stijgt. Eerst op een afstandje blijft de groep, weliswaar verspreid over het hele verblijf alle aandacht voor het duo houden. Meer en meer stijgen de geluiden uit hun keeltjes op, het zachte grommen wordt intenser en luider naarmate hun onrust verder stijgt. 2-voeter is duidelijk niet van zins te wijken en kijkt geamuseerd (???) rond. De 4-voeter staat inmiddels op springen, de onrust wordt hem te veel, de smekende blikken naar boven komen echter niet over. Ook de Maki’s begint dit schouwspel de keel uit te lopen en de groep verplaatst zich, dichter bij elkaar, dichter naar het duo toe. Hun grommend wijzigt in schreeuwen.

Mijn sein dat het nu echt wel genoeg is!! Ik sta op en zet een stap richting het duo..onderwijl bedenkend welke woorden ik zal uiten richting die 2-voeter. Kennelijk was mijn sein ook voor die 2 voeter het vertreksein want die draaide zich om en liep weg. Onmogelijk, ik weet het,, maar ik zweer het je… ik hoorde die Maki’s en die hulphond talrijke vette zuchten van opluchting slaken.  Het heeft nog ettelijke minuten geduurd voordat de rust terugkeerde in de Maki-groep, nou ja, redelijk terugkeerde dan want het bleef langere tijd onrustig en alle Maki’s bleven alerter dan dat ik van hen gewend ben.

 

 

Jaaa! Gespot!!

Gisteren waren er nieuwe vogels uitgezet in Birdie Bush van Wildlands, de Blauwwang Honingeter om precies te zijn. Vandaag zou Daniëlle geïnterviewd worden door iemand van een regionaal Emmens krantje en na veel 5-en en 6-en was afgesproken dat dat in Wildlands zou plaatsvinden. Zo toog ik dus vanochtend na mijn werk naar Emmen voor 2 mooie doelen. D8 ik… Om 12 uur hobbelden/rolden we gedrieën het park in en (uiteraard) gingen we eerst aan de lunch want onze inwendige mensen meldden zich al. Nadat we die tot zwijgen hadden gebracht gingen we op zoek… en na enig zoeken vonden we het koppeltje dan ook, t duurde ff, vele foto’s mislukt omdat ze zich telkens achter en in het weelderige groen verschansten, en konden we een paar mooie foto’s maken.

Alledrie rokers..dus hup naar buiten om eentje, nou ja 3 dan, weg te paffen, terwijl we over het overdekte terras bij de olifantendelta zaten alwaar Mekong, Ein She Min en Einga Tha zich vermaakten met verse takken, die zij als soort van tandenstokers gebruiken zeg maar. Einga Tha is de puberale klier maar Mekong laat het zich vrij lang welgevallen tot hij het zat is en dan van zich af schopt en wegloopt.

Tja..dan kom je al van voor de opening met grote regelmaat in het park, denk je alle hoekjes en plekjes en hun bewoners wel te kennen, blijkt dat je je (weer) vergist want wat spotte mijn ook? Jawel een varken. Ik wist natuurlijk wel dat ze er waren, onderdeel van de show van Jungle Jim (en nee die heb ik nog steeds niet gezien) maar gezien had ik ze dus nog niet. Nu dus wel grijns

Het werd tijd om naar de ingang te lopen om de betreffende reporter op te vangen. Oepss…fooutjeeee…(niet) bedankt. Door miscommunicatie werd de locatie van het interview alras gewijzigd van in het park naar de woonkamer van Daniëlle. Wat daar uit voortkomen zal, zal ik mettertijd wel bloggen. Nadat die persoon vertrokken was kletsten we nog even alvorens ik ook huiswaarts ging.

Veel foto’s maakte ik dus niet…dikke 20 …die zijn toegevoegd aan de map van zondag, klik HIERRR

Kortom… kort maar krachtig, veel plezier, nieuwe vogel en varken gespot en nog geen baby’s…  prima dagje tot zover grijnssss

Baby-Olifantje

Compleet verrast zijn ze… Mensen van Dierenrijk in het Brabantse Nuenen… vanochtend namelijk beviel daar olifant Htoo Yin Aye van haar (5e) baby en wel 4 maanden te vroeg ook nog. Htoo Yin Aye werd geboren in 1981 op Birma in het wild, kwam in 1988 naar Emmen. In 2013 verhuisde ze naar Dierenrijk alwaar ze nu bevallen is.
Voor Nuenen is dit zo wie zo heel speciaal want het is de 1e keer voor dit dierenpark dat er een olifantje geboren is.

Na het intrieste nieuws uit GaiaZoo is dit nieuws natuurlijk een enorme opkikker.

