En hoe gaat het nu met?

Zoals ik afgelopen vrijdag HIER meldde is onze veestapel met 2 leden uitgebreid en inmiddels zijn we 4 dagen verder. De vorige eigenaresse van dit prachtig duo had hun karakters heel goed omschreven, geen woord aan gelogen grijns.

De ‘veilige’ plekken worden nog maar nauwelijks ingenomen. Hooguit wanneer Brego weer eens een concert blaft en dat langer dan gewenst aanhoudt.

Bilbo (de dunnere van de 2) bewandelt het huis alsof het zijn koninkrijk is. Brego heeft al een paar keer een tik op de neus gekregen. Noah krijgt ook een tik op de neus maar dan eentje met de neus ter begroeting. De vensterbank is zijn favoriet plekje, daar ligt meneer de hele dag, nou ja bijna dan, in. Met regelmaat komt hij daar vandaan om bij ons een aai, een kroel of wat ook te halen. Met name Daphne is favoriet  want zodra zij binnenstapt draait hij om haar benen, net zo lang tot ze bij hem op de grond gaat zitten en zijn buik masseert, hij gaat echt als een jeweetwel op de rug liggen met de pootjes gestrekt in de lucht. Gisterenavond vertrok meneer met het duo naar boven en heeft beiden (te) lang wakker gehouden in hun bed omdat hij maar om aandacht bleef vragen, letterlijke aandacht, die van handen aan zijn lijf glimlach.

Largo (de dikkere van de 2)  ligt ook veelal in de vensterbank, vooral ‘s avonds als er buiten geen lawaai meer is. Met de warmte van de afgelopen dagen staan de ramen natuurlijk open en komt er dus veel geluid binnen, dat schijnt hij niet zo denderend te vinden. Zijn meest favoplekje is achter onze tv. Zo lang als hij is strekt hij zijn lijf tegen de tv aan, lekker warm, en legt dan vervolgens zijn hoofd dusdanig neer dat hij onder de tv door kan kijken naar wat er in de woonkamer gebeurt. Ook hij komt een knuffel halen maar nog niet zo veel als zijn broertje.

Bilbo mag zich dan wel de keizer in ons huis vinden maar Precious is het daar niet mee eens. Ze heeft de heren een paar dagen geen aandacht geschonken maar gisterenavond werd ze bij binnenkomst met gebrom begroet, dat ging haar kennelijk te ver want ze zette Bilbo eventjes op zijn nummer onder het mom van: “Leuk hoor dat je er bent, je mag hier ook best blijven wonen maar je moet nooit vergeten dat ik hier de 1e was en dit dus mijn huis is” . Largo keurt ze geen blik waardig en gezien zijn terughoudende opstelling gebeurt er tussen die 2 dus ook niets negatiefs. Bilbo voelt zich dus al (bijna) helemaal thuis hier, Largo heeft nog wat tijd nodig, én laten we daar nou volop van in voorraad hebben? grijns.  Het is overigens best grappig te zien hoe onze veestapel onderling (weer) de rangorde bepaalt, ik bemoei  me daar uiteraard niet mee, ze zoeken dat maar lekker zelf uit.

Op bepaalde tijden op de dag krijgt onze veestapel eten, de hondenheren en Precious kennen die tijden natuurlijk op hun duimpje en als die tijd nadert komen ze zich melden. Blijven onze aandacht vragen op diverse manieren om ons te melden dat ze er zijn, dat het etenstijd is en dat we in de benen moeten komen. Bilbo neemt dat trekje al aardig over. Zodra 1 van ons rond dierenetenstijd in de benen gaat holt hij met ons mee de keuken in en of Precious het nou wel of niet leuk vindt, hij hobbelt achter haar aan het aanrecht op en gaat staan mauwen en rond onze handen en de voerbakjes rondjes draaien. Maagje eenmaal gevuld duikt hij weer de vensterbank in. Largo doet dat nog niet dus die geven we het eten op de plek waar hij zich op dat moment bevindt.

Kortom… het gaat prima met ze, en ze maken 4 mensen blijer!

20-U

Mrs. Nesbitt’s ABC-Wednesday

Round 20 – U

My 144-th entry – bijdrage

Started-Gestart: 28-08-2014 : 15-G

 

Hello and good morning, -afternoon, -evening, dear people who all participate is this wonderful photo-meme, which is a joy to me, week after week, after week. I’m always curious to what you come up with!

The challenging letter of this week is and I’ve chosen for the word: United

Thanks to your participation in this wonderful photo-meme, you have made it possible for me to feel united with lots of people all over the world. The places you have showed me, the trips on which you took me along, the things you have taught me… things I am grateful for, things that make me feel united although I don’t know you in person (jet). A very rich feeling, which I would wish for everyone to feel the way I do.

Have a sensational and united ABC-Wednesday-day / – week ~
♫ M e l o d y ♫ (ABC-W-team)
(preview Round 21)

Theelabel-vraag-21

Thee-Label-Vraag op Maandag
nr. 21

22 mei 2017

Gestart op 2 januari 2017

Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik op het theelabeltje aantrof :
Wat is jouw droombaan?

Is niet in een paar simpele woorden te omschrijven omdat die baan niet bestaat. “Droombaan” is de vraag dus van deze baan droom ik al ‘eeuwen’!

Ik zou DIE baan willen hebben die mij de macht geeft dat ik ervoor kan zorgen dat geen enkel dieren in ons land ooit nog in een asiel of welke vorm van noodopvang terecht hoeft te komen of die plek überhaupt al niet eens binnen bereik ligt. Voor alle duidelijkheid heb ik het dan uiteraard niet alleen maar over honden, katten en knaagdieren!!!

Er is nog steeds zo ontzettend veel mis met hoe ‘wij’ met dieren omgaan. Nog steeds zijn er zo ontzettend veel dieren elke dag, 24/7 in uiterste nood. Onze regering beschouwt een dier nog steeds niet als een levend wezen maar als een dood ding, gebruiksvoorwerp, wegwerpartikel. Het beleid schort aan alle kanten. De ene regel is nog meer tenenkrommend dan de eerstvolgende in de lijst. Mensen kunnen, én erger nog, MOGEN, nog steeds ongestraft en dier het meest afschuwelijke en onvoorstelbare leed toevoegen.

Ik hoef geen voorbeelden te noemen toch? Het onderwerp alleen al volstaat wel om je de rillingen te bezorgen neem ik aan.?!?!

Ik ga (wil het ook niet) het gewoonweg niet begrijpen dat er mensen zijn die moedwillig een dier laten lijden!

Zó je dag (niet) hebben

33 jaar al… wat een tijd…en waar is die tijd gebleven? Toen, 1984, beiden amper getrouwd en nog niet droog achter de oren, ook al dachten wij toen van wel natuurlijk, werkzaam bij hetzelfde bedrijf. Ontmoetten elkaar op de werkvloer van ons beider nieuwe werklocatie nadat we beiden overgeplaatst werden vanuit diverse locaties van dat bedrijf in de stad, Groningen om precies te zijn, naar een lokaal kantoor in een dorp, Hoogezand om precies te zijn. Ik woonde zo’n 3 km ten westen van dat kantoor en zij amper 1 km ten oosten.
Wat is er veel veranderd sindsdien. Zij scheidde, huwde en scheidde, en huwde, vandaag nog met een vette grinnik: “3x scheepsrecht toch?” bevestigd. Wetende, én in haar stem ook duidelijk horende, dat ze nu super happy is. Inmiddels woont zij al weer bijna 30 jaar in het westen. Ik werk al 12 jaar niet meer bij dat bedrijf, zij nog steeds wel, zij het dan op een behoorlijke afstand van haar woonplek. De vele, nog steeds gaande, veranderingen hebben haar werkplezier niet vergroot, integendeel. Ze is aan het solliciteren en ik duim natuurlijk voor haar mee dat ze een andere functie mag gaan uitoefenen. Een functie die de toekomst schijnt te hebben en dus nog volledig in ontwikkeling is… ik hoop het zo voor haar!
Hoe dan ook…  we proberen minimaal 1x per jaar maar liever vaker natuurlijk, samen wat uurtjes te spenderen, die data worden dan ook vaak al ver van te voren geprikt. Helaas moest het een paar keer verschoven worden vanwege mijn gezondheidsperikelen maar vandaag kon het dan eindelijk toch doorgang vinden.


