1968

Uit dat jaar stamt de slogan ‘De politie is je beste vriend’.
In die context ben ik ook opgevoed… 2 deuren verderop woonde er namelijk eentje en als ik al het lef zou hebben gehad het gezag van mijn moeder te ondermijnen had zijn aanwezigheid (al dan niet daadwerkelijk op het moment zelf) mij wel angst ingeboezemd.
In dat jaar erop ging ik naar de Lagere School en bij mij in de klas zat een jongetje wiens vader politie agent was, gestationeerd in het politiebureau dat zich een dorp verderop bevond. Al snel wist ik wie die vader was want hij fietste heel vaak langs de school maar ook door de straat waarin ik woonde. Ik herinner me zijn gezicht nog alsof ik het gisteren nog zag. Zijn gestalte op die fiets, zijn stem en uiterlijk gezag. Niemand in ons dorp noemde hem bij de voornaam, die heb ik pas ‘ontdekt’ toen ik hem decennia later in mijn kerk ontmoette.

Zomer 1995
Ik was met een kennis in de stad Groningen aan het shoppen voor kraamcadeautjes. Op de roltrap van de V&D werden we beroofd. In no time zaten we op het politiebureau en ettelijke uren later kwam man ons halen. Mijn auto stond in een garage van mijn werkgever, daar kon ik zonder sleutels niet in. Eenmaal thuis allerlei zaken in gang gezet. Nieuwe huissleutels, andere sleutels vervangen en naar het gemeentehuis om nieuwe identiteitsbewijs en rijbewijs aan te vragen. Ik overlegde de aangifte en werd prompt geconfronteerd met forse boetes omdat ik documenten, die niet mijn eigendom waren, was verloren. De aangifte? Bewijs van beroving? Niet mijn schuld? Allemaal onzin, ik was ze verloren en dat was strafbaar dus boete. Op hoge poten terug naar het politiebureau, (ja toen was ik nog een beetje naïef)
Wat deed de politie voor de slachtoffers? —> Noppes. Nada. Niente.

Oud & NIeuw 1997-1998
Ik belde de politie omdat iemand mijn auto opzettelijk had beschadigd. Ik wist ook wie het was, had het gezien immers. Ik moest maar langskomen en aangifte doen, dus dat deed ik zuchtend en steunend want waarvoor deed ik het eigenlijk, ik wist toch al wel dat ze niets zouden doen?!
Wat deed de politie voor het slachtoffer? —> Noppes. Nada. Niente.

Voorjaar 2000
Ik spendeerde talloze uren op het politiebureau om duidelijk te krijgen wat 2 pedofielen in ons dorp al dan niet met 1 van mijn kinderen en 24 klasgenootjes hadden uitgevroten. Dat weet ik 20 jaar later nog steeds niet. Wat ik wel weet is dat de daders bekend hebben en dat ze vervolgens een paar dagen vastgezeten hebben en daarna vrijgelaten zijn met ieders een schadevergoeding van 15.000 gulden op zak en op kosten van de staat verhuisd zijn omdat men in ons dorp toch wel een hetze verwachtte ondanks het extreme gebod aan alle ouders van de 25 slachtoffers !!! die heren met rust te laten.
Wat deed de politie voor de slachtoffers? —> Noppes. Nada. Niente.

Herfst 2004
Ik stapte een politiebureau binnen om aangifte te doen.
Er was een blogger die ontdekt had waar ik woonde en waar mijn kinderen naar school gingen. Toen ik weigerde te doen wat hij wilde vlogen me de dreigingen om de oren.
Wat deed de politie voor de slachtoffers? —> Noppes. Nada. Niente.

Voorjaar 2005
Ik stapte een politiebureau binnen om aangifte te doen.
Iemand had zich vergrepen aan mijn dochter plus nog ettelijke andere meisjes. Die andere ouders zagen vanwege intimidatie af van aangifte. Ik niet. Dat was het begin van dreigementen, brandbrieven in de bus, dreigtelefoontjes, bij elke keer van huis weggaan achtervolgd worden én zoveel meer dat het er uiteindelijk toe leidde dat ik zwaar depressief werd, zelfmoordplannen ten uitvoer bracht en wij in oktober 2007, in het holst van de nacht vluchtend verhuisden en dus alles kwijtraakten aan familie, kennissen, vrijwilligerswerk, verenigingsleven en noem maar op. Slechts een paar vrienden bleven over.
Wat deed de politie voor de slachtoffers? —> Noppes. Nada. Niente.

Zomer 2010
Ik stapte een politiebureau binnen om aangifte te doen.
Er bleek gefraudeerd te zijn met onze hypotheek, wij konden niets bewijzen want wij hadden bij de verkoopactiviteiten vertrouwd op de notaris en de makelaar, ipv heel attent en zorgzaam alle kleine lettertjes te lezen enzovoort enzovoort enzovoort Tja jammer maar helaas pech pindakaas… en zo moest er een gat van 15.000 euro gevuld worden die wij niet hadden, hoe kom je aan zo’n bedrag als je een gezin van 4 bent met slechts 1 inkomen… lenen en bezuinigen.
Wat deed de politie voor de slachtoffers? —> Noppes. Nada. Niente.