Nu Mingalar OO & May Ya Yee in Emmen nog…waar de spanning, letterlijk en figuurlijk, al behoorlijk oploopt….

22-L

Hi Everybody

 

With a little help from a rollercoaster  I got a L, better still, 2 😉

 

 

Have something to share about the letter L?
Please join in and share it at https://abcwednesday.com/

Have a splendid, ♥-warming ABC-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

Di-Ma – 200

Di-Ma Gedichten op maandag /26 maart – 2 april 2018 / 200 – Gestart: 02-11-2010

Lees bijdrages van:


 

 

Aandacht,
genegenheid tonen.
Een liefdevol gebaar,
even tijd voor elkaar.
Alleen is immers maar alleen,
samen kun je altijd overal heen.
Aandacht voor d’ander zijn lief en leed,
dat is waar ‘t om draait, wat Liefde heet.
Zo moeilijk is het toch allemaal niet, of wel,
onbeantwoordbaar is de vraag toch niet die ik hier stel?
Kijk, luister naar elkaar.  Liefde is waar ‘t om gaat, écht waar!

 

Gewoon doen.

Al enkele weken heeft mijn rug weinig zin aan meewerken en is dus regelmatig behoorlijk obstinaat, wat me weer dwingt tot het gekluisterd zijn aan de bank en met beleid de balans zien te vinden, en te bewaren, tussen bewegen en rust. Vorige week was ik het zat en belde ik de fysio. Mijn ‘eigen’  fysiotherapeute heeft gouden handjes en zij heeft mijn rug altijd binnen 2 a 3 behandelingen weer helemaal los, oeps…kom ik in de praktijk, blijkt zij ziek te zijn, zonder details iets langdurigs, getver, zowel voor haar als voor mij natuurlijk. Haar vervangster doet prima werk maar helaas is het effect niet zoals gewenst.

 

Emmen laat ik natuurlijk niet links liggen en aangezien vandaag man en kroost heel de dag weg zouden zijn ivm boogschietwedstrijden, en ik geen zin had om in mijn eentje op de bank te blijven zitten, had ik met Niels & Anita afgesproken naar Emmen te gaan voor de mooiste afleiding die er bestaat, uiteraard ook met Herman & Daniëlle erbij. Ik zou de rolstoel meenemen want het lopen gaat al een paar weken niet echt lekker.

Niels en Anita besloten later op de dag naar Emmen te willen en aangezien Anita aan het eind van de middag naar haar werk moest, ook in Emmen, hadden we al afgesproken dat we met 2 auto’s zouden gaan en ik ervoor zou zorgen dat Niels weer thuis zou komen zodat Anita de auto bij zich kon houden. Vanochtend reed ik dus na klaar te zijn op mijn 2e adres naar Herman en Daniëlle toe. De rolstoel liet ik thuis want zelf rollen kan ik momenteel echt niet en ik wilde het Herman ook niet aandoen mij te moeten duwen want hij is minstens zo heftig rugpatiënt als ik. Gelukkig beschikt het park niet alleen over talrijke bankjes her en der maar ook divers horeca-gelegenheden met terrasjes binnen en buiten dus zouden we veelvuldig van diverse zitplaatsen gebruik maken.


We hadden de weergoden aan onze kant want ondanks het ontbreken van de zon was het zalig buiten, compleet windstil en qua temperauur perfect. ‘s Ochtends is het altijd redelijk rustig in het park, zo ook vandaag. Tijdens de lunch voegden Niels en Anita zich bij ons en gingen we gevieren verder, het werd drukker en drukker. Op zeker moment namen Herman en Daniëlle afscheid van ons en gingen wij gedrieën nog een rondje Serenga doen. Na nog wat eten voor Anita gehaald te hebben en afscheid van haar genomen te hebben dronken Niels en ik nog een bakkie bij Herrman en togen wij terug naar Assen.

Het was weer een heerlijke dag, ik heb enorm genoten. Niet alleen van (bijna) alle dieren die weer heerlijk in de buitenlucht aan het dollen waren maar ook van het jonge grut dat overal dartelde. Mijn handen lieten me niet in de steek, de pijnstillers werkten voor de verandering prima en dat maakte mijn pret alleen maar groter. Ben dan ook blij met de fotomap van vandaag glimlach. Ohja.. mijn haar komt af en toe ter sprake, ik vind het leuk om het te vlechten maar ja dan moeten mijn gewrichten natuurlijk mij wel de nodige bewegingsvrijheid toestaat… dat is nu zeker niet het geval, gelukkig was daar Daniëlle die het voor me deed, ze maakte er ook een foto van, die komen jullie wel tegen als je HIER ff rondstruint.

Kortom, mijn zondag was er eentje om in te lijsten en ik hoop van ♥-e dat jullie hetzelfde kunnen zeggen!!