Haar vader, al jaren weduwnaar, woont nog steeds in onze ‘oude’ woonplaats,  met zijn nieuwe levensgezellin. Sjoukje was er gisteren naar toe getreind en ik zou haar daar vanochtend oppikken. Wat we vandaag gingen doen mocht ik bepalen, zij wilde het niet weten. Ze was expres naar het noorden gekomen opdat ik niet zovele kilometers zou hoeven rijden in mijn uppie.  Ik had een aantal plannetjes gemaakt en welke het precies zou worden en hoe het precies zou verlopen hing af van oa het weer en natuurlijk de tijd, die vliegt immers altijd sneller dan je denkt, vooral als je het naar je zin hebt? Aangezien er morgenochtend weer vroeg uit de veren gesprongen, nou ja met deze temperaturen zijn het hooguit lakens, moet worden vanwege de werkverplichtingen wilde ze niet al te laat thuis zijn, logisch toch!  Ik wilde daarentegen niet dat zij nog vanuit het noorden vele uren moest treinen inclusief overstappen. Was even een gepuzzel want ja ik reis niet met het ov dus weet er niets van. Uiteindelijk besloot ik haar in Zwolle af te zetten zodat zij ‘maar’ 2 uurtjes zou hoeven treinen, rechtstreeks naar CS Den Haag, wat vervolgens voor mij betekende dat ik dan nog 3 kwartier in mijn uppie moest tuffen. 2x 3 kwartier op 1 dag is genoeg voor mij, zeker met dit weer! Toen ik om half zeven binnenstapte was mijn pijp wel leeg, dus ik vloog met verzamelde moed/kracht snel onder de douche door en dook op de bank alwaar manlief al een bak thee had neergezet.


Al met al vlogen in totaal 340 kilometers toch wel onder mijn auto door vandaag, waarvan dus 127 in mijn uppie. Ik had zaterdag in Duitsland mijn tank al gevuld en aangezien mijn auto op Duitse benzine veel zuiniger rijdt, én het daar al snel tussen de 20 en 30 cent per liter goedkoper is, snappen jullie vast wel waar ik vandaag tankte grijns. Het was een zalige dag, totaal relaxed een dierentuin in waar ik graag vertoef en de weg op mijn duimpje ken inmiddels, Sjoukje genoot ook volop mee. Het enige dat we samen als een ‘probleem’ ervoeren was de hitte. De zon scheen ongenadig en hoge luchtvochtigheid deed daar een schepje, zeg maar gerust SCHEP, bovenop. GodZijDank heb ik arko glimlach, die moest dus ook beide ritten volop aan de bak. Een ander ‘probleem’ had zij niet maar ik wel, hoogstwaarschijnlijk ten gevolge van die hitte en humiditeit verkrampten mijn handen om de haverklap en kon ik dus veel foto’s weggooien bij ‘t nakijken. Ook de belichting kreeg ik maar niet zoals ik het graag wilde maar goed, er bleef nog een aantal over dat ik wel tonenswaardig vind, als je die wilt bekijken klik dan ►►►HIER◄◄◄ Die 2 minpuntjes neem ik van ♥-e voor lief want zo’n dag als vandaag is er eentje met een gouden randje, past perfect in mijn koesterdoosje. Vriendschap; de echte, de pure, is immers onbetaalbaar. Ik koester het én haar natuurlijk ook glimlach. Rijk mens ben ik toch!!

Onvergetelijk

Marja‘s Zwijmelen op Zaterdag

234

Gestart op 17 november 2012

Allereerst wil ik heel graag ook vanaf hier een heel dierbare blogster feliciteren met haar verjaardag! Een leeftijd waarvan we een tijdlang dachten (bevreesden) dat ze het niet zou behalen maar ze deed het, ze klom uit dat heel diepe dal moeizaam maar gestadig naar boven, niet van opgeven willen weten. Lieve Corry, van ♥-e gefeliciteerd en nog vele jaren erbij in alle liefde, geluk en gezondheid die maar mogelijk zijn en dat wij daar lang nog getuige van mogen zijn ook. 

Naar aanleiding van DIT blogbericht zal mijn bijdrage van vandaag niemand verbazen denk ik. Erg voor de hand liggend zelfs.

Wij hebben de hele collectie in de kast staan en met regelmaat wordt er eentje, willekeurig overigens, tussenuit geplukt en in de dvd-recorder geplaatst waarna er op de afstandsbediening op het knopje met het play-pijltje wordt geklikt. Ik ken elke film zo onderhand woord voor woord en in de meeste gevallen is het zo dat ik aan de 1e akkoorden al kan herkennen welke film net van start is gegaan. De tune kent iedereen wel maar elke film heeft die tune op een andere manier dan alle anderen. De man die de hoofdrol tot nu het meest speelde van alle acteurs die in die rol mochten kruipen is eerder deze week overleden en inmiddels zijn er al diverse tributes op youtoube te vinden. Eentje ervan dus hieronder:

Bilbo & Largo

Vonnie’s Happy Challenge

~ 64 ~

Gestart op 15 januari 2016

Iedere vrijdag staat er een feel good log op Vonnies blog met de naam “Happy”. Zij daagt jou uit een “Happy-blogpost” te schrijven en bij haar jouw link achter te laten. De inhoud van die blogpost kan van alles zijn zolang jij er maar Happy van wordt… Een quote, of regel, foto, weer, jaargetijden, dier, kind, sport… etc. Het kan, én mag, van alles zijn! Doe jij ook mee? [highlight]Dat vindt Vonnie ♥stikke leuk!”
Met bovenstaande tekst kondigde ik al vele weken een nieuwe bijdrage aan voor deze challenge. Helaas heeft Vonnie besloten met het bloggen te stoppen dus stopt ook deze challenge. Heb er zelf een tijdlang over nagedacht of ik het zou overnemen maar nee. Ik heb immers niet voor niets al eerder een challenges stop gezet, heb er nog meer dan genoeg en daar wil ik niet nog eentje bij hebben, al hoe leuk die ook is. Zie jij het dus zitten deze wekelijkse challenge over te nemen dan ben je uiteraard van ♥-e welkom, laat het maar bij mij (bij Vonnie mag natuurlijk ook) weten.

De Happy Challenge vul ik vandaag nog wel in, wellicht nog wel eens vaker maar bij geen overname weet ik niet of ik dat wekelijks zal doen.
Na een zeer (alweer) brakke nacht door wat geouwehoer dat veel hoofdbrekens opleverde, (grrrrr hoe zet je dat verrekte hoofd mij op stilstand?) maakte ik me vanochtend klaar om rond 10-en naar Lelystad te vertrekken. Ik zag er tegenop want die zon, die warmte, brrrrrr. Manlief had bedacht hoe hij zijn vrije dag wilde invullen dus zoonlief besloot in zijn plaats met mij mee te gaan omdat die rit, 2 x 1,5 uur voor mij in mijn uppie geen verstandig idee was. Beide heren waren het daar wel over eens en ik liet dat me maar aanleunen ook, was te moe om in verweer te stappen, zowel lichamelijk als mentaal. Wat ik hiermee overigens absoluut niet wil zeggen dat ik dit ritje niet wilde doen want dat wilde ik juist wel, maar al te graag zelfs!!

Zoals ik HIER  beschreef zou ons gezin 2 nieuwe leden krijgen. Onze veestapel zou met 2 bjoetiesss aangevuld worden. De kleine fotootjes in mijn ander blog toonden dat al. We kwamen dus in Lelystad aan en werden allerhartelijkst ontvangen, onstuimig ook door een schitterende bruine dondersteen, die mochten we niet meenemen overigens glimlach. De beide blonde heren waren wel nieuwsgierig maar de ene was was huiveriger dan de andere. Na enige tijd lieten beide heren zich evengoed gewillig in hun reismandjes sturen en weer even later zaten we in de warme auto. Niet na onder tranen van het gezin afscheid genomen te hebben. Zo sneu dat je voor je lieverds een nieuwe mand moet zoeken als het om gezondheidsredenen echt niet langer kan. En ze dan mee te moeten geven aan iemand die je niet kent? Niet weet wie die ander is en hoe goed ze wel of niet voor hun dieren zullen zorgen.  Ik heb ze beloofd heel goed voor ze te zorgen uiteraard, al zou ik anders willen kan ik natuurlijk niet! Heb het gezin ook ons adres gegeven en toegezegd dat ze van ♥-e welkom zijn in Assen om te kijken hoe het met ze gaat.

Met alle ramen open maar wel zodanig dat ze niet op de tocht stonden, reden we huiswaarts, op her en der wat kleine oponthoud na verliep die reis prima en kwamen we om 13.45 weer thuis.  Amper een minuut later stond Anita op de stoep, ja duhuh, nieuwsgierig natuurlijk glimlach. De reismandjes open op de tafel, water / melk en voer erbij en een kattenbak in de buurt… het wennen voor ons nieuwe duo is begonnen. We zullen zien hoe lang het gaat duren voordat ik ‘helemaal gewend’ mag gaan noemen. Noah en Precious zijn onverstoorbaar, die reageren er niet op. Brego daarentegen is razend nieuwsgierig en wil maar wat graag spelen en dollen, dat die heren dat (nog) niet willen, lijkt hij niet te snappen, kijkt me af en toe vragend aan alsof hij zeggen wil “jij had me toch vriendjes beloofd?” Hopelijk snapt hij wat ik in mensentaal uitleg, dat hij even geduld moet hebben.


Hoogste tijd om een nieuwes foto’s te plaatsen… en hun nieuwe namen te onthullen zoals ik in mijn voorgaande bericht al beloofde.  Zoals al wel bekend krijgen al onze dieren namen uit werken van J.R.R. Tolkien en na wat wikken en wegen koos ik voor Bilbo en Largo. Beiden namen zijn heel toepasselijk want Bilbo, (de dunnere van de 2) is een ondernemend en avontuurlijk manneke, en dikkere van de 2 gaan we Largo noemen. (Groot= Large).  Hoe bijzonder dieren zijn, hoef ik niet te zeggen toch? Net zo min als dat ik nog moet vertellen dat wij gek op dieren zijn, is allemaal oud nieuws.  Ik heb hun nieuwe namen nog niet zo vaak uitgesproken maar inmiddels reageren ze er al op, de koppies worden omgedraaid en ze ‘praten’ terug. Op dit moment liggen ze weer samen hoog en droog op de verwarming maar Bilbo heeft al een rondje woonkamer gedaan, heeft Brego een tik op de neus gegeven en is weer bij Largo gaan liggen, die wat schuwer en terughoudender is, als om hem te troosten in de trant van ‘we zijn verhuisd, dat wel, maar heej we zijn nog wel gewoon lekker saampies’.

Nu de rust maar in zodat ze op hun gemakkie kunnen wennen, de honden liggen inmiddels al weer te pitten, Precious heeft kennis gemaakt en is weer haar eigen gang gegaan, zoonlief ook, wij gaan hier nu die rust maar in, en tja dan is er nog die Dame in Emmen natuurlijk, die niet kan wachten tot ze vrij is en naar huis kan komen om ook kennis te maken. Gelukkig heeft ze een OLA-dienst en staat ze zeer koel want in die hitte werken is geen pretje. Na het werk heeft ze dan een personeelsuitje en is ze later thuis dan normaal, hè wat naar nou grijns, moet ze nog langer wachten voordat ze kan kennismaken met het nieuwste deel van onze veestapel.

Dat ik dus nu wel ff weer heel happy ben hoef ik eigenlijk niet te zeggen toch hè? Dit cadeautje was zeer welkom, al geruime tijd, en na de ellende van de afgelopen dagen waarin menig traan vloeide en ik Klaas Vaak vervloekte, des te meer!!!

Voorstellen

Update: Ik kan ze vandaag niet ophalen maar pas morgen door omstandigheden van het gezin waarin beide heren vertoeven.

Alweer een tijdje was ik zoekende naar een poezenbeest om onze veestapel aan te vullen. Alhoewel ons trio zich prima vermaakt en geen van de hemelende poezen lijkt te missen vind ik het toch nog steedd ‘te’ stil in huis. Alhoewel zowel Noah als Brego dikke knuffelkonten zijn, zijn het nog grotere ‘chouch-potatoes’ dus onze schoten zijn bijna altijd leeg want Precious is niet zo’n schootkat. Als ze binnen is ligt ze wel het liefst zo dichtbij mogelijk maar vaker langs mijn benen, zo lang als ze zich kan maken, ipv opgerold op schoot.

Gisteren zat ik weer eens te struinen op de diverse asielensites toen ik een prachtig duo ontdekte, ze hoefden niet per se samen geplaatst te worden maar het had wel de voorkeur. Daarnaast heeft 1 van de 2 astma en dus medicatie nodig. Meestal zijn dit soort poezen niet zo snel weg maar hun snoetjes op de foto’s stalen gelijk mijn ♥. Ik klom dus gelijk in de mail en ging zitten afwachten tot er een reactie zou komen. Die kwam dan halverwege de middag en na een uitgebreid telefoongesprek zagen we het aan beide kanten wel zitten dus tuf ik morgen naar Lelystad om onze nieuwe ‘Baasjes’  te halen. Manlief, die overigens niet mee gaat omdat hij aan het werk is, zei al met een grijns van oor tot oor, personeel van 1 poes zijn oké, maar 3? waarop ik antwoordde, we konden dat ook jarenlang probleemloos met 6 dus 3 gaat vast lukken. Morgen dus weer 2 dieren in nood een nieuw ‘gouden mandje’ aanbieden.

Al zijn ze nog niet hier, wel enorm van ♥-e welkom dus een voorstelrondje dan maar:
De 1e meneer heet (nog) Jimmy; en men schreef over hem:
Is binnen een schat en buiten de baas van de buurt. Zijn imposante grote witte lijf werkt hier mooi aan mee. Jimmy is lief, rustig en geduldig. Slapen is zijn hobby. De kat uit de boom kijken kan hij goed. Eenmaal vertrouwd laat hij alles toe. Bij je op schoot liggen vindt hij heerlijk. Het liefst sabbelt hij dan aan je trui of dekentje. Buitenspelen vindt hij heerlijk, maar niet te lang, want dan is het tijd voor zijn dutje. Kinderen en honden vindt hij geen probleem. Eten is zijn passie en grote liefde.

De 2e meneer heet (nog) Chivas, en over hem schreef men:
Is een heerlijk lieve en gezellige, nieuwsgierige dondersteen van bijna 3 jaar oud. Chivas is een kruising Siamees die gezellig kan praten. Samen met zijn broertje Jimmy wordt er een nieuw huisje gezocht. Het liefst gaan de twee heren samen naar een nieuwe plek, maar als dit niet mogelijk is dan kunnen ze ook apart herplaatst worden. Buitenspelen vind hij heerlijk. inderen en honden vindt hij geen probleem, is zeer geduldig en laat alles toe.  Chivas heeft astma en behoeft plm. 1x per maand (afhankelijk van het weer), een tabletje prednison.

Wij hebben al eerder te maken gehad met dieren die chronisch medicatie nodig hadden, is dus voor mij geen reden om ‘nee’ te zeggen. Ik kan ook niet zonder medicatie, manlief ook niet, nou en? Ieder levend wezen verdient een warm mandje met alle zegeningen en bovendien zou ik enorm last van mijn geweten krijgen als ik degene zou zijn die deze 2, die altijd al samen waren, uit elkaar zou gaan halen. Kortom… ik verheug me enorm op morgen, ook al moet er daarna gedurende enkele weken verrekte goed opgelet worden dat de buitendeuren niet open blijven staan, ze niet tussen de benen door eruit piepen etc, een extra kattentoilet geplaatst en andere maatregelen genomen worden voordat ze zich helemaal thuis voelen hier. Hebben we al zo vaak gedaan en altijd gered dus dat gaat nu ook weer prima lukken, daar heb ik alle vertrouwen in. Eén van de komende dagen zal ik vast nog wel meer bloggen over dit duo en dan zal ik ook de namen onthullen die ik ze gegeven heb. Sommigen van jullie kunnen wellicht al wel in een bepaalde richting gaan denken omdat ik al vaker beschreven heb hoe ik de naam van een huisdier bepaal en waar ik die dan vandaan puk glimlach

Onbetaalbaar

DiWoDi-Wo

 

Gedichten op elke 2e woensdag

 

23 – Gestart op 6 juli 2016

 

Lees ook de bijdrages van:


Zomaar getroffen
Niets, maar dan ook niets, gelijk.
Toch kameraden.
Waar de ene gaat,
gaat en volgt ook de ander,
samen uit, samen thuis.
 Al ruim 4 jaren
2 van 3 mijn dierbaren
die niet verharen.

 

RIP Roger

Alhoewel de hele serie in de kast staat, ik er niet dagelijks eentje tussenuit trek, worden ze toch allemaal met regelmaat gedraaid. En al kan ik onderhand elke film dan wel zo goed als woord voor woord mee spreken… kijk ik er nog steeds graag naar. De films staan bol van onmogelijke technische standjes, een wereld die wij als ‘normale’ burgers niet kennen en ook nooit zullen leren kennen, veel geflirt en gevrij, alles dat maar nodig is om “Queen & country”, oftewel de hele wereld, te beschermen en te behoeden voor onbeschrijflijke rampen veroorzaakt door de vijand, die in bijna elke film toch wel op een redelijk hoog niveau van Russische afkomst is. Althans, een groot deel van die serie is dat. In de loop der jaren zijn een 8-tal heren voorbij gekomen in die ene rol waar veel acteurs van gedroomd hebben, wellicht nog dromen, en waar het maar enkelen gelukt is die rol dan ook te bemachtigen en te mogen spelen.
Sean Connery (6x) was de 1e, (David Niven en Barry Nelsen kwam overigens ook in alternatieve versies voorbij) en werd na een twist met de producers vervangen door Roger More (7x) , die weer opgevolgd werd door George Lazenby (1x), wiens opvolger Timothy Dalton (2x)  werd, waarna Pierce Brosnan (4x) voor het voetlicht trad en we tegenwoordig de rol vervuld zien worden door Daniel Graig (4x).

Eén van die markante heren, voor velen de ‘enige echte James Bond’, Sir Roger Moore, overleed vandaag in Zwitserland op 89 jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker, hij zal in privésfeer begraven worden in Monaco. Hij speelde de rol van James Bond 7 keer. Velen kennen hem alleen maar van die films maar hij heeft een omvangrijke staat van dienst in de tv-wereld waaronder ook de Persuaders en Simon Templar en andere films maar ook in het theater was hij een groots man.

Sir Roger Moore speelde zoals al geschreven de rol van James Bond in 7 Bond-films. In 1973-Live and let die, 1974- The man with the golden gun, 1977-The spy who loved me, 1979-Moonraker, 1981-For your eyes only, 1983-Oct0pussy, 1985-A view to a kill.  Ik zal vast niet de enige zijn die hem nooit vergeten zal.

RIP ROGER!!