Zegen voor negen

logozingzoZing-Zo –

Limerick op Zondag

167

gestart op 29-01-2012

Beluister bijdrages van:


zingzo-270316
Mingalar OO  met zoon en zusje.
Leven in Emmen kreeg een plusje.
Prachtig nieuw verblijf,
had veel om het lijf,
hen verhuizen was geen klein klusje.

Radza junior en Ma Ya Yee
gingen uiteraard ook  met haar mee.
Op hun nieuwe stek
is meer dan ruim plek,
blij met dit innovatief idee.

De negen dikhuidige vrienden,
die een groter verblijf verdienden,
vervuld werd hun wens,
door werk van de mens,
die hen op hun wenken bedienden.

Radza junior , Ravi, Ein-She-Min,
Shwe Myarr, Einga-Tha en Shwe-Zin,
Mekong, Ma Ya Yee,
Mingalar OO mee,
Wildlands. Fenomenaal nieuw begin.

Verder

morgen

Obstakels op het pad.
‘Morgen’ nog in nevelen gehuld.
Zoekende wat je had,
verloren in des levens tumult.

Kwijtgeraakt, het geduld.
Verstikt in het lange opkroppen.
Vol. Met wanhoop vervuld.

Mooiste dromen vervaagd.
Naar vermogen alles gegeven.
Het toekomstbeeld verjaagd.

Eraan overgeven,
geen vraag, hoe dat gevecht te stoppen.
‘Vandaag’ overleven
en blokkades uit de weg schoppen.

Genade

logozwijmelenopzaterdaga

Marja‘s

Zwijmelen op Zaterdag

176

Gestart op 17 november 2012

Alhoewel het van ‘alledag’ genoemd kan worden zijn er af en toe momenten waarop de tijd even lijkt stil te gaan staan. Het geweld dat over je uitgestort word is voor de meeste mensen niet te bevatten en vaak heb je in 1e instantie een gevoel van ongeloof naast de groeiende verbijstering… In het licht van de gebeurtenissen enkele dagen geleden maar ook in het licht van de tijd waarin we nu verkeren, sluit ik me aan bij de velen die in een smeekgebed bidden om genade.

Genade, in welke form en formaat ook, daar vragen/bidden we zo af en toe toch allemaal wel eens om, ik wel in ieder geval en vandaag zeker voor iemand die mij heel dierbaar was en vandaag 80 jaar geworden zou zijn als hij nog geleefd zou hebben.

De Franse Delphine Galou, een contra alt, doet het op wel heel mooie wijze.

Hè hè eindelijk…. met obstakels

wildlands2-250316-1

….. was daar dan de dag waar ik al meer dan een jaar zó naar uitgekeken had… de officiële opening van Wildlands te Emmen. In 1e instantie zou ik deze dag met Daphne gaan, wat we toen langere tijd nog niet wisten was dat zij op de openingsdag tot het personeel zou behoren, ik moest dus ander gezelschap zoeken, weliswaar om een heel mooie reden.  Corry wilde de lege plek maar wat graag invullen en zo sprak ik dus met haar af haar vanochtend rond 9 uur op te halen. So far so good….

wildlands2-250316-2

Na het opstaan vanochtend eerst Daphnes haar gevlochten en toen op weg naar Smilde.  Manlief was eerder vanochtend thuis gekomen en lag al hoog en breed in dromenland toen ik het huis verliet. Het regende jonge katten dus ik zat me onderweg op te peppen met een ‘wat hier nu valt, valt straks niet in Emmen’. Mijn tank gaf aan honger te hebben dus bij het politiebureau hier in de stad naar de tank. Wat ik nooit doe, deed ik nu wel, ik liet de sleutels in de auto zitten terwijl ik tankte. Fouttttttttttttttttttttttttt Toen ik weer instappen wilde zaten alle deuren op slot, stond ik daar in de zeikende regen. Tja er zat niet anders op dan mijn man wakker te bellen en hem op mijn liefst te vragen of hij mij wilde komen redden, enkele minuten later stopte hij naast me met de reservesleutel van mijn auto en kon ik even later mijn weg vervolgen.

wildlands2-250316-3
Het volgende obstakel diende zich enkele minuten al aan, ik wilde wat sneller omdat ik door dat akkefietje later was en te laat komen haat…. belandde ik achter een landbouwvoertuig grrrrrrrrrrrr Al met al stapte ik precies op de afgesproken tijd bij Corry binnen en kreeg ik eerst een (letterlijke) bakkie troost waarna we ons naar beneden begaven om naar Emmen te vertrekken. Ondanks het slechte weer verliep die reis prima en om 10 uur stonden we dan ook voor de poort. Het was druk maar veel minder druk dan ik verwacht had. Obstakel nr.3. De poortjes die de barcodes op de entreekaartjes / abonnementspasjes moeten lezen weigerde het kaartje en dus ‘mocht’ ik aansluiten in de ellenlange rij voor de kassa om de kaart om te laten ruilen. Dit duurde een eeuwigheid want het personeelslid dat ik aan de kassa trof, hoe goed ze ook haar best deed, was overduidelijk nog niet goed ingewerkt en moest geholpen worden door een senior. Het kaartje omruilen had veel voeten in aarde maar uiteindelijk 20 minuten later konden we dan toch naar binnen. Eerst maar koffie !!!

wildlands2-250316-4
Terwijl de regen minder werd maar wel constant bleef miezeren liepen we eerst het kleinste van de 3 delen binnen. Nortica dus. Ik had Corry uitgelegd wat er in dat deel aan ‘deelname aan activiteiten’ mogelijk is. Na enig overleg besloten we beiden dat we daarmee onze gammele lijven niet wilden tarten, we hadden onze energie immers nog volop nodig?! Via de pelsrobben, langs de zeeleeuwen naar de pinguins en verder naar de ijsberen. Van daaruit gingen we eerst terug naar het restaurant want er moest gegeten worden. Ook wilden we weer wat warmer worden en onze jassen wat laten drogen. In het restaurant ging het echt goed mis, zoveel gebrek aan kennis van actuele zaken etc. Na ruim 3 kwartier kregen we dan eindelijk de soep die we besteld hadden. Het betalen bleek ook een probleem…. en ook dat duurde weer een hele tijd. Opwarmen en jassen drogen konden we qua tijd dus ruimschoots. De horecamedewerkster vond het duidelijk enorm vervelend en bood ons ter compensatie een drankje aan.

wildlands2-250316-5

Uiteindelijk weer buiten bleek het zo goed als droog te zijn, een enkele druppel zo hier en daar. Ik legde Corry uit dat het Serenga verreweg het grootste deel is en zij dus een behoorlijke tippel zou moeten maken. Ik stelde voor een stuk ervan te gaan doen zodat ze het hele gebied kon overzien om dan te kunnen aangeven in hoeverre zij wel of niet verder kon/wilde. Wat een dappere dodo! Geen wanklank, ze wilde alles zien en ervaren. Halverwege de serenga stapten we in de truck en lieten ons tussen alle dieren op de savanne doorrijden, wat een prachtig gezicht, wat een schitterende rit en ervaring. Daarna in het restaurant op de serenga, ongeveer op de helft van het terrein, genoten we van warme chocolademelk met slagroom en rustten wat uit. Daarna weer verder, via de treinwagons terug naar het centrale plein. Het was inmiddels half drie geworden.

wildlands2-250316-6a

De  vlindertuin van Jungola in en daar plaats genomen op een bank waar we lange tijd hebben gezeten terwijl ik foto’s maakte. Toen weer naar buiten om via het buitenverblijf van de olifanten naar Rimbula te lopen. Daar was het zalig warm, de jas kon uit.  Op de terras van het Rimbula-restaurant dronken we iets om ons vervolgens naar de boot te begeven die ons over de Rimbula-rivier voerde. Nadat we daar weer uit waren zochten we Daphne op om bij haar op een bank plaats te nemen en te gaan zitten smullen van een heerlijke ijsje met zelfgekozen toppings. Na even gebabbeld te hebben gingen we weer verder, langs de andere kant van het buitenverblijf van de olifanten terug langs de kleinklauwotters naar het centrale plein. Ik had vanochtend Corry verteld over de voordelen die ze zou hebben van het nemen van een abonnement , ze had daar gaandeweg de dag over nagedacht en voordat we het park verlieten ruilde ze haar entreeticket om voor een abonnement. We kunnen nu samen zo vaak gaan als we willen en kunnen dan de loopafstand beperken door ‘slechts’ 1 deel ofzo te gaan bekijken.

Het was al ruim na vijven en we liepen langzaam terug naar de parkeerplaats, meermalen stoppend onderweg om even op adem te komen. Onze benen en voeten weigerden met regelmaat dienst. Uiteindelijk kwamen we bij de auto aan, ik betaalde de parkeerkosten en we gingen op weg naar huis. Een klein half uur later zette ik Corry thuis af en vervolgde mijn reis naar thuis waar manlief me al met koffie opwachtte. Zonder verdere obstakels dus veilig en wel Corry thuis afgeleverd en zelf ook thuis gekomen. Snel de kleren uit en mijn warm wollig fleece huispak aan, inmiddels warmt mijn lijf zich weer op en slaat de vermoeidheid toe. Ondanks al die obstakels en de bijbehorende ergernis, zeker voor iemand met een kort lontje zoals ik op dit moment, was het een prachtige dag. Ik heb enorm genoten, van alle dieren en vooral het zien hoe zij genieten van hun nieuwe verblijven. Bovenal genoot ik natuurlijk van hoe Corry liep te genieten en wat heb ik een intens diepe bewondering voor haar dat ze het hele park van a naar z heeft door gelopen. Onvoorstelbaar, die afstand is echt niet mis kan ik jullie verzekeren!

De foto’s die ik vandaag maakte kun je allemaal HIER bekijken, veel kijkplezier.

Vonnies Happy Challenge *11*

vonniehappyVonnie’s

Happy Challenge – 11 –

Gestart op 15 januari 2016

 

►►► K l i k k e r d e k l i k ◄◄◄ (verslag en foto’s van 25 maart)

Vandaag is de ‘echte’ officiële opening van Wildlands… voor ‘iedereen’… ik was erbij…. met Corry . Haar zien genieten, een hele dag lang, haar zien smullen van iets simpels als een ijsje…. ik kon me vandaag niets anders, niets meer, wensen om me gezegend-happy te voelen!

happy11

Stroom

stromen

Niet tegen houden
laat het gerust vrij stromen
het gemoed gesust.

 

 

Compleet los laten.
“Eventjes” overheersend.
Dan stroomt het over.

 

 

De leegte slaat toe.
Het zwarte gat licht iets op,
er komt weer ruimte,
overzicht neemt al weer toe.
Doorgaan; de beste optie.
.

Lang

logothursaychallengeDale’s

Thursday Challenge ~

Thema  24 – 31 maart 2016 ~

LONG (Weg. Reis. Sprong. Potlood. Haar. Benen. Spoor……)

long