Zing-Zo – 302

Zing-Zo / Limerick op zondag 31 december 2017 / Gestart op 29 januari 2012

Zing jij ook mee met?


 

d’Allerlaatste dag is begonnen,
wat hebben we saam veel verzonnen.
We blogden maar raak
soms weinig soms vaak,
we hebben verloren en gewonnen.
Een nieuw jaar ligt nog blanco voor ons
ook onbekend het levens’ respons
Wat? Waarom? & Hoe?
Het doet er niet toe.
2018 is als een spons.
365 dagen
vol met iets waarom we (niet) vragen.
Wat het ons dan geeft
hoe ieder ‘t beleeft
We moeten het ‘gewoon’ verdragen.

Trio goed fout

Wildnights van Wildlands is de periode rondom kerst en jaarwisseling waarop mijn favo dierentuin de poorten niet zoals gebruikelijk om 17.00 sluit maar pas om 22.00 uur. Het Kompasplein staat dan vol met kerstbomen en foodtrucks waar je de meest uiteenlopende gerechten kunt eten. Vorig jaar was de 1e editie, het park was eerder dat jaar geopend, en gezien het succes ervan wilde men het herhalen, waar ik natuurlijk heel erg blij mee was want ik koester fijne herinneringen aan die 1e editie die ik met Corry beleefde zoals ik toen ook HIER beschreef.
Foto’s …… ►►► HIER

In een ietwat gewijzigde versie dus dit jaar de 2e editie van 22-12 tot en met 8-1. Die 1e dag was ik er met Anita en zoals ik HIER beschreef was het een heel fijne avond mede omdat het weer prima meewerkte en het erg rustig was.

Foto’s ….. ►►► HIER

Gisterenavond zou ik dan met Corry, vooropgesteld dat zij zich daartoe in staat zou voelen fysiek gezien, indien dat niet het geval zou zijn zou Daphne mij vergezellen aangezien zij die dag vrij zou zijn. Helaas moest Corry toch toegeven aan haar fysieke onmogelijkheden en mij afzeggen. Erg sneu maar een zeer wijze beslissing. Dus toog ik met Daphne heen gisterenavond en liepen we een nat pak op met ijzige vingers en zo mogelijk nog ijzigere tenen. Gelukkig wisten we dat thuis droge kleding en warmte op ons wachtte glimlach.
Foto’s ….. ►►► HIER  

Nou is er de laatste paar weken van alles aan de hand en wordt het incasseringsvermogen van zowel Anita als mij behoorlijk op de proef gesteld. Afleiding is dus niet alleen noodzakelijk maar ook zeer welkom en waar vindt je dan die afleiding zoals nergens anders als je allebei fan van een dierentuin bent en daarvan ook nog eens een abonnement hebt? Juist ja. Wildlands Emmen dus en zo haalde ik eerder vanmiddag Anita op en gingen we er weer heen. 3e keer binnen 1 week, ach moet kunnen nietwaar? Op ons gemakkie liepen we in het afnemende middaglicht naar de witte meiden, nou ja bruin zeg maar, en genoten van hun dolle stoeipartij. Als je beiden in de stress zit mag je jezelf wel trakteren, soort van troost, en hoe doen vrouwen dat? Juist ja met chocolade glimlach. En dus genoten we van een grote beker hete chocolademelk met een verse extra dikke dot slagroom erop en een gevulde koek. Ja ja ja ik weet het… fouter dan dit kon natuurlijk niet voor mensen zoals Anita en ik, beiden met een lactose-allergie, en ik ook nog eens met een gluten-tarwe-allergie erbij. Gelukkig heb ik zowel in mijn dagelijks-gebruik- als mijn cameratas de smoesjes-pillen.
Foto’s ….. ►►► HIER

Na enige uren waren we koud zat en werd het tijd om huiswaarts te keren aangezien ik nog weer elders verwacht werd. Nadat ik Anita dus thuis afgeleverd had reed ik daarheen en daarna naar mijn eigen stulpje. Nu zit ik dan in mijn huispak op de bank, weer redelijk ontspannen en in een laconiekere state of mind, dingen zijn zoals ze zijn, komen zoals ze komen, ik kan me er druk om maken maar wat helpt dat? Zucht, waarom moet het allemaal zo moeilijk zijn, tja, geen idee, het is nou eenmaal zo. “Alles zal reg kom”  toch?! Nog maar 2 dagen te gaan en een paar uur en dan is het 2018.

