Achter de foto – 3


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

3

Bijdrages van:  Jou?

De nieuwe dierentuin van Emmen, Wildlands, opende op 25 maart 2016. En met Corry ging ik er die dag ook heen. Een paar maanden later kregen we beiden de uitnodiging om deel te gaan nemen aan het Kerstdiner waarna we dan het park in mochten die (uiteraard) geheel in kerstsferen was gebracht. Een heel fijne avond en toch heel anders dan anders want een dierenpark in het donker is een geheel andere beleving. Enkele weken voor {asen 2017 kregen we wederom zo’n uitnodiging maar dan voor het Paas-Ontbijt. We wisten beiden hoe fijn het met de Kerst was dus spraken we gelijk af ook deze uitnodiging te aanvaarden.

En zo zaten we op Paas-ochtend fris en fruitig wederom aan een mooi gedekte tafel in het restaurant van het Atlas-Theater in Emmen. Ook splinternieuw én onderdeel van Wildlands. Net als Kerst-avond 2016 was ook Paas-morgen 2017 voor ons een heerlijk uitje samen. En nu ik dit weer zo schrijf, de herinneringen terug haal, realiseer ik me weer eens hoe bijzonder mooi blogland is. Dat je daar de meest bijzondere, lieve mensen ontmoet die in je leven komen en daar ook blijven. Ondanks ons leeftijdsverschil van ruim 20 jaar klikt het ♥-stikke goed, gelijk vanaf het 1e moment, hoe bijzonder, zo mooi, zo speciaal voor mij. Alle reden dus om ontzettend dankbaar voor te zijn!! Foto’s van die ochtend kun je HIER bekijken.

Spannend ‘klein’ Wildlands

Rare titel, of niet? glimlach. Vanmiddag reed ik rond de klok van 13.30 richting Emmen. Ik had om 16.05 een afspraak in de dierentuin omdat ik gesolliciteerd had. Nou kon ik natuurlijk heen en terug alleen voor dat sollicitatiegesprek maar dat zou toch zeker niet des Melody’s zijn of wel dan? Heel de morgen had het geregend dus ik wist niet of mijn plan wel doorgang kon vinden maar rond de middag klaarde het op en werd het prachtig weer, (te) warms zelfs, voor mijn genoegen dan welteverstaan. Even voor 2-en hobbelde ik het park in en gezien de korte tijdspanne die ik had besloot ik voor Nortica te gaan, het kleinste van de 3 delen. Op mijn gemakje liep ik er doorheen en liet mijn camera haar werk doen. Er ontstonden leuke gesprekken, wat een mooi extraatje, met oudere mensen in rolstoelen en hun begeleiders; er was namelijk een groep Zonnebloemers een dagje uit.

Eenmaal Nortica weer uit zag ik dat ik nog een uur de tijd had en dus koos ik vervolgens voor de vlindertuin, ook daar kon ik naar ♥-enlust fotograferen. Ondanks dat het nog vakantietijd is, ondanks dat het een woensdag is, ondanks de Zonnebloemers en nog een aantal andere groepen die ik ‘ontmoette’  was het er aardig rustig.
16.00 uur precies liep ik de voordeur van het Atals-theater binnnen alwaar ik gelijk opgevangen werd door een vrijwilliger van Wildlands die me mee nam naar boven en na mij van koffie voorzien te hebben uitgebreid en stralend vrolijk vertelde wat het inhield om vrijwilliger van Wildlands te zijn. Daarna werd ik opgehaald door een dame met een hogere fuctie die mij naar een andere ruimte leidde waar nog een heer zat te wachten en met die 2 personen werd tenslotte het sollicitatiegesprek voortgezet. Eén van de eisen is 20 diensten per jaar… een dienst duurt 4 uur als je ‘s ochtends wil werken en 3 uur als je ‘s middags wilt werken. Ik kon een grinnik niet onderdrukken toen ik zei dat ik dat vast wel zou kunnen halen met 1 dienst per week. Het was een heel leuk gesprek en na enige tijd kon ik huiswaarts keren. Nu is het afwachten of ik wel of niet geschikt bevonden zal worden, indien wel volgt er een aantal trainingsdagen waarna je ingeroosterd gaat worden… spannend dus wel de komende tijd.

Nou ben ik al sinds 2005 uit het echte werkzame leven dus al die tijd had ik ook niet gesollicteerd. Deze sollicitatie was wel een uitdaging want er moest een uitgebreid CV aangemaakt worden en een motivatiebrief zoals tegenwoordig gewoonte is. Al die jaren heb ik dat natuurlijk niet gemaakt… nou ja, om precies te zijn, die voor mezelf. Heb wel tig solllicitatie- & motivatiebrieven voor anderen geschreven, en ook cv’s aangemaakt maar ja voor een ander is dat makkelijker dan voor jezelf. Daar zat dus wel een uitdaging in. Om eerlijk te zijn vond ik dat een beduidend grotere uitdaging dan het sollicitatiegesprek an sich. Nou ja, hoe dan ook, ik moet nu afwachten (eh ja in sommige gevallen beschik ik dus niet over engelengeduld) maar als het antwoord positief uitvalt ga ik een prachtige uitdaging aan waarvan ik al jaren heb gedroomd maar om gezondheidsredenen nooit kon. Toch fijn dat dat nu wel kan want ik had bijna de hoop al opgegeven, bijna, mijn hoop was er nog wel maar die was flinterdun, wat ik HIER beschreef had ik pak ‘m beet 1,5 – 2 jaar geleden echt niet durven denken!!
Fotos…. ik noemde al dat mijn camera aan het werk ‘moest’ … het resultaat is HIER te bewonderen, al zijn het er dan beduidend minder dan anders.

21-H

ABC-Wednesday

Round 21 – H

My 155-th entry – bijdrage
My first entry: 28-08-2014 : 15-G

Hi Everybody, a very good- morning / -afternoon / -evening!

Today I want to introduce a Dutch singer which was born on may 19, 1977 an his name is Wouter Hamel. He has, in my humble opinion, a wonderful voice and he knows how to handle music, Jazz in particular but Pop is not strange to him either. He showed up some 15 years ago and I liked him from day 1. He performs in Dutch but also in English. It took some time before I made my choice because he has so much beautiful and different music. Eventually I choose something that is a little Jazzy and I hope you like it!

 

 

Have a splendid, ♥-warming ABC-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

Tegenstelling – 339

Tegenstelling – Foto uitdaging

339 Gestart op 01-03-2011

Thema 29 augustus – 5 september 2017

Dik – Dun

Heb jij ook een leuke uitvoering van deze uitdaging?
Laat dan de link naar jouw blogpost achter…
Ik kijk naar jouw bijdrage uit, bedankt alvast!


