WE-300 ´Verhalen´

Plato

Wat was ze nieuwsgierig, wat wilde ze graag het naadje van deze kous weten!
Nou was ze altijd al wel nieuwsgierig van aard geweest, soms zelfs op het irritante af, soms kon ze ook geheel onverschillig aan sommige dingen voorbijgaan. Met betrekking tot dit geval, of soortgelijke gevallen, waar ze in de loop der jaren toch wel redelijk veel ervaring mee had opgedaan, bleef de nieuwsgierigheid haar bezig houden.

Ze besefte….wat je ook maar verzinnen kunt, wat exact de waarheid is zul je nooit weten tenzij je de mogelijkheid krijgt terug te reizen in de tijd naar een zeer concreet bepaalde plaats en tijd, of tenzij het ooit mogelijk zal worden zijn taal te leren verstaan.

Steeds vaker kwam hij voor haar staan, met zijn grote bruine ogen keek hij haar aan, mooie grote kijkers die haar van alles leken te willen vertellen. De stand van de ogen verschilde vaak, ook de oogleden stonden niet altijd gelijk. Soms leken ze triest te kijken, soms vragend, soms blij, soms uitdagend en toch was ook dat telkens een gok qua inschatten want écht weten deed ze het natuurlijk niet.

Soms ook legde hij zijn hoofd in haar schoot, duwde zijn gezicht onder haar handen alsof hij zich verstoppen wilde. De ene keer aandoenlijk en soms zelfs meelijwekkend alsof een groot verdriet in hem schuil ging.

Wat wel steeds duidelijker werd was zijn blijdschap bij haar te zijn, alsof hij besefte dat zijn verleden echt tot het verleden behoorde, zijn heden opnieuw gestart was nadat zij hem uit het asiel had gehaald. Zijn geschiedenis viel tot dusver niet te beschrijven, zijn toekomst daarentegen wel. Kwispelend vertelde hij haar dat zij daarover moest vertellen in de hoop dat het meer van zijn soortgenoten gegund was dat aan hun gruwelvertellingen een eind zou komen.

Zing-Zo

Zing Zo; limerick op zondag….

Schrijf jij ook een limerick? Geef mij dan je link dan zet ik je erbij.

Zing jij ook mee met:
MARJA &
RIETEPIETZ bij MARJA &
RIA

Een verrassing zomaar voor de kiezen
we pakten niet snel onze biezen
wat was het een feest
waar zijn wij geweest
toen zij daar naar ons bellen bliezen

De kers op de taart was een feestje
daar zweefde rond ook menig geestje
ridder, heks en spook
die waren er ook
‘t was genieten voor mij en GEESJE

Ook deze dag is omgevlogen
het weer heeft ons echt niet bedrogen
de zon kwam erbij
muziek maakte vrij
Zo fijn!!! Dat is heus niet gelogen.

Zwijmelen op Zaterdag

MARJA

Altijd al ben ik ‘groter’ fan van dieren dan van mensen, zeker van dieren in het wild. In 1975 kwam een lied uit waarvan ik na 1x luisteren de tekst al volledig uit mijn hoofd kende. Ook al hoor ik hem heel lang niet, komt het dan ineens weer voorbij, weet ik gelijk weer woord voor woord hoe het gaat. De impact was toen al heel groot op mij, hoe jong ik ook was en hoe weinig ik toen, in tegenstelling tot nu, wist van dierenleed. Logisch dus dat de impact van dit lied op mij nu toch wel vele malen groter is dan toen.
Ik had hem een hele tijd niet gehoord noch beluisterd totdat ik tot mijn vreugd constateren mocht dat het nu in een coverversie in de nieuwste show van JEANS zit.

Niet zomaar een week…

Terwijl aan de ene kant onze wereld compleet aan gruzelementen is gevallen en wij proberen met de brokstukken verder te leven….. en er enkele hele rake klappen bijkwamen waarvan we op dit moment nog niet eens aan het bekomen begonnen zijn omdat het eind nog niet in zicht is…. Zit ik nu al bijna midden in een week waarin ik vele kansen kreeg en nog krijg, als alles goed gaat tenminste, mijn accu op te laden en wat pitamientjes op te doen, vooral de mentale, die ik momenteel zó knetterhard nodig heb.