 

Terug & Vooruit

Teerugkijken… eigenlijk doe ik dat ‘nooit’ want wat valt ermee te bereiken? Ik doe (meestal) alles vanuit mijn ♥, en ja daarbij stuit ik (nog steeds) vaak mijn neus. Achteraf had ik dingen dan misschien anders moeten aanpakken maar dan had ik het niet vanuit mijn ♥ gedaan en was het ongetwijfeld ook niet goed geweest. Spijt heb ik dus ook eigenlijk ‘nooit’ van iets dat ik deed want hoe kun je spijt hebben van iets dat je vanuit je ♥ doet? Daarbij is het bovendien een zinloos iets want je krijgt immers nooit een kans iets over te doen?

2017 was in sommige opzichten wel mijn jaar en in andere opzichten niet.
Wel… Ik deed cursussen, ik wijzigde mijn medicatiegebruik, ik nam er homeopatische middelen bij, ik heb ontelbare malen geprobeerd te omdenken in de zin van: ik doe er wel degelijk toe, ook ik mag er zijn, ook ik ben goed zoals ik ben en meer van dat soort mantra’s mezelf voorgehouden want dat moet als je je brein wilt leren het positieve te zien ipv altijd maar te doemdenken en daar zoveel last van hebben dat het leven te zwaar is en je onder die last gebukt gaat tot het breekpunt toe of misschien zelfs wel daaraan voorbij. Des te beter je in je vel zit des te leuker gezelschap ben je ook voor anderen, er zijn dus redenen genoeg te bedenken waarom je wel die moeite zou doen.
Niet… moe was ik, onbeschrijflijk moe. Alles deed zeer en woog te zwaar. Een aantal zeer dierbare mensen onderging dit jaar heftige en levensreddende dan wel levensverbeterende / levensverlengende operaties, al besefte ik dat ik daaraan niets kon doen maakte ik me wel vreselijk veel zorgen. Tegenslagen gingen ook dit jaar onze deur helaas niet voorbij (niet dat ik daarmee wil zeggen dat ik ze anderen gun overigens!).

2017 loopt af en ik koester tal van ♥-verwarmende momenten met mensen van wie ik zoveel hou, zonder wie ik me mijn leven niet kan voorstellen. 2018 zal dat hopelijk op zijn minst evenaren. Een lijfspreuk van mijn maandagmeneer galmt tegenwoordig vaak door mijn hoofd, ik hoor het hem ook dagelijks uitspreken dus dat kan ook niet anders; “Het is maar goed dat we niet alles weten en niet weten wat ons boven het hoofd hangt…

2018… ik ga er maar voor… richt me op mijn kompas… De Liefde én natuurlijk mijn vertrouwen op Hem.
Eén van mijn lievelingsverzen, Psalm 91; 1-2 zegt:
Wie in de beschutting van de Allerhoogste woont
en overnacht in de schaduw van de Ontzagwekkende,
zegt tegen de HEER: ‘Mijn toevlucht, mijn vesting,
mijn God, op u vertrouw ik.’

Ik wens jullie allen een ♥-verwarmend, gezond, gelukkig én gezegend 2018!

PS. Dank jullie wel voor jullie bijdrages aan mijn blog, zijn een waardevol deel van mijn bestaan, elke dag!!

Achter-de-foto-20

Foto-Uitdaging ~ Gestart: 17 – 8 – 2017 / 20 / 28 december 2017 – 4 januari 2018

Bijdrages van:


Een vriendin van onze jeugd vroeg of zij haar hond bij ons mocht onderbrengen als zij een paar dagen weg zou moeten voor het huwelijk van haar vader. Zoals altijd was ons antwoord: “Natuurlijk, mits onze honden er niet door van de leg raken… dus na een goed verlopen kennnismakingsontmoeting…”.
Saskia met Simba kwamen het 1e weekend van dit jaar op bezoek, de wereld buiten was wit en werd witter. Mooi weer om te gaan wandelen met het trio toch? Ja zeker maar dan wel zonder mij, niet verstandig gezien de risico’s, dus vertrok trio jeugd met trio veestapel naar één van onze favoriete wandelplekjes in Drenthe, Amen om precies te zijn.
Aan het eind van de middag kwamen 2 verkleumde, vermoeide doch (letterlijk en figuurlijk) uitgelaten trio’s onze woonkamer weer binnen denderen, gedaan was het met onze rust glimlach.
Dat de kennismaking prima verliep en wij vervolgens op Simba gingen oppassen spreekt wel voor zichzelf toch?
De foto’s die de jeugd die middag maakte zijn HIER te bekijken.

21-Y

ABC-Wednesday / Round 21 –Y /
My 175-th entry – bijdrage / My first entry: 28-08-2014 : 15-G

Hi Everybody, a very good- morning / -afternoon / -evening!

Ahhh 21-Y is on turn, I get into some kind of trouble… After deciding to use this entire round in music, linked to me in my name and who I am as a person… I discover that we, the Dutch have only  one artist who’s name starts with an Y. His kind of music is one kind I don’t like, I don’t understand it, it always makes my reastless in the head… But having confirmed myself to this extra challenge I still introduce him to you.

His name is Yes-R and he was born on November 2, 1986. At the age of 12 he started rapping and is still going strong, has had many successes already. It took some time but eventually I found a song of his in the English language, some rarity because he always raps in Dutch.

Have a splendid, ♥-warming ABC-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

Kerst-Wonder

Voorjaar 2014 stapte ik op een ochtend de auto in, volop bereid de lange rit voor de boeg te aanvaarden al hoe zwaar ook de uren die voor me lagen zouden worden. Op bezoek gaan bij iemand die je lief hebt is toch leuk? Jazeker is het dat maar als je hebt wel een heel andere emotie in je als je dat bezoek gaat afleggen om afscheid te nemen van iemand die je in dit leven nooit meer zult zien.
Ondanks alle ♥-verzwarende emoties, de vele tranen, niet alleen die van verdriet,  werd het een heel fijne dag. Vlak voordat ik de deur uitging drukte Saskia mij een verpakt doosje in de hand, ‘thuis openmaken, fluisterde ze’. Nog eenmaal een heel dikke knuffel, onder dwang weer loslaten want het onvermijdelijke was niet te vermijden, en ik vertrok huiswaarts. De hele rit vanaf Den Helder naar huis heeft het pakje in mijn schoot gelegen.
Eenmaal thuis zat er een lief briefje in dat doosje én een zilveren hartje dat ik eerst aan mijn (gouden) halsketting droeg maar al snel verplaatste naar mijn armband die ik sinds mijn 12e draag.
Tot aan mijn verjaardag… terwijl ik in Denekamp was met Anita bemerkte ik dat het hartje verdwenen was. Die ochtend had ik het nog, maar ja vind zo’n (letterlijk) kleinood maar eens terug als je ver van huis bent en op een megagrote locati vol met koopwaar. Toch zochten we, zonder resultaat helaas. Eenmaal weer thuis ook overal gekeken maar het hartje was en bleef spoorloos.

Tot aan vanmiddag…
Onze vaatwasser deed al een tijdje raar en dus ging manlief aan het sleutelen. Hij ontdekte diverse stukken glas, niet dat hij noch ik wisten dat er iets gesneuveld was maar oké. Op zeker moment hoor ik een stem uit de keuken: “was jij niet iets kwijt?” en even later kwam hij met een glimlach van oor tot oor triomfantelijk de kamer in en op mij af waarna hij het gevondene in mijn open hand legde.

Het heeft even geduurd vooraleer ik mijn spraak ook hervond… en ik met een warm gevoel en enorm dankbaar het hartje weer plaatste waar het hoort.  Mijn 1e kerstdag kan niet stuk, kan niet beter ook!!!

Zing-Zo – 301

Zing-Zo / Limerick op zondag 24 december 2017 / Gestart op 29 januari 2012

Zing jij ook mee met?


 

Daar zijn weer die speciale dagen
die jaarlijks om ‘t breinkraken vragen
Waar tijd mij ontrukt,
of ‘t oplossen lukt?
Geen idee of ‘k daarin zal slagen.
Die strijd, gisteren weer begonnen,
al heb ik nog nooit iets gewonnen.
Toch doe ‘k ‘t elk jaar
en krijg ‘k ‘t voor elkaar.
Wat heeft Dr. Denker verzonnen?

Zwijmelen op Zaterdag – 267

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 267
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Met een voor de hand liggende keuze qua muzieksoort in deze tijd van jaar valt het nog niet mee iets te kiezen want er is zo onnoemelijk veel!!

Ik heb het al wel eens beschreven, mijn maandagmeneer houdt van klassieke muziek, met name van jongenskoren & -solisten. Met de moderne techniek van tegenwoordig kan ik hem natuurlijk van alles en nog wat laten horen en zien en ik zie hem dan genieten. Dat genieten wordt groter naarmate hij steeds minder het huis uit komt, tenzij ik hem ertoe ‘dwing’. Hij vindt het al snel te veel ‘gedonder’ zoals hij het dan noemt.
In deze tijd van het jaar hoor je overal kerstmuziek, het ene raakt je op een mooie manier en het andere niet, afhankelijk van je smaak natuurlijk. Tijdens 1 van die momenten deze week leverde dit op. Natuurlijk is dit al heel oud, 40 jaar om precies te zijn, maar het is en blijft natuurlijk wel een kerstnummer dat nooit ontbreekt in welke viering waar dan ook.

