Wolkbreuk geeft rust

De hitte van de afgelopen dagen plaagt niet alleen mij maar ook de dieren weten soms niet waar ze het moeten zoeken. Met name onze Noah kan er zeer slecht tegen, zijn leeftijd gaat een rol meespelen. Voor het weekend merkten we al dat hij zich niet bepaald lekker voelde dus stapte ik gisterenmiddag met hem de auto in om een bezoekje te brengen aan de dierenarts… in tegenstelling tot menig ander dier is Noah altijd heel enthousiast zodra ik hem vraag of hij mee gaat naar Abe dus het bezoek aan de praktijk is met hem nooit een probleem. Gelukkig kon de dierenarts verder niets verontrustends vinden, mochten we na een vitamine-injectie naar huis.

Vanochtend was de lucht enorm betrokken en ik vermoedde een forse bui…. die kwam dus ook… en nee niet 1 bui maar een hele wolkbreuk….en zelfs daar niet 1 van maar 2. Het water in onze tuin steeg zo razendsnel dat ‘t op een gegeven moment tot aan de drempel stond, die hoog is…

Ons huis is prima geïsoleerd en dus erg koel maar toch trok er een aangename verfriste lucht het huis in… de honden vonden dat absoluut niet verkeerd en gingen gelijk liggen en ik hoorde ze allemaal opgelucht zuchten… Precious kwam even later behoorlijk nat over de drempel heen binnen hollen en kroop naast me op de bank…

SchotseCollieBregonoah300713

Joop is inmiddels weer uit bed na zijn laatste nachtdienst. Hij is bezig met ons aquarium, we hebben een algprobleem waar we maar niet van af kunnen komen. Vanmiddag heb ik allemaal nieuwe spullen gehaald, we halen nu de bak helemaal leeg en beginnen volledig opnieuw. De vissen zwemmen even in een andere bak tot we ze weer terug kunnen zetten.

Morgen gaat Joop de hele dag tuinieren bij een bevriende blogster, daar heeft ie zin in. Ik ga morgenochtend heerlijk stoeien met 3 koters en Daphne past hier dan op onze veestapel terwijl Bastiaan aan het werk is. Morgenmiddag komt er dan een 4e hond bij. Een kennisje belde gisterenavond, nog net niet volledig in paniek maar toch. Zij en haar man en kinderen gaan een paar dagen naar Rome en hun hondenoppas liet het plotseling door een onvoorziene noodzaak afweten. Die hond ken ik nog niet, dus stelde ik voor dat ze gelijk even langskwamen om te kijken of de honden met elkaar door 1 deur zouden kunnen. Gelukkig bleek dat even later prima te kunnen dus zijn wij redder in de nood en verheugen we ons erop om vanaf morgen tot en met maandag niet 3 honden te hebben maar 4. Wandelt wel meer in balans natuurlijk dan met 3 nu logeehond Sem hier ook is, We hebben leuks voor de boeg dus de komende dagen, hopelijk speelt het weer mee en gooit een volgende hittegolf niet, letterlijk noch figuurlijk, roet in ons eten 😉

Zing-Zo – @caffepranzo_

Zing-Zo: Limerick op Zondag.

Schrijf jij er ook eentje, mag ik dan je link?

Zing mee met de Zing-Zo’s van: MARJA & INUZZ & CORNMA & RIETEPIETZ & RIA & MINOESJKA

Met @rinuzzzz samen de stad in
op pad voor fans-surprise-gewin
bij @caffepranzo_
start daar = cadeau
koffie en thee, ‘t ideale begin.

Daarna gingen w’uitgebreid shoppen
en lieten veel in tasjes stoppen
toen hadden we trek
t’rug naar Pranzo-plek
om ons met lekkers vol te proppen.

We hebben zo heerlijk gegeten
@caffepranzo_ = echt niet vergeten!
Ben je in de buurt
als je maag hong’rig schuurt
geniet dan van hun heerlijk eten!

Zwijmelen op Zaterdag

MARJA

1979… een jaar waarin mijn leven op de kop gezet werd en zo totaal anders werd dan ik altijd gehoopt, gedacht en gedroomd had. Het enige dat er toen al was en nog steeds is…. is de man met wie ik in mei 36 jaar samen was en met wie ik over 4 maanden en 13 dagen 30 jaar getrouwd ben.

Invalshoek – ‘Stof tot nadenken / Pijngrens’

REISMEERMIN

‘dit kan onder plaatselijke verdoving.. het is een handeling van enkele minuten’.. had de gynaecoloog gezegd tijdens de uitleg van de noodzakelijke behandeling die ze moest ondergaan.
Een alarmbelletje begon in haar hoofd te rinkelen, de onrust in haar begon onplezierige vormen aan te nemen….zou ze wel of zou ze niet zeggen wat op het puntje van haar tong lag? Ze besloot het wel te doen want ervaring had haar ondertussen geleerd dat als ze iets wilde, zij voor zichzelf moest opkomen want een ander zou dat niet doen. U heeft mijn dossier gelezen, neem ik aan, terwijl ze hem vragend aankeek. ‘Maak je maar geen zorgen’, zei hij, ‘het komt helemaal goed, ik heb de anesthesist erover geïnformeerd’ terwijl hij haar een geruststellende klopje op haar hand gaf. Toch was ze er niet gerust op…

Een uur later lag ze op OK. Alles werd in gereedheid gebracht. “We gaan goed voor u zorgen hoor, maakt u zich maar geen zorgen, ontspan en voor u het weet bent u terug op zaal..” hoorde ze de anesthesist zeggen. Zonder het hardop uit te spreken dacht ze: ‘Eerst zien dan geloven’. Alsof ze het voorvoelde?

Enkele minuten later klemde ze haar handen zo hard in elkaar dat haar nagels bloed trokken uit haar handen. Zichzelf inprentend ‘doet niet zeer, ik voel niets, alles is oke’ hield ze haar lippen stijf op elkaar…. totdat het niet meer ging en ze het uitgilde, alsof ze tegelijkertijd door het plafond en vloer getrokken en geduwd werd.

Ineens werd het stil in de OK. De muziek werd uitgezet, iedereen had een verschrikte blik in de ogen. Wat was er in de vredesnaam aan de hand met de dame die onder handen genomen werd? Totdat de anesthesist het woord nam en zei: ‘volgens mij werkt de verdoving niet….’ waarop de gynaecoloog antwoordde: ‘ik ken haar pijngrens, ken jij haar dossier?’ De anesthesist antwoordde bevestigend waarop de gynaecoloog weer reageerde met ‘dan hebben we hier te maken met een nieuw soort stof tot nadenken..’

Toen werd het stil in OK, ze voelde een toenemende druk in de injectienaald die in haar hand zat, ze hoorde de stem van de gynaecoloog die tot haar sprak: ‘ga maar slapen, ik zie je zometeen weer’…

Helpen

Meer dan we kunnen benoemen en optellen zijn er doelen waarvoor geld ingezameld wordt. Met de crisis in ons land die iedereen in zijn beurs voelt, is het steeds moeilijker om iemand te helpen als er nood is.. in veel gevallen echter is er ook hulpverlening mogelijk zonder dat dat letterlijk geld kost en die toch ontzettend gewaardeerd en welkom is!

Eén van die goede doelen is Stichting AAP in Almere!
Je kan hen helpen door geld te storten uiteraard maar er zijn ook vele andere mogelijkheden om deze stichting een handje of meer te helpen. Dit kan bijvoorbeeld door airmiles voor hen te sparen, je kan bij Airmiles daarvoor een speciale spaarpas aanvragen, gratis uiteraard.

Ook heb je mogelijkheden om deze stichting in natura te helpen en daarvoor schrijf ik dit log specifiek. Op DEZE PAGINA worden diverse mogelijkheden benoemd. En op DEZE PAGINA nog meer mogelijkheden. Naast mijn steun via airmiles ga ik vanaf nu ook steun geven in een vorm die op DEZE PAGINA benoemd wordt, namelijk het verzamelen en eens in de zoveel tijd opsturen/inleveren van petflessen. In onze huishouding worden er meerdere flessen per weeg leeggedronken, normaliter gaan deze flessen in een plasticcontainer maar vanaf vandaag dus niet meer! Scheelt ons een volle kliko en Stichting AAP is er heel erg blij mee. Win-Win-Situatie dus!

Petflessen kennen in de meeste gevallen geen statiegeld dus waarom in de kliko als je er een dier een groot plezier mee kunt doen?

Ik wil jou vragen om hetzelfde te doen… als je geen geld hebt maar wel Stichting AAP wilt ondersteunen kijk dan op de pagina’s die ik benoem of er iets tussen staat waarmee jij kunt helpen. Nu ‘hoor’ ik je denken: ‘ik woon er te ver vandaan dus afgeven is geen optie en versturen is me te duur!’…. Nou laat dat nou totaal geen probleem zijn. Stichting AAP beschikt ook over een antwoordnummer en zodra je iets verstuurt naar een antwoordnummer hoef je geen portokosten te betalen. Het enige dat het je dus kost is de moeite van het doen!

Het adres compleet is als volgt:
Stichting AAP
Antwoordnummer 1441
1300 VE
ALMERE

Mag ik, mag de stichting, mogen de apen ook op jullie hulp rekenen?

Zing-Zo

Zing-Zo: Limerick op Zondag.

Schrijf jij er ook eentje, mag ik dan je link?

Zing mee met de Zing-Zo’s van:
MARJA
CORNMA
RIETEPIETZ
RIA

Een ‘welkom thuis’ gingen we vieren
we moesten de tafel versieren
hij was groot genoeg
voor wat ik hem vroeg
al was er geen plaats voor de dieren.

Een fonduestel kado gekregen
van iemand ons zo toegenegen
wij dachten aan haar
en haar lief gebaar
een lief mens is altijd een zegen.

Het kluppie is hier nu weer compleet
vier stoelen aan tafel ook bekleed
‘t was een week heel stil
mens, wat een verschil
blij dat zij na week weg binnen schreed.

Metamorfose

Alweer ruim 11 weken loopt Brego nu bij ons rond en heel langzaam komt er een lieve hond tevoorschijn. Hij bleek al jaren niet onderhouden te zijn dus een professionele trimbeurt, of beter gezegd, meerdere, bleken noodzakelijk. Dat feit werd gaandeweg bevestigd door zijn grote antipathie tegen de borstel. Wil je door hem gebeten worden dan moet je een borstel in de hand hebben en proberen hem te benaderen. Kennelijk is er een herinnering aan een borstel die hem als het ware doet flippen en hem zich dan van een totaal andere kant te laten zien.

Zoals afgesproken met de trimster die hem de eerste keer, enkele dagen nadat wij hem uit het asiel gehaald hadden, onder handen had genomen bracht ik hem vandaag terug voor een 2e beurt om de rui af te handelen maar ook de klus van de vorige keer af te maken. De eerste keer had ze vele uren aan hem besteed en op een gegeven moment werd hij echt onhandelbaar dus besloot ze om ermee te stoppen om hem niet verder te treiteren.

Nadat Bastiaan en ik Brego vanmiddag bij de trimster brachten bespraken we de ‘volledige scheerbeurt-optie’ want Brego had heel veel klitten en ik vermoedde hotspots. Zij hoopte dat het niet nodig zou zijn maar mocht dat wel zo zijn dan had ze dus mijn toestemming hem van al zijn haar te ontdoen. Enige tijd later belde me of het akkoord was Brego volledig te scheren want ze had een hotspot ontdekt, ik bevestigde dat nogmaals. Enkele uren later belde ze dat we Brego weer mochten komen halen en dus stapten zoon en ik weer de auto in en gingen op weg.

Aangekomen bij de trimster stond er een uitgelaten huppelende Brego in de deuropening. De trimster vertelde dat hij zich voorbeeldig gedragen had en dat er deze keer, in tegenstelling tot de eerste keer, geen muilkorf nodig was geweest. Je kon aan alles zien en merken dat Brego blij was verlost te zijn van zijn jas met inhoud. Eenmaal thuis is Bastiaan met hem gaan lopen en nu hij weer binnen is dartelt hij nog steeds als een jong kalf rond, hij heeft het overduidelijk zeer naar zijn zin. Hond blij, wij blij, al moeten we wel even wennen aan zijn nieuwe uiterlijk natuurlijk.

We hebben nu de optie het zo te laten… of hem toch weer met haar te laten vol groeien zodat hij er weer als een ‘Lassie’ gaat uitzien…
Ik moet eerlijk bekennen dat ik dat op dit moment nog niet weet…. ik vind hem zoals hij nu is heel erg mooi, je herkent er amper een Schotse Collie in en tja praktisch is het zeker ook, want niet alleen scheelt het het dier veel warmte en jeuk etc maar mij/ons ook veel werk in de zin van borstelen (waar hij toch al een gruwelijke hekel aan heeft) en stofzuigen…

WE-300

Plato – WE300 – Boeien

Bezitsdrang heb ik niet, nooit gehad ook, én eigendomsdrang is mij ook vreemd. Eén van mijn sterkste en tegelijkertijd zwakste eigenschappen is mijn gulheid. Ook kan ik het niet laten wensen van andermans ogen af te lezen en die dan zo snel mogelijk te vervullen.

Komen we bij het lenen van, of uitlenen aan, aan dan is ‘t een heel ander verhaal. Ik heb vroeger geleerd dat je hetgeen je leent altijd terug geeft. In diezelfde leer ging ik er ook altijd van uit dat wanneer ik iets uitleende ik dat ook ooit terug zou krijgen.

Iets dat mij, meer dan de helft van mijn leven, enorm dierbaar is heb ik een hele tijd geleden uitgeleend. Op een gegeven moment vroeg ik het terug. “Dat heb ik je allang teruggegeven’ was het antwoord. Ik ontkende dat ten stelligste waarop ik vervolgens aangesproken werd op mijn mentale staat, en dat ik het teruggeven vergeten zou zijn en maar eens heel goed moest gaan zoeken. Ik keerde alles op de kop, maar kon het tot mijn groot verdriet niet terugvinden. Het als ‘verloren’ gewaand, probeerde ik het verlies te accepteren.

Tot enkele weken geleden….ik een foto onder de ogen kreeg waarop ik het betreffende voorwerp in al diens glorie terug zag. De teleurstelling was al enorm maar werd op dat moment reusachtig om van andere emoties in mij maar te zwijgen. Dat mijn gevoelens er bij die persoon totaal niet toe doen was me al danig duidelijk aan het worden maar bij het zien van de foto besefte ik eens te meer dat het die persoon helemaal geen ene rotmoer kan schelen.

Ik troost me met de gedachte dat die persoon kennelijk waarde aan het voorwerp hecht. Overigens wel zonder zich ook maar een ietsiepietsie te realiseren dat het pronken is met andermans veren!