Zomer 2011
Ik stapte een politiebureau binnen om aangifte te doen.
Een familielid had getracht een levensverzekering af te kopen door zich als iemand anders voor te doen. Gelukkig was de medewerker van ons verzekeringskantoor alert genoeg om ons te bellen en te vragen of dat wel klopte. Datzelfde familielid misbruikte mijn inloggegevens bij Ebay & Paypal. Dankzij het a-4-tje van de (door die drie instanties verplichte) aangifte kon financieel drama voorkomen worden. (tja ik vertrouw dus niemand, nooit meer, raar toch?)
Wat deed de politie voor de slachtoffers? —> Noppes. Nada. Niente.

Aangifte doen is écht puur en alleen verspilling van moeite, energie en tijd! Dat ik het toch deed was écht alleen omdat het vereist was door de andere betrokken instanties. 

Nieuwsjaardag 2020
Halverwege de avond belde ik de politie omdat ik het vuurwerk zat was.
In de wet staat: ‘toegestaan op oudjaarsdag vanaf 18.00 tot nieuwjaarsmorgen 02.00 uur’ !!!
Ik werd onderbroken, afgesnauwd en de verbinding werd verbroken.
Wat deed de politie voor de slachtoffers? —> Noppes. Nada. Niente.

Handhaving… had in de jaren 60 en 70, toen ik naar school ging een andere betekenis dan dat het nu heeft. Slogans van toen betekenen nu ook totaal het tegenovergestelde van toen. In de tijd dat ik opgroeide, kreeg ik van mijn vader te horen wat goed/fout was. Hoe het zat met fatsoen, waarden en normen. Wat hoorde en wat niet hoorde. Dat het leven niet om mijn plezier draaide maar ik rekening diende te houden met mijn medemens en diens rechten. Mijn en Dijn. De plichten we die allemaal hadden. De wetten waaraan we ons dienden te houden en noem maar op… Ruim 55 jaar later, blijkt nog steeds dat mijn vader toen al gelijk had als hij zei dat de wereld verrot was. Dat alleen geld macht had. Dat wij altijd het onderspit zouden delven, dat je van een dubbeltje nooit een kwartje kon maken, maar er toch voor moesten blijven zorgen dat we onszelf recht in elke spiegel konden blijven aankijken. Dáár doe ik nog steeds mijn best voor maar het word wel steeds moeilijker, eerdaags is het onmogelijk voor de mens uit het eerbare deel van het ‘gewone-Nederlandse-mens-milieu’. Die mens die alleen maar uitgebuit wordt en in elke hoek teruggetrapt zolang hij blijft opstaan.

De politie… rijdt altijd te hard, snijdt, bumperkleeft én zit achter het stuur met een mobiele foon in de klauwen…dat mag allemaal en wij burgers mogen er niks van zeggen want zij zijn onderweg in hun werk en wij weten niet wat er aan de hand is. Dat wij niet weten wat er aan de hand is betekent simpelweg dat zij zich mogen misdragen terwijl ze burgers aanspreken op misgedrag.

En dan verwondert de politie (a la regering) zich nog steeds over het feit dat de gemiddelde burger geen respect toont, geen vertrouwen heeft etc….
Gohhhhhhhh waarom die burger dat nou toch doet snap ik éééééécccchhhhhhhttttttttt (niet).

En dán moet ik als burger vertrouwen in de politie hebben en in haar werkgever = regering???
D8 ut nie!!!
Vertrouwen bestaá’t alléén máár bij verdienste. 

Melody
❤️-elijk Welkom én voel je vrij om je ❤️ te luchten. (mag ook in: mel62ko@gmail.com)

3 Reacties

  1. Werkelijk schandalig hoe vaak je de politie nodig had en er niets fatsoenlijks is uitgekomen. Vooral schaamteloos als het over kindermisbruik ging. In plaats van de “sterke arm van de wet” kijkt onze overheid weg, want dat is wel zo gemakkelijk.
    Al zit er hier en daar een fatsoenlijk exemplaar tussen…
    Dikke kus ♥

  2. Er zijn agenten die misbruik maken van hun gezag en dat stuit mij het meest. Dat ze weinig voor ons (lijken) te doen, dat beaam ik, wel werd ik elke keer weer op slachtofferhulp gewezen. Politie zelf vraagt wel om aangifte te doen en ze zal er ook wel wat mee doen, maar dat krijgen wij nooit mee. Ook niet de vervolgstappen en dat vind ik jammer.
    Het verhuizen van pedofielen, dat wordt door de gemeente geregeld. En zo kan ik nog veel meer schrijven. Het meest trieste van jouw verhaal is dat je zo vaak de politie nodig hebt gehad en telkens in de steek gelaten bent, dat verdien jij niet, dat verdient niemand. Ik hoop van harte dat het nooit meer zal gebeuren.
    Knuffel!

Voel je welkom & vrij om je ❤️ te luchten...

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: