Invalshoek 56
~~ Klankkleur – Zinspiratie ~~

REISMEERMIN

VOOR:
Griebelse Grutten rauw en gaargekookt nog aan toe!!! Wat had ze het druk, ze draafde van hot naar her en wrong zich in alle bochten om het iedereen optimaal naar de zin te maken. Loyaal als ze was aan alles en iedereen negeerde ze de steeds luider wordende stem die uit de allerdiepste krochten van haar ziel kwamen, die haar steeds meer begonnen te teisteren en steeds vaker probeerden het leven zuur te maken. Hoe ongelooflijk het ook klonk in haar eigen oren…. de ‘ik-verveel-me-dood-momenten’ leken in aantal toe te nemen. Alsmede groeide haar gevoel van ontevredenheid en het daardoor, extra ongelukkig zijn. Het leek wel alsof ze in een vicieuze cirkel zat waaruit losbreken onmogelijk scheen. De stem van haar ziel die altijd de hoogste noot had gezongen zweeg steeds vaker en daar waar die geluid produceerde was het vals en klonk het als een ouwe kraai die een visgraatje in zijn keel had steken en niet kwijt kon worden.

TUSSEN:
Steeds vaker gingen haar gedachten terug naar een plan die enige tijd terug in haar hoofd was beginnen te ontstaan. Het einddoel had ze al heel helder voor ogen maar de weg ernaar toe was nog volledig in nevelen gehuld en daar waar een beetje zicht was constateerde ze hobbels en obstakels die onneembaar leken. Toen, op best nog wel een onverwacht moment, was daar die knop die omging. Ze ging er niet langer over nadenken, NEE! Ze ging het doen. Hoe? Dat wist ze niet maar alles begon immers altijd met een eerste stap? Die eerste stap was de aller-allerbelangrijkste, in alles, dus ook hier, en zij ging hem zetten. Niets noch niemand zou haar het zetten van die ene stap beletten. Vastbesloten tilde ze haar rechtervoet op, stak hem vooruit en zette hem resoluut neer.

NA:
Met een glimlach keek ze achterom. Wat was ze toen toch naïef! En wat had ze veel tijd verspild met het dralen en twijfelen uit angst voor iets dat ze niet kende. ‘De mensch lijdt het meest door het lijden dat hij vreest’… Een waar woord, wist ze nu uit ervaring. Inmiddels vele jaren later stond ze in een zonnestraal, een figuurlijke want de letterlijke was vandaag afwezig maar dat deed er totaal niet toe. Ze zong weer het hoogste lied, zuiverder dan ooit tevoren. Op een totaal andere wijze ingevuld had haar leven een vernieuwde, verfriste, verhelderende klankkleur gekregen en was zinspiratie een vast onderdeel van haar dagelijks bestaan geworden. Met alles in haar verleden kon ze oprecht zeggen, zonder ook maar enige vorm van aarzeling, dat ze gelukkig was en volkomen tevreden met hoe haar leven momenteel verliep. Het nare dat op haar pad kwam aanvaardde ze en ze maakte er het beste van en van het mooie dat op haar pad kwam genoot ze intens van de eerste tot de laatste seconde en ze zorgde ervoor dat ze die momenten niet zou vergeten want ze koesterde ze blijvend en bewust.

Zing-Zo
~~ 109 ~~

Zing Zo; limerick op zondag

Schrijf jij ook een limerick?
Geef mij dan je link dan zet ik je erbij.

MARJA
RIETEPIETZ bij mij
FREDERIQUE
REISMEERMIN
RIETEPIETZ bij Marja
RIA

Zeg ben je vandaag weer aan ‘t toeren
om hier naar mij te koekeloeren
wat is dat met jou
je trotseert de kou
om mij jou te laten ontroeren

Jouw klikdoos maakt soms overuren
je staat vaak door ‘t gaatje te turen
je zoekt, kijkt en ziet
klikt op tijd of niet
mensen zijn rare creaturen

Maar goed, ‘k zal even met je spelen
verstoppertje gaat nooit vervelen
zie mij hier stil staan
kun jij klikken gaan
mij mag je met blogvrienden delen.

Zing-Zo – *108*

Zing Zo; limerick op zondag

Schrijf jij ook een limerick?
Geef mij dan je link dan zet ik je erbij.
MARJA
FREDERIQUE
RIETEPIETZ bij Marja
RIA
REISMEERMIN

maan

Ik ben graag aan ‘t fotograferen
én wil daar ook graag meer van leren
met cursusvertier
leer ik met plezier
mijn camera beter beheren

Zo zat ik gisteren te wachten
en naar nieuwe info te smachten
zittend op de bank
webinar; MARK; dank,
met veel vragen in mijn gedachten

Wat punten zijn mij bijgebleven
die hebben mij inzicht gegeven
‘s avonds kwam de maan
helder voor ‘t raam staan
wat zou daar toch werkelijk leven

Ben zo blij dat het mij gelukt is
vastleggen ging eerder toch vaak mis
zie hier ‘t resultaat
hoe duid’lijk hij staat
dit is dus geen foto die ik wis.

Zwijmelen op Zaterdag
– *2.13*

MARJA

We hebben allemaal mensen op wie onderstaand lied van toepassing is, én zal blijven, ongeacht wat er ook gebeurt!

Als 14 februari alleen de dag van de Liefde zou zijn ben ik te laat maar gelukkig is dat niet zo want Liefde is altijd aanwezig, 24 uur per dag, 7 dagen in de week, jaar in jaar uit, vanaf geboorte tot aan voorbij het verlaten van het aardse bestaan.

Wees maar niet bang, het komt wel goed
wat ook het leven met ons doet
kom in mijn armen, kom maar bij me
het komt wel goed, wees niet bang

Je bent een ander dan ik gisteren was
maar liefde luistert niet naar soort of ras
jouw hart en mijn hart – nog steeds hetzelfde
jouw hand past altijd in mijn hand

Want jij woont in mijn hart
heel diep hier in mijn hart
en in jouw hart, is altijd plaats voor mij
jij woont in mijn hart (jij woont hier in mijn hart)
en nooit wil ik jou kwijt (o heel diep in mij)
jij woont hier in mijn hart, altijd
altijd

En zo draag ik je bij me
hmm, altijd en altijd

Kijk maar over je schouder
kijk maar over je schouder

Denk aan mij,
en kijk over je schouder.
Ik zal er zijn, altijd.