1e Wildnights

Hoe blijdschap en ‘balen als een stekker’ elkaar in een onvoorstelbaar rap tempo kunnen aflossen weet ik onderhand wel maar toch gebeurt het zo af en toe nog wel eens dat het me verrast en dan wel in de meest onaangename zin des woords. Maar oké, ik wil een leuk blog schrijven geen zeurblog, zeker nu voor de kerstdagen niet. Tot aan halverwege de middag was deze dag een regelrechte K(walitatief) U(itermate) T(eleurstellend)-dag, ik heb zelfs knetterhard gevloekt, niet dat dat iets oploste maar oké.

Anita, alsof ze het aanvoelde, belde en binnen 5 seconden zei ze dat ze eraan kwam. Na samen wat boodschappen gedaan te hebben kwam Wildlands ter sprake, wanneer Wildnights zou beginnen, nou vandaag dus. Dan gaan we daar straks heen zei ze. Ik regelde ad hoc het eea voor mijn maandagmeneer en rond half vijf zaten we in haar auto en reed ik naar Emmen. Eenmaal binnen de poorten verdween mijn sjaggerijn als sneeuw voor de mist en had ik het acuut weer helemaal naar mijn zin. De 1e Wildnights 2017 was van start gegaan en qua publiek was het niet druk, meer personeel dan gasten telde ik al snel. Met bijna allemaal wisselden we wat woorden en hun enthousiasme werkte aanstekelijk. Heerlijk!!!

Rond 8 uur waren we rond en inmiddels ook koud genoeg om huiswaarts te willen, rond half negen was ik thuis en zette ik de foto’s online, ik heb ze niet allemaal gecontroleerd, daar had ik even geen zin in maar er zitten wel leuke tussen. De nummering van mijn camera overschreed ook het maximale dus de volgorde klopt ook niet omdat ik geen zin had (noch energie) om vele foto’s om te nummeren. Hoe dan ook, de 1e Wildnights 2017 was voor mij een feestje, die ik heb vastgelegd, wil je ze bekijken kijk dan HIER!

Eindelijk weer

Jaren geleden alweer had ik geen handen maar klauwen. Ik kauwde er altijd op, mijn handen zagen er dus nooit uit.  Soms schaamde ik me er wel voor maar die schaamte was niet groot genoeg om eraf te blijven. Tot nepnagels in de mode kwamen en een collegaatje trots de hare kwam laten zien. Ze kauwde niet meer, vertelde ze, ik zag haar handen gaandeweg genezen, dat leek mij dus ook wel wat.
Ik ging op onderzoek uit en vlak bij waar wij toen woonden bevond zich een zonnestudio die ook nagels bleek te zetten, was duur joh, daar schrok ik toen wel van, elke 2 a 3 weken hmmm… Toen kreeg ik een andere functie, eentje waarbij mijn handen meer openbaar in het zicht waren voor mensen. Dat was natuurlijk geen visitekaartje voor mijn werkgever. Ik had een prima salaris dus besloot ik er toch maar aan te beginnen. En inderdaad ook mijn handen genazen gaandeweg. Weg schaamtegevoel dus, win-win-situatie glimlach.
Toen ik eenmaal wist dat wij in Assen ouden gaan wonen zocht ik als eerste een nagelstudio, die vond ik in de wijk naast de onze, ik maakte een afspraak en ging daarheen. Het klikte gelijk tussen haar en mij en al snel werd ik daar niet alleen klant maar ook soort van kind aan huis, dat proces versnelde zich toen ik al rap ook haar hondenoppas werd, de liefde van de mens gaat dus niet alleen via de maag (lees: nagels) maar ook vis hun huisdieren.
Zo’n 3 jaar terug begon Petra te kwakkelen, oa een slijmbeursontsteking in de schouders bleef haar extreem lang plagen. Operaties en andere ongein volgden maar niets mocht echt baten. Ik moest dus op zoek naar een andere nagelstudio, daar had ik geen zin in. Aan iets nieuws wennen is niet zo mijn hobby en bovendien wilde ik loyaal aan Peetje blijven.
Het kostte veel moeite, lukte maar matig, niet weer aan het kauwen te slaan.
Rond mijn verjaardag kreeg ik een apje, of ik weer nagels wilde, ja duhuh natuurlijk… glimlach. Vlak voor kerst dan maar had ze tijd en energie om ze te plaatsen. “zal wel weer ff wennen worden” zei ze… ik zei dat dat wel mee zou vallen omdat ik het zo graag weer wilde… En dat is ook zo. Het voelt alsof ik nooit zonder heb gezeten, op 1 ding na dan.. het typen gaat iets langzamer dan voorheen maar ook dat is ongetwijfeld een kwestie van tijd, eerdaags rammel ik weer als vanouds op mijn flappie.
Kortom… ik ben blij, mijn handen zijn weer toonbaar. glimlach.