Thema Tegenstelling 340 /  5 – 12 september: Goed – Fout

Stapje voor stapje

‘Wil Ko zo meteen mij wel even helpen?’ hoorde ik toen ik in de keuken bezig was met het klaarmaken van zijn ontbijt. Terwijl ik grinnikend om de hoek kijk zeg ik hem: “daar ben ik hier voor toch?” … Ik krijg een olijke blik terug en een ‘ja is ook zo’…
Nadat ik hem aangekleed en geschoren heb voorzie ik hem van zijn ontbijt en terwijl hij zit te eten ruim ik her en der wat op. Daarna gaat hij naar de badkamer om zijn tanden te poetsen. ‘Ziezo, klaar voor de dag..’ hoor ik even later uit de badkamer komen ‘ik kan me weer vertonen’.
Inmiddels is ook de koffie klaar en nadat we gezellig keuvelend aan bakkie hebben gedronken (zo dwing ik hem ongemerkt even uit te rusten want die ochtendactiviteiten zijn best wel vermoeiend) graait hij naar zijn rollator en stopt acuut op mijn “hoooo….vergeet u niet iets?”
Weer die olijke ogen en een soort van schuldbewuste grijns op het gezicht… ‘ja ik moet de stoel het werk laten doen’… En vervolgens pakt hij de afstandsbediening van de sta-op stoel en wacht al zuchtend tot de stoel in de juiste positie staat. ‘Ik ben niet echt rijkelijk gezegend met geduld hè?’ zegt hij weer grinnikend… ‘ach nee, maar alle goede dingen komen langzaam, het is een kwestie van wennen..” waarop hij vervolgt met een vette grinnik en zegt: “tegen de tijd dat ik gewend ben komt magere Hein me halen” … ehhhhhhh nou die mag van mij nog wel ff wegblijven hoor, antwoord ik en dat is hij dan weer wel met me eens, wat natuurlijk fijn is om te merken/horen. Hij vindt het leven ondanks alles nog steeds de moeite waard, gelukkig maar!!
Weer enige tijd later staan we dan toch buiten. Vanaf zijn stoel tot aan de plek buiten waarop hij omkeert is al met al zo’n 25 meter. Zijn actieradius is in die zin wel erg klein. Maar goed… hij doet het toch maar, het opknappen gaat in heel kleine stapjes en ontzettend langzaam dus, dat ergert hem wel eens, hij wil (in alles) veel sneller dan hij kan. Dat accepteren valt zeker niet mee, dat begrijp ik wel. De laatste 5 weken heeft hij veel moeten inleveren, dat is sneu maar daaarover gaan zitten sippen maakt het ook niet beter en dat beseft hij gelukkig wel dus maakt hij het er beste van.
Over 25 dagen hoopt hij 92 te worden en dat hoop ik natuurlijk van ♥-e met hem mee.

Theelabel-vraag-34

Thee-Label-Vraag op Maandag
nr. 34
21 augustus 2017
Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik aantrof op het theelabeltje was:
“Welke landen heb je allemaal bezocht?”

Duitsland… als kind kwam ik met mijn ouders vaak in Oldenburg om boodschappen te halen. In het voorjaar van 1979 was ik een week in Heidelberg met klas 4 van de middelbare school, één van die dagen gingen we de grens over naar Luxemburg. In september 1983 kocht ik in Duitsland mijn kleding voor mijn trouwdag. Nog steeds kom ik er regelmatig om enerzijds boodschappen te halen en anderzijds dierentuinen te bezoeken.

Luxemburg… in voorjaar 1979 1 dag met klas 4 van de Mavo tijdens de werkweek.

België… in 1984 gingen manlief en ik 2 dagen naar Brussel, samen met collegea en hun aanhang van het bankfiliaal waar ik toen werkte. In België kom ik nu nog een paar keer per jaar om dierentuinen te bezoeken.

Frankrijk… in 1985 gingen manlief en ik 4 dagen naar Parijs (Paasweekend), samen met collegea en hun aanhang van het bankfiliaal waar ik toen werkte.

Spanje… voorjaar 2012 ging ik met mijn dochter een week naar Gran Canaria om daar het eiland te bekijken en uiteraard op bezoek te gaan bij Trees

Estland… najaar 2012 ging ik, ongepland en ad hoc, met Niels en Anita mee naar Tallinn om daar een paar dagen te vertoeven en Niels’ jongste zoon en zijn gezin te bezoeken.

Tuulk!

Eén van de meest talentvolle jonge artiesten die ik ken, en die bovendien ook nog eens superlief is, is Diederick Ensink. Zijn naam zal jullie niet onbekend in de oren klinken want ik heb al vaker over hem geschreven. Ik zag hem voor het eerst in Jeans, seizoen 20, en aan het einde van seizoen 23 nam hij afscheid om zich elders verder te ontwikkelen. Daar kon ik hem natuurlijk onmogelijk ongelijk in geven maar aan de andere kant vond ik het verschrikkelijk dat hij Jeans verliet. Buiten diverse andere zaken om ging ik met Joke hem opzoeken toen hij auditeerde bij Hollands Got Talent, daarna volgde ik hem op de voet naar de musical over Dorus en weer later mocht ik van zijn talent genieten bij Purper. Purper stopte weer maar het gerucht dat er een reprise zou komen ontging mij gelukkig niet en zodra ik daarvan de bevestiging kreeg boekte ik kaartjes en tel ik nu, samen met Niels, Anita & Greet af naar 7 oktober om hem weer met Purper te gaan opzoeken, heerlijk vooruitzicht.
Diederick zit niet stil, letterlijk noch figuurlijk. Ook voor het goede doel is hij te porren zelfs als dat betekent dat hij enkele kilometers moet zwemmen door de Amstedamse grachten. Brrrrr, moet er niet aan denken, ik ril al van afschuw bij de gedachte, vies water, koud, nat lijf, brrrrrr Maar hij laat zich niet weerhouden en gaat het doen. Voor stichting ALS. Via zijn eigen Facebook-pagina vraagt Diederick of we hem willen helpen zijn targets te behalen. Zo’n vraag kan ik natuurlijk niet weigeren!
Die 2000 meter zwemmen voor ALS wordt georganiseerd door City-Swim en vindt plaats op 3 september as. Mijn donatie is onderweg en ik zou het helemaal fantastisch vinden als jullie mijn voorbeeld volgen, ook zou ik het helemaal te gek vinden als jullie dit evenement ook zouden willen promoten zodat er meer geld binnenkomt om deze afschuwelijke ziekte te helpen bestrijden. Mijn gift aan jullie? Mijn EEUWIGE dankbaarheid!!
Ik help Diederick zijn target te behalen, help jij mij hem helpen? BEDANKT!!!

Wonder?!

Dinsdag 13 juni… besloot ik actie te ondernemen toen ik in de stad een reclamebord voor een bepaalde winkel zag staan. Dat er vanaf dat moment iets drastisch zou veranderen, dat ik momenteel echt ‘mijn wonder’ noem, had ik toen niet kunnen bevroeden natuurlijk.

Lees meer

Aapies kijkuh

Een paar keer per jaar ga ik met vriendje Thom een dagje dierentuin doen. Vandaag was weer zo’n dag en onze keus was deze keer gevallen op Apenheul in Apeldoorn. De weergoden waren ons zeer goed gezind, evenals onze medeweggebruikers want keurig op afgesproken tijd en zonder de noodzaak van een jas en/of plu konden we elkaar begroeten en onze dag samen beginnen.

Het was in alle opzichten een heerlijke dag, mede door iets waar ik nog apart over zal bloggen vandaag of morgen. Het enige dat ‘niet goed’ was, waren mijn handen vandaag. Ik kreeg de camera maar niet goed ingesteld en kwam dus thuis met vele foto’s die linea recta naar het ronde archief verplaatst konden worden. Er zit wel een aantal mooie tussen maar de meesten zijn niet om over naar huis te schrijven, nou ja soit, het zij zo toch. Ik laat me daardoor mijn dag niet bederven en kijk dus ook met warme gevoelens op deze dag terug.

Bij enkele locaties kwamen we net voor de start van de voedertijd aan, bij anderen er net na, voor beiden is wat te zeggen. Ervoor… dan hoor je allerlei wetenswaardigheden, erna is het rustiger en fotografeert het makkelijker. Met enige regelmaat pauzeerden we voor een bakkie leut of iets anders lekkers en zo vloog de dag om. Tegen half vier namen we afscheid en ging Thom zuid-west-waarts en ik noord-oost-waarts. Met ongeveer een half uur verschil kwamen we thuis, ik rond kwart voor vijf en Thom rond kwart over vijf, hij had files getroffen onderweg en ik niet gelukkig.

Ik ging douchen en omkleden, zweet wegwerken en dus lekker opfrissen, en dook op de bank met een grote bak thee. De foto’s van de camera af en op de pc gezet en online natuurlijk zodat jullie ze HIER kunnen bekijken als jullie dat willen en kan ik nog even een tijdje relaxen voordat ik weer enkele kilometers verderop naar mijn maandagmeneer ga. Daarna een rustige avond voor de buis en dan morgen, nieuwe dag nieuwe kansen en natuurlijk weer blogposten grijnssss

Zwijmelen op Zaterdag 250

Marja‘s Zwijmelen op Zaterdag

246

Gestart op 17 november 2012

Afgelopen maandag hoorde ik van het overlijden van een zeker iemand, gelijk gingen in mijn hoofd talrijke luikjes open… de herinneringen aan de schaterlachen die elkaar als salvo’s opvolgden. Zowel mijn ouders als ik waren groot fan, of ik het als kind allemaal begreep weet ik niet meer maar vergeten ben ik hem nooit. 91 jaar is hij geworden… “De hemel heeft er een grappenmaker bij…meer lol daarboven” las ik in 1 van de vele berichten over zijn overlijden. En ja dat klopt wel natuurlijk want hij kan nu weer als vanouds de gekste capriolen uithalen met 1 van zijn vroegere maatjes Dean Martin, die al weer bijna 22 jaar geleden naar boven vertrok.

Zoals wij Nederlanders André van Duin hebben… had de USA Jerry Lewis. Hij werd hoofdzakelijk bekend als “The Nutty Professor” en de komieke kant van zijn bestaan maar ook zijn danstalent is als groots te boek gegaan, een artiest met een veelzijdig talent. Op youtube kon ik te kust en keur om iets te vinden dat ik dan vandaag zou kunnen plaatsen.

Aangezien ik hem toch het ‘beste’ ken als clown, koos ik iets in die setting…

Kluif-hulpjes

Eten…  tja… sommige mensen doen er een moord voor, anderen daarentegen vinden het niet belangrijk. Van die laatste categorie ben ik er eentje, trek heb ik zelden en eten doe ik in 9 van de 10 gevallen omdat ik weet dat mijn motor brandstof nodig heeft.  Zo eens in de zoveel weken krijg ik zin aan ‘kip uit de oven’. PIttig gekruid en dan maar door de midden, 1 helft voor mij en 1 helft voor Daphne. De heren hier lusten het niet.

Na vele dagen niet of nauwelijks eten vond manlief het wel welletjes en dus stelde hij vanochtend voor vandaag weer zo’n kip voor mij te maken. Daar had ik wel oren naar en nadat ik vanavond terug was van mijn maandagmeneer kreeg ik dan ook mijn helft, inclusief de ingewanden, op een bord op mijn schoot. (jaja ik weet, orgaanvlees is ongezond, maar wel heel erg lekker dus zo af en toe mag dat wel toch?)
Ik begon te kluiven en even later staat manlief op en maakt een foto terwijl hij mij vraagt of ik wel in mijn eentje mijn bord kan leeg eten? Nou, laat ik daar nou nooit moeite mee hebben bij dit gerecht maar zoals jullie zien zijn er genoeg kandidaten om mij te helpen. Ik hoef eigenlijk niets te zeggen, ze houden me strak in de gaten en hebben daarbij zo hun vaste positie. De enige die nog niet helemaal aan de regels des huizes gewend is, is onze nieuwste huisgenoot Bilbo dus hem moet ik menigmaal nog vermanend ‘ achter het been blijven hè?’ toespreken. Hij leert het al aardig, deze keer probeerde hij maar 2x over dat ene been van mij heen te sluipen om iets te stelen, wat hem niet lukte maar wel een tik op de neus opleverde.

En ja natuurlijk krijgen ze allemaal een stukje zodra ik uitgegeten ben! Wie kan zulke smekende ogen nou weerstaan, 10 stuks maar liefst, ikke nie hoor.☺☺☺