Begon de week voor mij op zaterdagavond met een mooie voorstelling van JEANS in Drachten in geweldig gezelschap van iemand die nog nooit bij JEANS was geweest, en die heb geweldig vond…

Werd ik zondagmiddag door Niels en Anita uit een fiks tranendal gecombineerd met een depressie-aanval getrokken en meegesleept als het ware naar een paar rommelmarkten hier in de regio, via een alternatieve route om ondertussen ook van de omgeving en het mooie weer te genieten.

Maandag kreeg ik een mailtje van Sjoukje, die al sinds 25 jaar in het westen woont en met wie ik bevriend raakte toen ik bij de bank begon in 1980. Zij had vandaag een cursus redelijk hoog in het noorden en nodigde me uit om ‘even’ bij te praten. Onze vriendschap is er eentje met een gouden randje; bestaat al vele jaren en op elkaars hoogtijdagen zijn we altijd present. Het stopt nooit, ook al zien we elkaar heel weinig. Op het moment dat we elkaar weer treffen gaan we ‘gewoon’ verder. Tot mijn onmetelijke spijt én haar, eveneens onmetelijk, begrip is het feit dat ik haar huwelijk begin juni dit jaar door een giga-depressie niet kon bijwonen, geen aanleiding tot frictie geweest. Vanmiddag toog ik dus naar De Koperen Hoogte waar we een paar uurtjes heel gezellig hebben zitten kletsen onder het genot van een natje en een droogje. De file terugreis liet me totaal koud *glimlach*.

Morgenmiddag mag ik dan met Brego weer naar de trimster, hoognodig ook. Ik verheug me al een paar dagen op het feit dat hij zich zo meteen weer kiplekker zal voelen en dat ook niet onder stoelen en banken zal steken. Wat heeft dit dier voor een verleden? Nog steeds ben ik met hem bezig hem dingen af- en vooral aan te leren. Je merkt aan zijn gedrag dat die groeiende vacht hem irriteert. Geduld is een schone zaak, we hebben altijd al ‘asieldieren’ gehad en dat was altijd een hele klus maar dit is wel de grootste tot dusver.

Donderdagmorgen ga ik dan met mijn maandagmeneer en Daphne naar de dierentuin in Rhenen. Dankzij de Zeeman die een leuke actie heeft… De weersvoorspellingen beloven veel goeds en het is herfst bovendien dus ik hoop met vele mooie plaatjes thuis te komen natuurlijk maar bovenal vooral met een heel opgeruimd hoofd waarin vele nieuwe zaken zijn gestopt die het koesteren waard zijn.

Zaterdag heb ik dan een afspraak met ‘grote’ kleine zus. Wat we gaan doen weet ik nog niet, dat laat ik aan haar over. Ik stap in de auto en ga naar haar toe en laat haar mij wel vertellen waarheen ik moet sturen en gassen zodra ze naast mij in de auto heeft plaatsgenomen. Wordt ongetwijfeld ook een hele fijne reuzeleuke en supergezellige dag!

Zondag is er dan rommelmarkt hier in de stad, in de TT-hallen. Daar zal ik dan ook wel gaan rondlopen en mijn ogen uitkijken, er is immers altijd zoveel te zien op een rommelmarkt. Zondagavond is er dan een bijeenkomst op de begraafplaats hier in de stad waar diverse activiteiten georganiseerd worden om de overledenen van dit jaar te herdenken. Dit is natuurlijk geen vrolijk en feestelijk gebeuren maar wel eentje die ‘goed’ doet, zowel voor de betrokkenen als de vrijwilligers die het mogelijk maken. Met bekenden en onbekenden het verlies van geliefde mensen gedenken is troostrijk en steungevend, en voor velen zeer zinvol. Ondanks de trieste toon ervaren ook de vrijwilligers het altijd als een bijzonder fijn samenzijn.

En dan is er alweer een week om, wat zeg ik, een week, 9 dagen zijn het… 9 dagen; een ruime week zoals vele andere maar tegelijkertijd ook een ruime week zoals die er zo weinig (veel té) zijn. Vreemd wel dat je 2 tegenstellende oordelen kunt vellen over één en dezelfde periode. Eigenlijk is het ook weer niet zo vreemd… het leven is immers ook zo? Het ene moment kan iets je totaal onderuit slaan en van al je adem beroven, terwijl op hetzelfde moment, of een volgende moment, er iets onverwachts gebeuren kan dat je de moed en kracht geeft om weer op te staan en door te gaan.

Bizar vind ik altijd weer het telkens in mij opduikend besef, dat de meest aanlokkelijke optie, het opgeven, op sommige, extreem moeilijke momenten, nou nét de optie is die ik niet moet/mag willen!

Zing-ZO

Zing Zo; limerick op zondag….

Schrijf jij ook een limerick? Geef mij dan je link dan zet ik je erbij.

Zing jij ook mee met: MARJA & RIETEPIETZ 1 & RIETEPIETZ 2 & TREES & RIA

Met Ingrid vertrok ik naar Drachten
wij waren er echt ruim voor achten
zo keurig op tijd
verheugd en verblijd
een feestje waarop wij reeds wachtten

Gistr’avond was het weer eens Jeans-feest
je mist wat als je niet bent geweest
midden op rij vijf
met een swingend lijf
zang en dans in moderne tijdgeest

We hebben zo totaal genoten
de show werd de zaal ingespoten
publiek uit hun dak
men had volle bak
met Liefde ga ik JEANS promoten!

Zwijmelen op Zaterdag 49

Zwijmel mee met meer zwijmelaars bij MARJA

In tegenstelling tot Joop hou ik niet van de talentenjachten zoals x-factor, the voice en noem ze maar op. Om van de talentenjachten op dansgebied en schaatsgebied en zwemgebied nog maar te zwijgen. De enige talentenjacht die ik wel leuk vind is het Duitse ‘DSDS’ (Deutschland sucht den Superstar), althans tot aan de battles dan, het gaat mij alleen maar om de audities. Als Joop thuis is kijkt hij er wel naar en ‘kijk’ ik dus mee terwijl ik andere dingen doe. Meestal een zucht van verlichting slakend als het programma dan afgelopen is.

Dit seizoen is dat anders, want tja hee… er zit een ‘ex-jeansje’ in The Voice dit seizoen. Sarah van der Meer, die gisterenavond zeer succesvol de 1e battle won en daarmee haar opponent versloeg op een (voor mij dan) kippenvel-wijze.

In JEANS-21 “Grown Up” bracht ze een lied in een ‘jeans-versie’ van Anouk. Helaas kreeg ze gaandeweg dat seizoen schildklierkanker en werd ze heel erg ziek. Inmiddels gaat het stukken beter met haar en dat ze nog steeds geweldig zingen kan heeft ze in The Voice al bewezen….nu is het nog afwachten hoe het haar gaandeweg dit seizoen van The Voice zal vergaan. Ik duim uiteraard voor haar op meer zege. Van mij mag ze winnen, al dan niet beïnvloed door mijn bevooroordeeld zijn 😉

Vanavond zal ik weer voor JEANS zitten, dit keer seizoen 23 alweer. De nieuwe / oude cast doet het prima maar evengoed zal ik vanavond toch Sarah missen zoals vele ‘ex-jeansjes’ die ik in de loop der jaren heb zien gaan en komen en waarvan ik sommigen nog steeds enorm kan waarderen als ik ze elders weer tegenkom en mag beluisteren.

Zing-ZO

Zing Zo; limerick op zondag

Schrijf jij ook een limerick? Geef mij dan je link dan zet ik je erbij.

Zing jij ook mee met: MARJA & RIA

Ik heb al een tijd liggen dromen
gehoopt dat het er van zou komen
met de fiets op weg
dat ging niet door pech
het werd gaandeweg mij ontnomen

Het buiten zijn is oh zo lekker
ik baalde dus vaak als een stekker
een auto is fijn
want fietsen deed pijn
toch werd mijn wens daardoor niet gekker.

En toen ging het eind’lijk gebeuren
met zoonlief ging ik fietsen keuren
Eén ging mee naar huis
en kreeg een nieuw thuis
en rook ik al snel weer herfstgeuren.

Met Joop fietsen, ‘k hoef niet te staken
ik hoorde de accu zacht kraken
dat is heel normaal
elektrische taal.
Paddestoelplaat kon ik dus maken.

Invalshoek – ‘Vertraging / Herfstblues’

REISMEERMIN

Eindelijk, de herfst was begonnen. Ze kon altijd zo onbeschrijflijk genieten als de storm om het huis raasde. Van de hemel, waar ze tijd-uit-het-oog-verliezend lang naar kon liggen of zitten kijken. Even onbeschrijflijk genoot ze van het spel tussen wolken en wind. Ondanks dat ze eigenlijk nooit om woorden verlegen zat besefte ze heel goed dat ze nooit aan iemand kon duidelijk maken wat dit jaargetijde met haar deed.

Heel haar leven had ze zich oud gevoeld, al in haar jongste herinneringen lagen opgeslagen emoties van ervaringen met haar leeftijdsgenoten die altijd zo kinderlijk waren in haar beleving. Ooit was haar gezegd dat zij een reïncarnatie had meegemaakt en dat haar ziel eeuwenoud was, niet echt haar eigen maar van een ander, die haar lichaam als omhulsel gebruikte om nog ouder te worden. Nog steeds had ze redelijk veel moeite aansluiting te vinden bij leeftijdsgenoten. Om de één of andere, onverklaarbare, reden voelde ze zich nooit helemaal veilig en op haar gemak. Nou ja onverklaarbaar, als het verhaal van die reïncarnatie waar was, was het immers al te verklaren? Ze had het allerliefst oudere mensen om zich heen, vooral mensen met een oudere ziel, helaas waren die er niet zo veel.

Als ze er dieper over nadacht, of erover in gesprek was; voornamelijk met zichzelf omdat ze hoogstzelden iemand trof die haar begreep, ontdekte ze ook telkens weer dat ze dingen ‘wist’. Niet omdat die dingen haar verteld waren, of dat ze ze ergens gehoord of gelezen had, nee, ze wist het ‘gewoon’. Vaak besloot ze die gedachtegang, die gesprekken, met een tedere glimlach, in het besef dat ze het volledig eens was met de persoon die haar jaren en jaren geleden eens ‘excentriek’ had genoemd. Niet om haar te beledigen, nee integendeel zelfs. Nu, jaren later, koesterde ze die beoordeling zelfs omdat het zo waar was.

Ze was in de buitenlucht, ze zag geen mens op straat, het waaide en het regende. De druppels tikten op haar hoofd alsof elke druppel zeggen wilde: ‘hoor je me, ik ben er weer hoor, je kan weer rustig zijn, voorlopig wijk ik niet meer van je zijde’. Ze stopte even, keek om zich heen en voegde geluid toe aan de melodie die al in haar hoofd speelde. Onderwijl haar tempo verlagend, als om haar ziel te laten vol lopen met de gelukzaligheid die zich weer van haar meester had gemaakt. Ze voelde weer de hoop groeien maar ook het besef dat het onmogelijk was, zoals zoveel onmogelijk was, dat dit gevoel en dit jaargetijde nooit meer zou stoppen.

Zwijmelen op Zaterdag *48*

MARJA

Eén van de beste muziekprogramma’s op tv van de laatste tijd is, volgens mij dan natuurlijk, “De beste zangers unplugged”. In één van die afleveringen zit een nummer dat door Gordon gezongen wordt. Iemand die, ondanks zijn in mijn ogen vaak ‘raar’ gedrag, toch heel vaak een diepe snaar in mij weet te raken, al kan ik niet uitleggen waarom. Nou hoeft dat ook niet natuurlijk want het raken van een snaar in je ziel is puur een gevoelskwestie en gevoel is nu eenmaal niet in woorden uit te leggen om dat aan anderen duidelijk te maken.

Zeker als boven mij donkere wolken samenpakken en ik me heel geconcentreerd moet richten op de lichtpuntjes, die ik gelukkig altijd wel weet te vinden, om te voorkomen dat ik figuurlijk op mijn spreekwoordelijke jeweetwel ga, is Gordon wel één van de artiesten die ik beluister.

Kortom, vandaag deel ik graag met jullie: