Ga

Marja

Ik heb je uitgezwaaid, en dacht
…..daar gaat mijn hele leven.
Ik heb me omgedraaid,
zodat je mijn tranen niet kon zien.
Wat ik voelde, dat wist jij.
Dat is altijd zo gebleven.
Toch kwam het moment,
dat ik je niets meer kon geven

Ga,
misschien vind je ooit de weg terug,
maar ga.
Al lijkt me dat wel erg stug,
oh ga.
Sluit je ogen, houd je dom.
Ga en vergeet.
Kijk niet meer achterom

Een kus dat was genoeg, en ik zei
….. ben je niets vergeten
En dat dit nergens op sloeg,
zoals mijn onverschilligheid.
Een afscheid dat doet pijn,
dus ik had het kunnen weten.
Jij neemt de tijd met je mee,
die ik nooit meer zal vergeten.

Ga,
misschien vind je ooit de weg terug,
maar ga.
Al lijkt me dat wel erg stug,
oh ga.
Sluit je ogen, houd je dom.
Ga en vergeet.
Kijk niet meer achterom.

Maar nu dat je werkelijk,
voorgoed gaat verdwijnen.
Lijkt het alsof ik in het diepe val.
Je laat een leegte in me achter,
die niemand op kan vullen,
Ik zeg niets, je weet dat ik je missen zal.

Ga,
misschien vind je ooit de weg terug,
maar ga.
Al lijkt me dat wel erg stug,
oh ga.
Sluit je ogen, houd je dom.
Ga en vergeet.
Kijk niet meer achterom.
Oh ga!
Vergeet me nu maar vlug.
Ga!
Vind je ooit de weg terug.
Ga!
Het is over, het is donker.
Ga!

Zuiver

Zing Zo limerick op zondag

Schrijf jij ook een limerick? Geef mij dan alsjeblieft je link zodat ik die erbij kan zetten……….
Marja
Frederique
Frederique bij Marja
Rietepietz bij Marja
Rietepietz bij mij
Frederique bij mij
Greet
Greet bij Marja
Ria

typemuziek

Je hersenen moeten écht kraken,
om zuivere tonen te raken.
De noot in muziek
jazz, pop of klassiek,
al is melodie niet te maken.

‘t Geratel op toetsen of snaren,
helpt ieder akkoorden vergaren.
Zoals de soort gaat,
het moet in de maat,
want anders zijn er veel bezwaren.

Je kunt hartverscheurend gaan janken,
van al die bijzondere klanken,
intense ritmiek,
zo prachtig zo chique,
men zal je met applaus bedanken!

Nicht Anita

Marja

Vroeger, als jong meisje, bracht ik elke vakantie door bij een oom en tante die 2 dochters en 1 zoon hebben. 1 van die dochters heet Anita. In de loop der jaren verloren we elkaar uit het oog maar via Facebook vonden we elkaar weer terug, zo leuk!

Enkele dagen geleden kreeg ik van Anita een Whats-App bericht waarin stond:
Ik vroeg gisteren een Engel over jou te waken maar hij kwam terug. Ik vroeg hem: “waarom kom je terug?” En de Engel antwoordde: ‘Een Engel waakt niet over andere Engelen.’

Een lief bericht dat me ontroerde en waarbij ik gelijk dacht: ‘dit wordt ‘m zaterdag!’
Immers…we hebben allemaal wel van die momenten waarop we ons even willen verstoppen voor de harde wereld om ons heen met al het leed en de pijn erin….dat we, ‘heel even maar’, willen vluchten in een sprookjeswereld. Dromen we daar niet zo af en toe allemaal wel eens van?

Stilletjes-Lichtvoetig

REISMEERMIN – Stilletjes – lichtvoetig

Naarmate haar zwangerschap vorderde werd ze langzamer, het zou niet lang meer duren of ze zou nieuw leven op de wereld zetten. Het binnen krijgen van goede voeding was nu belangrijker dan ooit. Ze struinde alles af maar er was zeer weinig verkrijgbaar en gaandeweg moest ze zich steeds vaker tevreden stellen met kleine hapjes die ze zo her en der kon verzamelen. Toch was dat eigenlijk niet genoeg en ze merkte dat ze op haar eigen lichaamsvet aan het interen was. Er moest snel iets gebeuren, hoe dan ook, ze moest het wel zelf doen want er was niemand die haar zou gaan helpen.

Met een redelijk gevulde maag was ze in slaap gevallen en toen ze haar ogen weer opende zag ze dat het al halverwege de dag was. Haar maag rammelde, de honger had haar wakker gemaakt, of was het het leven in haar buik dat schoppend en slaand haar tot verstaan probeerde te brengen dat er gegeten moest worden? Welke van de twee ook maar, ‘voeding en noodzaak’ waren in beide gevallen de oorzaak.

Ineens leek ze een geluksmomentje te hebben, ze opende haar ogen extra wijd om te zien of ze het goed had gezien en zich niet vergiste. Nee, ze vergiste zich niet. Als ze het slim zou aanpakken zou ze wel eens een goed gevulde maag kunnen krijgen vandaag, sterker nog, wellicht voor twee of drie dagen als ze het extra slim aanpakte.

Zonder ook maar enig geluid te maken sloop ze dichterbij, haar voeten leken de grond amper te beroeren. Meter voor meter kwam ze dichterbij en toen die laatste meter…. ze haalde diep adem en waagde de sprong op goed geluk. Alles, werkelijk alles, zat haar mee deze keer. Ze had de buit binnen, haar maag leek instemmend te grommen toen ze het verzwakte waterbuffelkalf uit diens lijden verloste door het de keel door te bijten. De jachtluipaard aanvaardde het cadeau van Moeder Natuur uiterst dankbaar!

Alles komt goed

Plato‘s WE300-Lekken.

Langzaamaan drongen geluiden tot haar door die ze niet kon plaatsen omdat ze niet wist waar ze was noch of ze wel wakker aan het worden was of nog in dromenland vertoefde. Ze herinnerde zich niets, niet eens dromen! Zich geen dromen herinneren was het eerste dat haar echt opviel. Dit was niet haar stijl, het altijd al zo geweest dat ze zich tijdens het ontwaken zich het laatst gedroomde tot in de kleinste details herinnerde. In 1e instantie onherkenbaar maar steeds luider wordende geluiden drongen zich aan haar op. Hiermee kwam ook het besef van de plaats waar ze zich bevond en de herinnering aan wat er gebeurd was en waarom ze zich dus zo raar voelde. Ze sukkelde weer in slaap.

De volgende ochtend zat ze rechtop in bed met het ontbijt op haar schoot, buiten scheen een mager zonnetje dat de komst van de lente aankondigde. Terwijl ze daarover zat te mijmeren ging de deur open en kwam een groep witte jassen binnen. Na een ‘goedemorgen’ werd er in een voor haar onverstaanbare taal gecommuniceerd. Ze spraak haar gedachte luid op: Echt prettig te communiceren in een onverstaanbare taal over iemand die op nog geen meter afstand ligt.

De groep viel in opperste verbazing stil. Ah ja neemt u ons niet kwalijk dat gaat onbewust. Dan wordt het de hoogste tijd dat u zich allen bewust wordt van hoe onfatsoenlijk dat is, bitste ze terug, scherper dan ze had gewild maar soit!

Haar woorden volledig en arrogant negerend trok de mannelijke inhoud van één van de witte jassen haar deken weg nadat hij haar ontbijtplateau op het kastje had gezet. Laten we eens even naar de wond kijken… om vervolgens tegen de vrouwelijk witte jas te zeggen: zorgt u er even voor dat mevrouw een verschoning krijgt?

Thuiskomen

Zing Zo limerick op zondag

Schrijf jij ook een limerick?
Geef mij dan alsjeblieft je link zodat ik die erbij kan zetten….
Marja
Greet
Trees
Ria
Greet bij Marja
Rietepietz bij Marja
Frederique
Frederique bij Marja
Frederique bij mij

handenrembrandt

De kunst bij Kunst is het begrijpen,
soms moet je een oogje toeknijpen,
of beide misschien,
om te kunnen zien,
zodat het begrip dan kan rijpen.

Wat Rembrandt ons hier wil vertellen;
dat goed en kwaad ons vergezellen.
Die 2 handen daar,
een liefdesgebaar,
ouders die ‘t kind veiligstellen.

Twee handen zo enorm verschillend,
de één troostend d’ander ‘pijn’-stillend,
van pap en van mam,
voor ‘t kind dat thuis kwam.
Liefde, vergeving welwillend.