Zwijmelen op Zaterdag – 280

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 280
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-201

14 februari – 29 maart… de lijdenstijd. 29 maart is Goede Vrijdag… de dag dat Jezus gekruisigd werd op Golgotha. Hij sprak, hangende aan dat kruis, 7 woorden. Althans, zo wordt dat genoemd, helemaal correct is het niet omdat het niet 7 woorden waren maar 7 zinnen. Die 7 zinnen worden in iedere kerk dan ook gelezen tijdens de diensten in de lijdenstijd, veelal tussen Palmpasen en Paaszondag.  De ‘verschillen’ in de geloofsbelijdenissen zorgen (logischerwijs) voor de keuze van welke woorden men exact gebruikt maar de context is uiteraard gelijk. Die 7 zinnen vind je in iedere bijbel terug in de specifieke bijbelboeken Mattheüs, Marcus, Lucas, Johannes en Psalmen:
1) “Vader, vergeef hun, want ze weten niet wat ze doen” – Lucas .23:34
2) “Ik verzeker je: nog vandaag zul je met mij in het paradijs zijn” – Lucas .23:43
3) “Dat is uw zoon. en Dat is je moeder” –  Johannes .19:26-27
4) “Eli, Eli, lema sabachtani? of Eloï, Eloï, lema sabachtani?” – Mattheüs .27:46 & Marcus .15:34 & Psalmen .22:2
5) “Ik heb dorst”- Johannes .19:28
6) “Het is volbracht”-  Johannes .19:30
7) “Vader, in uw handen leg ik mijn geest.”- Lucas .23:46 & Psalmen .31:6

Veelzeggende woorden… die velen weer geïnspireerd hebben tot het scheppen van muziek…o.a.

Heinrich Schütz (1585-1672)

Joseph Haydn: (1732-1809)

César Franck (1822-1890)

Ook in ‘onze’ tijd zijn er componisten geïnspireerd, oa. Nystedt (1915-2014)

Misschien is het kronkel in mijn hoofd, die jullie wellicht vreemd is of niet, bij componisten denk je toch altijd aan mannen, toch? Dan wil ik jullie ook deze versie niet onthouden want die werd gecomponeerd door een vrouw! De Russische componiste Sofia Goebajdoelina (1931) met een indrukwekkende lijst van successen als ik dat ook nog even mag toevoegen.

FF Checken

Met 2 Dikhuiden-dames hoogzwanger wil ik natuurlijk proberen kans te maken aanwezig te zijn op het moment dat een bevalling echt begint… kleine kans maar heej, niet geschoten is altijd mis toch?
Kortom, vandaag besloot mijn rug mij iets meer bewegingsruimte te gunnen en dus toog ik vanochtend na het afronden van mijn ‘verplicht nummertje’ naar Emmen. Zoals altijd tegenwoordig parkeerde ik de auto bij Herman en Daniëlle, is iets verder weg dan de parkeergarage maar wel gratis, en liepen/rolden we gedrieën even later het park in.


Eenmaal achterin Jungola bij de olifantenvallei zagen we de dames met jongelingen en dame Tante genoeglijk gezamenlijk knabbelen aan vers groen dus was er nog geen sprake van een begonnen bevalling. Hop naar binnen, op naar koffie met een broodje, jassen uiteraard uit al bij de ingang want in de grote Rimbula-Kas is het altijd erg warm, ook door de hoge luchtvochtigheid die de laatste dagen wel erg hoog is, gevoelsmatig althans.
Het ‘meerdere-dieren-verblijf’ bij de steigers van waaraf je de Rimbula-bootjes in kunt stappen is al weken gesloten vanwege werkzaamheden. Het houtwerk rot weg en moet vervangen. De Rode Bosmieren laten zich door niets weer houden en lopen dus overal rond, geheid dat velen dat niet overleven…

Zoals altijd op zoek naar de Anolis, en ja hoor na (best wel lang eigenlijk) enig zoekwerk vonden we hem dan ook. Hetzelfde gold voor de muskaatduiven, we vonden er maar eentje.  Na een paar gezellige uurtjes vonden we het welletjes, krak en mik met rammelende gewrichten, niet meer de piep-ers-jong, togen dus naar de uitgang. Enkele minuten later zat ik in de auto op weg naar huis.

Weer een aantal mooie foto’s rijker, klein mapje maaar hoor, nog geen 50, HIER. Wel weer de nodige dier-plezier-a-mientjes opgedaan en daarvan kan je nooit genoeg hebben grijnnsss
En wat de drachtige dames betreft… ik heb ze maar ff toegesproken en verteld dat het mij onmogelijk is dagelijks te komen checken en of ze alsjeblieft zo vriendelijk willen zijn te gaan bevallen als ik er weer ben glimlach